۴۲۵٬۲۲۵
ویرایش
جز (جایگزینی متن - 'امام زمان (عج) ' به 'امام زمان(عج) ') |
جز (جایگزینی متن - 'امام حسن عسکری(ع)' به 'امام حسن عسکری(ع)') |
||
خط ۷۲: | خط ۷۲: | ||
نویسنده در فصل چهارم، نظر به اهمیت موضوع مرجعیت شیعه، تأکید میکند که از زمان مطرح شدن ایران بهعنوان تنها دولت مقتدر شیعه در پنج قرن اخیر، بهطور طبیعی مرجعیت پیوند استواری با این کشور داشته و تا حدودی رنگ ایرانی داشته است. بااینحال به دلیل قدرت تشیع در عراق و شماری از بلاد غربی، شمار زیادی از عالمان برجسته شیعه و نیز در حد مرجعیت از حوزههای عربی بودهاند. باید به این نکته مهم توجه داشت که مرجعیت و رهبری شیعی در عراق به دوران حکومت [[امام على(ع)|امیرالمؤمنین(ع)]] در کوفه برمیگردد که حضرت اساس رهبری شیعی را در عراق پایهگذاری کرد و پس از شهادت وی اکثر امامان از ائمه اثنیعشری(ع) در عراق به سر بردهاند. چنانکه حضرت امام جعفر صادق(ع) در سال 144ق که برای زیارت قبر جدش سیدالشهداء وارد کربلا شد، مدتها در این مکان اقامت گزید و به تدریس و ارشاد پرداخت....<ref>همان، ص98</ref> | نویسنده در فصل چهارم، نظر به اهمیت موضوع مرجعیت شیعه، تأکید میکند که از زمان مطرح شدن ایران بهعنوان تنها دولت مقتدر شیعه در پنج قرن اخیر، بهطور طبیعی مرجعیت پیوند استواری با این کشور داشته و تا حدودی رنگ ایرانی داشته است. بااینحال به دلیل قدرت تشیع در عراق و شماری از بلاد غربی، شمار زیادی از عالمان برجسته شیعه و نیز در حد مرجعیت از حوزههای عربی بودهاند. باید به این نکته مهم توجه داشت که مرجعیت و رهبری شیعی در عراق به دوران حکومت [[امام على(ع)|امیرالمؤمنین(ع)]] در کوفه برمیگردد که حضرت اساس رهبری شیعی را در عراق پایهگذاری کرد و پس از شهادت وی اکثر امامان از ائمه اثنیعشری(ع) در عراق به سر بردهاند. چنانکه حضرت امام جعفر صادق(ع) در سال 144ق که برای زیارت قبر جدش سیدالشهداء وارد کربلا شد، مدتها در این مکان اقامت گزید و به تدریس و ارشاد پرداخت....<ref>همان، ص98</ref> | ||
از آنجا که شیعه پس از رحلت پیامبر(ص) باب هدایت را مسدود نمیداند و دوره تأسیس آن از عصر ائمه(ع) آغاز میشود، بر این اساس در دوره طولانی امامت، عراق مرکز مهم رهبری شیعیان بود و پس از رحلت امام حسن عسکری(ع) امام یازدهم از ائمه در سامراء در سال 260ق و آغاز غیبت صغری همچنان انتظار شیعیان جهان به بغداد معطوف بود؛ زیرا نواب خاص و سفرای چهارگانه امام زمان(عج) همگی در بغداد به سر میبردند و با پایان زندگی نایب چهارم، عصر غیبت صغری و نیابت خاصه به انتها رسید و دوره غیبت کبری و نیابت عامه آغاز شد که این عصر مرجعیت فقها و مجتهدان است....<ref>همان، ص98-99</ref> | از آنجا که شیعه پس از رحلت پیامبر(ص) باب هدایت را مسدود نمیداند و دوره تأسیس آن از عصر ائمه(ع) آغاز میشود، بر این اساس در دوره طولانی امامت، عراق مرکز مهم رهبری شیعیان بود و پس از رحلت [[امام حسن عسکری(ع)]] امام یازدهم از ائمه در سامراء در سال 260ق و آغاز غیبت صغری همچنان انتظار شیعیان جهان به بغداد معطوف بود؛ زیرا نواب خاص و سفرای چهارگانه امام زمان(عج) همگی در بغداد به سر میبردند و با پایان زندگی نایب چهارم، عصر غیبت صغری و نیابت خاصه به انتها رسید و دوره غیبت کبری و نیابت عامه آغاز شد که این عصر مرجعیت فقها و مجتهدان است....<ref>همان، ص98-99</ref> | ||
نویسنده در پایان این فصل به انتقال مرجعیت به ایران اشاره میکند و مینویسد: پس از درگذشت آیتالله سید ابوالحسن اصفهانی، مرجعیت مطلق عتبات از بین رفت و با بالا گرفتن موقعیت آیتالله بروجردی، این بار مرجعیت اصلی به ایران منتقل شد و در این طرف، آیتالله بروجردی تأثیری ولو مختصر در نجف داشت. جعفریان معتقد است بهطور کلی مرجعیت نجف تا این زمان تأثیر شگرفی در تحولات ایران داشت، اما بهعکس، حتی تا به امروز، در ادواری که مرجعیت مهم در ایران متمرکز بوده، آن تأثیر قابل توجه نبوده است....<ref>همان، ص99</ref> | نویسنده در پایان این فصل به انتقال مرجعیت به ایران اشاره میکند و مینویسد: پس از درگذشت آیتالله سید ابوالحسن اصفهانی، مرجعیت مطلق عتبات از بین رفت و با بالا گرفتن موقعیت آیتالله بروجردی، این بار مرجعیت اصلی به ایران منتقل شد و در این طرف، آیتالله بروجردی تأثیری ولو مختصر در نجف داشت. جعفریان معتقد است بهطور کلی مرجعیت نجف تا این زمان تأثیر شگرفی در تحولات ایران داشت، اما بهعکس، حتی تا به امروز، در ادواری که مرجعیت مهم در ایران متمرکز بوده، آن تأثیر قابل توجه نبوده است....<ref>همان، ص99</ref> |
ویرایش