الإمتاع و المؤانسة: تفاوت میان نسخه‌ها

| پیش از =  

}}

'''الإمتاع و المؤانسة'''، اثر عربى [[ابوحیان توحیدی، علی بن محمد|ابوحيان توحيدى]]، كتابى است در موضوعات مختلف، از جمله فلسفه، اخلاق، كلام، شريعت، تصوف، ادب و حساب كه در 374ق نوشته شده است.

[[قفطی، علی بن یوسف|قفطى]] در «أخبار الحكماء» در وصف اين اثر مى‌گويد: «اين كتاب هركس را كه به‌نحوى در فنون علمى مشاركت داشته باشد، حقيقتا بهره‌مند مى‌سازد، چرا كه ابوحيان به عمق هريك از اين فنون فرو رفته است».

شايد نویسنده را بتوان به معنى واقعى كلمه اديب ناميد، اديبى كه از هر فنى بهره جسته است. وى در ميان شيوه‌هاى مرسوم نگارش، شيوه پيشواى خود [[جاحظ، عمرو بن بحر|جاحظ]] را كه سخت شيفته او بود، دنبال كرده است؛ صفت فصاحت و شيوه خطابه بر آثار وى غالب است و در بسيارى موارد، حالت پرسش و پاسخ به خود گرفته است. تناسب بين لفظ و معنا، وصل و فصل درست جمله‌ها، سلامت انشاء، سهولت و بى‌تكلفى و استفاده از صفت ازدواج و نيز ميل به بسط و اطناب، از خصوصيات نثر اوست كه قلمش را به قلم [[جاحظ، عمرو بن بحر|جاحظ]] نزدیک مى‌كند.

از ديگر ويژگى‌هاى اثر وى، روح نااميدى و يأس اوست. وى پيوسته زبان به شكايت گشوده و بر آلام خود مى‌گريد، اما بارزترين ويژگى اثر وى، آميختگى ادب و فلسفه در آنهاست.

#دائرةالمعارف بزرگ اسلامى، ج 5، مدخل: ابوحيان توحيدى.

#تاريخ الأدب العربي، كارل بروكلمان، ج 4، ص337 - 335.

[[رده:کتاب‌شناسی]]