پرش به محتوا

دستور الوزراء: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - ' ' به ' '
جز (جایگزینی متن - '</ref> ' به '</ref>')
جز (جایگزینی متن - ' ' به ' ')
خط ۵۹: خط ۵۹:
در ميان مورخان اسلامى همواره نوشتن كتابهائى كه منحصراً در احوال وزيران باشد از آغاز تمدن اسلام معمول بوده است و كتاب حاضر از آن جمله است. [[دستور الوزراء]] به نسبت كتاب جامعى است از احوال وزراى اسلام از آغاز خلافت تا زمان مؤلف يعنى تا انقراض تيموريان و جلوس صفويه كه در ضمن احوال آصف بن برخيا و بزرگ‌مهر را نيز از روى داستانها بر ابتداى آن افزوده است<ref>همان، ص 8</ref>
در ميان مورخان اسلامى همواره نوشتن كتابهائى كه منحصراً در احوال وزيران باشد از آغاز تمدن اسلام معمول بوده است و كتاب حاضر از آن جمله است. [[دستور الوزراء]] به نسبت كتاب جامعى است از احوال وزراى اسلام از آغاز خلافت تا زمان مؤلف يعنى تا انقراض تيموريان و جلوس صفويه كه در ضمن احوال آصف بن برخيا و بزرگ‌مهر را نيز از روى داستانها بر ابتداى آن افزوده است<ref>همان، ص 8</ref>


قسمت‌هاى آغاز كتاب در احوال وزراى پيشين يعنى پيش از دوره تيمورى چندان معتبر و دقيق نيست و فقط در آن ميان شرح حال [[ابن سینا، حسین بن عبدالله|ابن سينا]] و نظام الملك و صاحب‌ديوان جوينى و رشيدالدين فضل اللّه تا اندازه‌اى مفصل و دقيق است؛ ولى خوندمير در تأليف آن رنج برده و به كتابهايى چند مانند [[جامع التواريخ]] رشيدى و جامع الحكايات (كه مراد جوامع الحكايات و لوامع الروايات [[عوفی، محمد بن محمد|محمد عوفى]] است) و جامع الحكايات و التواريخ جلالى و روضۀ الصفا و فرج بعد الشدّه و ملك‌نامه و وصاياى نظام الملك چنانكه خود نام مى‌برد، رجوع كرده است. از آن جهت كه برخى از كتاب‌هايى كه خواند مير از آنها نام مى‌برد اكنون موجود نيست، اطلاعات اين كتاب اهميت مى‌يابد. مهم‌ترين جنبه اين كتاب اينست كه درباره وزراى عصر خود يعنى وزراى تيموريان و مخصوصاً وزراى سلطان حسين مطالب تازه و دقيقى كه در كتابهاى ديگر نيست، بسيار فراوان است<ref>همان، ص9</ref>
قسمت‌هاى آغاز كتاب در احوال وزراى پيشين يعنى پيش از دوره تيمورى چندان معتبر و دقيق نيست و فقط در آن ميان شرح حال [[ابن سینا، حسین بن عبدالله|ابن سينا]] و نظام الملك و صاحب‌ديوان جوينى و رشيدالدين فضل اللّه تا اندازه‌اى مفصل و دقيق است؛ ولى خوندمير در تأليف آن رنج برده و به كتابهايى چند مانند [[جامع التواريخ]] رشيدى و جامع الحكايات (كه مراد جوامع الحكايات و لوامع الروايات [[عوفی، محمد بن محمد|محمد عوفى]] است) و جامع الحكايات و التواريخ جلالى و روضۀ الصفا و فرج بعد الشدّه و ملك‌نامه و وصاياى نظام الملك چنانكه خود نام مى‌برد، رجوع كرده است. از آن جهت كه برخى از كتاب‌هايى كه خواند مير از آنها نام مى‌برد اكنون موجود نيست، اطلاعات اين كتاب اهميت مى‌يابد. مهم‌ترين جنبه اين كتاب اينست كه درباره وزراى عصر خود يعنى وزراى تيموريان و مخصوصاً وزراى سلطان حسين مطالب تازه و دقيقى كه در كتابهاى ديگر نيست، بسيار فراوان است<ref>همان، ص9</ref>


خواند مير مقدمه‌اش را با ذكر شمه‌اى از مناقب و مفاخر آصف بن برخيا و بزرگمهر حكيم آغاز نموده است. پس از آن به ترتيب اسامى وزراى بنى اميه، بنى عباس، سامانيه، ديالمه، غزنويان، سلجوقيان، اسماعيليه، خوارزمشاه، سلغرى، آل مظفر، چنگيزخانى ذكر شده است.
خواند مير مقدمه‌اش را با ذكر شمه‌اى از مناقب و مفاخر آصف بن برخيا و بزرگمهر حكيم آغاز نموده است. پس از آن به ترتيب اسامى وزراى بنى اميه، بنى عباس، سامانيه، ديالمه، غزنويان، سلجوقيان، اسماعيليه، خوارزمشاه، سلغرى، آل مظفر، چنگيزخانى ذكر شده است.
۴۲۵٬۲۲۵

ویرایش