تاريخ التشريع الإسلامي: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر

تاريخ التشريع الإسلامي (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۹ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۴۹

۱۳۷ بایت اضافه‌شده ، ۹ ژوئن

جز

جایگزینی متن - 'تالیف' به 'تألیف'

Hbaghizadeh

دیوان‌سالاران، مدیران

۱۶۱٬۰۵۷

ویرایش

@@ خط ۲۴: / خط ۲۴: @@
 | پیش از =
 }}
-'''تاريخ التشريع الإسلامي'''، اثر [[فضلی، عبدالهادی|عبد الهادی فضلی]] (1314-1392ش)، مطالعه‌ای است تاریخی درباره مراحل انتشار و تحول فقه اسلامی که تمرکز اصلی آن بر بیان مراحل تاریخی و نقش‌ علمی مکتب فقهی اهل‌بیت(ع) در تدوین و توسعه شریعت اسلامی است.
+'''تاريخ التشريع الإسلامي'''، اثر [[فضلی، عبدالهادی|عبد الهادی فضلی]] (1314-1392ش)، مطالعه‌ای است تاریخی درباره مراحل آغاز، انتشار و تحول فقه اسلامی که تمرکز اصلی آن بر بیان مراحل تاریخی و نقش‌ علمی مکتب فقهی اهل‌بیت(ع) در تدوین و توسعه شریعت اسلامی است.
 ==ساختار==
@@ خط ۴۰: / خط ۴۰: @@
 بحث چهارم، عهد امامان سه‌گانه ([[امام حسن علیه‌السلام|امام حسن(ع)]]، [[امام حسین علیه‌السلام|امام حسین(ع)]] و [[امام سجاد علیه‌السلام|امام سجاد(ع)]]) این عهد از سال 40 هجری تا 95 هجری (وفات [[امام سجاد علیه‌السلام|امام سجاد(ع)]]) را در بر می‌گیرد. در این دوره، به دلیل فشار سیاسی و سرکوب شدید حکومت اموی، فعالیت‌های علمی و فقهی اهل‌بیت(ع) محدود شد و روایات اندکی در فقه از امامین حسنین(ع) باقی‌مانده است. بااین‌وجود، [[امام حسین علیه‌السلام|امام حسین(ع)]] با قیام خود، بر پایبندی به منهج نص تأکید کرد. در زمان [[امام سجاد علیه‌السلام|امام سجاد(ع)]] شاگردان ایشان از جمله صحابه و تابعین در منزل و مسجد رو به فزونی رفت و علما و فقها حجاز و حجاج بلاد دیگر علومی را از ایشان فرا‌می‌گرفتند و او را افقه اهل مدینه می‌دانستند. آثار علمی این دوره، مانند صحیفه سجادیه که حاوی دعاهای عمیق و آموزنده‌ای است، به‌عنوان یک منبع علمی مهم برای نسل‌های بعدی حفظ شد<ref>همان، ص85-94</ref>.
-بحث پنجم، زمان صادقین([[امام محمد باقر علیه‌السلام|امام باقر(ع)]] و [[امام جعفر صادق علیه‌السلام|امام صادق(ع)]]) این مرحله که از 95 هجری تا 148 هجری(وفات [[امام جعفر صادق علیه‌السلام|امام صادق(ع)]]) امتداد دارد، دوران شکوفایی علمی مکتب اهل‌بیت(ع) محسوب می‌شود. در این دوره، ضعف دولت‌های اموی و عباسی فرصتی برای فعالیت فکری فراهم کرد. ورود علوم یونانی، هندی، ایرانی، عبری و سریانی سبب شد [[امام جعفر صادق علیه‌السلام|امام صادق(ع)]] با تأسیس مدرسه علمی بزرگ(که به دانشگاه جعفری معروف شد) به تدریس علوم مختلف از جمله حدیث، فقه، کلام و فلسفه پرداخت. این فعالیت علمی گسترده، مبانی فقهی و کلامی شیعه را تثبیت کرد و باعث شد تا مکتب اهل‌بیت(ع) به‌عنوان مؤسس مدرسه فلسفی اسلامی شناخته شود. این دوره همچنین شاهد مناظرات گسترده بین فقهای دو مکتب(مانند [[امام جعفر صادق علیه‌السلام|امام صادق(ع)]] و ابوحنیفه) بود که بر منهج نص در برابر رأی تأکید می‌کرد. علوم دیگر موردنیاز جامعه اسلامی مانند طب، فیزیک، شیمی و کیهان‌شناسی را نیز [[امام جعفر صادق علیه‌السلام|امام صادق(ع)]] به شاگردان خود آموخت و شاگردان وی در این علوم کتاب‌هایی تالیف کردند و مناظرات بسیاری با شاگردان مکتب رأی از آنها ثبت شده است و پس از مدتی شاگردان و شیعیان اهل‌بیت(ع) در مدینه و کوفه خاندان‌های فراوانی را شامل شد.<ref>همان، ص95- 159</ref>
