صد سال شعر زنان ایران (1299 - 1399): تفاوت میان نسخه‌ها

'''صد سال شعر زنان ایران (1299 - 1399): منتخب شعر آزاد، نیمایی و سپید''' تألیف کامیار عابدی، این کتاب دربرگیرندۀ منتخبی است از شعر زنان در سال‌های 1299 ـ 1399 شمسی. در این مجموعه فقط به شعر آزاد، نیمایی و سپید توجه شده است. به سبب شمار بسیار زیاد شاعران زن ـ اعم از سرشناس و غیرسرشناس و حرفه‌ای و غیرحرفه‌ای ـ از هر شاعر فقط یک شعر انتخاب شده است.

در جهان کهن، حضور زنان در عرصه‌های فرهنگی بسیار محو جلوه می‌کند. اگر دامنۀ این عرصه‌ها به شعر منحصر شوند، مشخص می‌شود در لابلای تذکره‌ها و منتخب‌های ادبی، گاه نام زنانی را هم می‌توان یافت. اغلب آنان به شیوه‌ای تفننی و ذوقی، به آراستن و نظم بخشیدن احساس و کلمه‌هایشان پرداخته‌اند. البته این گروه از خاندان‌های فرهنگی یا سیاسی برخاسته‌اند نه طبقه‌های دیگر. شاعران زن در ادوار کهن به گونه و طرز مردان شعر و غزلی گفته‌اند. شمار زنان شاعر، هرچه به زمانۀ متأخر نزدیک‌تر می‌شویم، فزونی یافته است. رابعه دختر کعب قزداری (سدۀ 4 هـ.ق) و مهستی گنجه‌ای (سدۀ 6 هـ.ق) از جملۀ اندک‌بانوانی هستند که تا حدی سنت‌های اجتماعی و ادبی عصر را به کناری زدند. باوجود سروده‌های پراکنده و محدود، تاریخ ادبیات نام ایشان را یاد نبرد. هرچند روزگار حضور آنان را به هیچ‌روی برنمی‌تافت.

شعر در چارچوب سنت‌های ادبی پس از بانوان شاعر دورۀ قاجار و دو نماد این شاعران یعنی طاهره قرة العین و نیمتاج، در آثار زنان شاعر دیگر، به‌ویژه عالمتاج/ ژالۀ قائم‌مقامی، پروین اعتصامی و سیمین بهبهانی متداوم می‌شود. این شاعران با گرایش‌های زنانه یا مادرانه و با نگاهی مستقیم یا غیرمستقیم (تجربی، استعاری و تمثیلی) شماری از دیگر بانوان شاعر هم‌دوره یا دوره‌های بعد از خود را به تجدد در قالب‌های کهن شعر ترغیب می‌کنند.