قمی، محمدطاهر بن محمدحسین: تفاوت میان نسخه‌ها

او نماز جمعه می‌خواند و به تارکین آن انکار شدید داشت. معاند مذاق فلاسفه و صوفیه بوده و بین او و ملا خلیل قزوینی که نماز جمعه را در زمان غیبت حرام می‌دانسته، جریانی واقع شد. همچنین در مسئله تصوف نیز مکاتباتی بین او و یکی از علمای نامی وقت، به عمل آمد و رساله‌ای در رد صوفیه نوشته و جمعی از عرفا و علما را رد کرده است؛ بلکه می‌گویند که در چند رساله خود سماع و خرقه‌پوشی و پشمینه‌پوشی و چله‌نشینی و عزلت و انتفاع از مردم و به زبان آوردن لفظ طریقت و حقیقت و قول به عشق حقیقی و مکاشفات عرفانیه و نظایر این‌ها را از بدعت‌های مهلکه شمرده است<ref>ر.ک: درگاهی، حسین؛ طارمی، حسن، صفحه یازدهم</ref>.

==اساتید==

او خود در آخر کتاب «حجة‏ الإسلام»، اساتید خود را که از آنان روایت کرده، ذکر می‌کند و نام دو تن از دانشمندان را یادآور می‏‌شود:  

# [[فیض کاشانی، محمد بن شاه‌مرتضی|مولی محمدمحسن فیض کاشانی]] (1091ق)؛

# شیخ نورالدین اخباری؛

==آثار==

از وی نوشته‌های ارزشمندی در موضوعات مختلف برجای مانده است.

علامه امینی، از آثار وی، بیشترین تعداد را در کتاب شریف الغدير نام برده است (21 اثر) و به دلالت «معجم مؤلفي الشيعة» آثار یادشده از وی در «الذريعة إلی تصانيف الشيعة» در حقیقت 17 اثر است و این در حالی است که آثار وی مسلماً بیش از این است.

# عطیه ربانی و هدیه سلیمانی؛

# بهجة الدارين در حکمت؛

# رسالة السلامية، در جواز ترک «السلام عليك أيها النبي» در سلام نماز؛

# الأربعين في فضائل أميرالمؤمنين و إمامة الأئمة المعصومين؛

# حكمة العارفين في رد شبهة المخالفين؛

# تنبيه الراقدين در مواعظ؛

# مرآت جنت و نار؛

# رساله در مناسک حج<ref>درگاهی، حسین؛ طارمی، حسن، صفحه دوازدهم تا هفدهم</ref>.

<references />

==وابسته‌ها==

[[‏الأربعين في إمامة الأئمة الطاهرين]]

[[میراث اسلامی ایران]]

[[دوازده رساله فقهی درباره نماز جمعه از روزگار صفوی]]

[[رده:زندگی‌نامه]]