+بحث پنجم، زمان صادقین([[امام محمدباقر علیه‌السلام|امام باقر(ع)]] و [[امام جعفر صادق علیه‌السلام|امام صادق(ع)]]) این مرحله که از 95 هجری تا 148 هجری(وفات [[امام جعفر صادق علیه‌السلام|امام صادق(ع)]]) امتداد دارد، دوران شکوفایی علمی مکتب اهل‌بیت(ع) محسوب می‌شود. در این دوره، ضعف دولت‌های اموی و عباسی فرصتی برای فعالیت فکری فراهم کرد. ورود علوم یونانی، هندی، ایرانی، عبری و سریانی سبب شد [[امام جعفر صادق علیه‌السلام|امام صادق(ع)]] با تأسیس مدرسه علمی بزرگ(که به دانشگاه جعفری معروف شد) به تدریس علوم مختلف از جمله حدیث، فقه، کلام و فلسفه پرداخت. این فعالیت علمی گسترده، مبانی فقهی و کلامی شیعه را تثبیت کرد و باعث شد تا مکتب اهل‌بیت(ع) به‌عنوان مؤسس مدرسه فلسفی اسلامی شناخته شود. این دوره همچنین شاهد مناظرات گسترده بین فقهای دو مکتب(مانند [[امام جعفر صادق علیه‌السلام|امام صادق(ع)]] و ابوحنیفه) بود که بر منهج نص در برابر رأی تأکید می‌کرد. علوم دیگر موردنیاز جامعه اسلامی مانند طب، فیزیک، شیمی و کیهان‌شناسی را نیز [[امام جعفر صادق علیه‌السلام|امام صادق(ع)]] به شاگردان خود آموخت و شاگردان وی در این علوم کتاب‌هایی تألیف کردند و مناظرات بسیاری با شاگردان مکتب رأی از آنها ثبت شده است و پس از مدتی شاگردان و شیعیان اهل‌بیت(ع) در مدینه و کوفه خاندان‌های فراوانی را شامل شد.<ref>همان، ص95- 159</ref>
 بحث هفتم، زمان کاظمین ([[امام موسی کاظم علیه‌السلام|امام کاظم(ع)]] و [[امام رضا علیه‌السلام|امام رضا(ع)]]) این عهد از 148 هجری (وفات [[امام جعفر صادق علیه‌السلام|امام صادق(ع)]]) تا 203 هجری (وفات [[امام رضا علیه‌السلام|امام رضا(ع)]]) ادامه یافت. باوجود فشار مضاعف سیاسی، ساختار علمی که توسط صادقین ایجاد شده بود، استمرار یافت و تأکید بر حفظ و تدوین روایات افزایش پیدا کرد. تعداد زیادی از فقهای راوی (مشهور به «فقهاء الرواة») در این دوره از محضر [[امام موسی کاظم علیه‌السلام|امام کاظم(ع)]] و [[امام رضا علیه‌السلام|امام رضا(ع)]] بهره بردند. این دوره شاهد تدریس و مناظره، تربیت علمی و فعالیت‌های تألیفی گسترده‌ای بود و برخی آثار مهم مانند «مسند الإمام موسی بن جعفر(ع)» و «مسائل علی بن جعفر(ع)» در این عهد به وجود آمدند<ref>همان، ص161- 181</ref>.
@@ خط ۵۹: / خط ۵۹: @@
 [[رده:کتاب‌شناسی]]
+[[رده:اسلام، عرفان، غیره]]
-[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]
+[[رده: فقه و اصول]]
+[[رده:تاریخ فقه و اصول]]
+[[رده:مقالات بازبینی شده2 آذر 1404]]
 [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1404 توسط عباس مکرمی]]
 [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1404 توسط فریدون سبحانی]]