بیست و پنج اصل از اصول اخلاقی امامان علیهم‌السلام: تفاوت میان نسخه‌ها

اين سخنرانى‌ها از تريبون نماز جمعه در سالهاى 1372 و 1373ش در مصلّاى كرج، پيرامون «اصول اخلاق در شيوه زندگى امامان(ع)»، ايراد شده است (مقدمه ص16).

ايشان بعد از تعريف قرض‌الحسنه به وام بدون بهره، به اين مطلب اشاره كرده كه قرض از لحاظ لغوى به معناى بريدن است و ازاين‌رو به وام بدون بهره قرض الحسنه مى‌گويند كه انسان وقتى مى‌تواند به چنين كار نيكى توفيق يابد كه دلبستگى به مال و ثروت را از خود ببرد (متن كتاب، ص18).

سپس به قرض‌الحسنه در قرآن اشاره مى‌كند و مى‌گويد در قرآن، سيزده بار با واژه‌هاى گوناگون، سخن از قرض به ميان آمده و بر آن تأكيد شده است. در هرجا كه كلمه «قرض» آمده به دنبال آن كلمه «حسناً» نيز آمده است. و قرض نيكو (حسن) را مى‌توان از چند جهت تصوّر كرد: 1- آبرومندانه باشد؛ 2- بى‌منّت باشد؛ 3- بدون چشم‌داشت به سود و بهره باشد؛ 4- براى خشنودى خدا باشد؛ 5- از روى ميل و علاقه باشد.(همان، ص20). در ادامه چند نمونه از گفتار و كردار ائمه(ع) در باب قرض دادن ذكر شده است. كه در نمونه سوم از كردار ائمه به اين داستان مى‌رسيم كه: محمّد بن اسامه بيمار و در بستر مرگ افتاد. امام سجّاد(ع) به عيادت او رفت. جمعى در آنجا حاضر بودند. محمّد بن اسامه به حاضران گفت: «مبلغى مقروض هستم، از شما تقاضا دارم آن را ادا كنيد». امام سجّاد(ع) فرمود: «من يك سوم آن را ادا مى‌كنم»؛ ولى از هيچ يك حاضران در مجلس جواب مثبتى نشنيد. امام سجّاد(ع) همه قرضهاى او را برعهده گرفت؛ سپس فرمود: «من ازاين‌رو در آغاز، همه ديون محمّد بن اسامه را برعهده نگرفتم تا بنى‌هاشم نگويند فلانى از ما سبقت گرفت، وگرنه در همان آغاز همه آن را مى‌پذيرفتم» (همان، ص28).