تذکره شمع انجمن: تفاوت میان نسخه‌ها

تذکره شمع انجمن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۵ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۸

۱۵۴ بایت اضافه‌شده ، ۲۵ مارس

بدون خلاصۀ ویرایش

Hbaghizadeh

دیوان‌سالاران، مدیران

۱۵۹٬۸۰۵

ویرایش

@@ خط ۲۶: / خط ۲۶: @@
 }}
-'''تذکره شمع انجمن''' تألیف سید محمدصدیق حسن‌خان بهادر (۱۲۴۸-۱۳۰۷ق/۱۸۳۲-۱۸۸۹م، ادیب و عارف هندی)؛ این کتاب تصحیحی است از تذکرۀ «شمع انجمن» که دربردارندۀ سرگذشت نزدیک به هزار نفر از شاعران و ادیبان پارسی‌گوی سرزمین‌های ایران و هند است. تصحیح حاضر بر اساس متن اصلی دست‌نویس کتاب صورت گرفته و به همراه فهرست‌بندی، غلط‌گیری، اصلاح متن، مقابله با برخی دیگر از تذکره‌های هندی و ایرانی، فهرست‌نگاری و تعلیقات به چاپ رسیده است.
+'''تذکره شمع انجمن''' تألیف [[حسن‌خان بهادر، سید محمدصدیق|سید محمدصدیق حسن‌خان بهادر]] (۱۲۴۸-۱۳۰۷ق/۱۸۳۲-۱۸۸۹م، ادیب و عارف هندی)؛ این کتاب تصحیحی است از تذکرۀ «شمع انجمن» که دربردارندۀ سرگذشت نزدیک به هزار نفر از شاعران و ادیبان پارسی‌گوی سرزمین‌های ایران و هند است. تصحیح حاضر بر اساس متن اصلی دست‌نویس کتاب صورت گرفته و به همراه فهرست‌بندی، غلط‌گیری، اصلاح متن، مقابله با برخی دیگر از تذکره‌های هندی و ایرانی، فهرست‌نگاری و تعلیقات به چاپ رسیده است.
 ==ساختار==
-کتاب شامل شرح حال نزدیک به هزار شاعر و ادیب پارسی‌گو از قدیم‌ترین شاعران ایرانی مانند رودکی سمرقندی تا یوسف گوپاموی (از معاصران مؤلف) است. مؤلف در بخش پایانی کتاب (صفحات ۴۸۶-۴۷۴ متن اصلی) شرح حال خود را نیز آورده است.
+کتاب شامل شرح حال نزدیک به هزار شاعر و ادیب پارسی‌گو از قدیم‌ترین شاعران ایرانی مانند [[رودکی، جعفر بن محمد|رودکی سمرقندی]] تا یوسف گوپاموی (از معاصران مؤلف) است. مؤلف در بخش پایانی کتاب (صفحات ۴۸۶-۴۷۴ متن اصلی) شرح حال خود را نیز آورده است.
 ==گزارش کتاب==
-تذکرۀ «شمع انجمن» از آثار مهم تذکره‌نویسی به زبان فارسی در شبه‌قارۀ هند است که در سال ۱۲۹۲ ه.ق تألیف شده و نخستین بار در سال ۱۲۹۳ ه.ق در هند به چاپ رسیده است. مؤلف، سید محمدصدیق حسن‌خان بهادر، از ادیبان و عرفای هند بود که در فاصلۀ سال‌های ۱۸۳۲ تا ۱۸۸۹ میلادی می‌زیست. او سفرهای بسیار کرد و آثار متعددی از خود به یادگار گذاشت. مؤلف در سرزمین هند بسیار سفر کرد و سرانجام بهوپال را برای اقامت برگزید.
+تذکرۀ «شمع انجمن» از آثار مهم تذکره‌نویسی به زبان فارسی در شبه‌قارۀ هند است که در سال ۱۲۹۲ ه.ق تألیف شده و نخستین بار در سال ۱۲۹۳ ه.ق در هند به چاپ رسیده است. مؤلف، [[حسن‌خان بهادر، سید محمدصدیق|سید محمدصدیق حسن‌خان بهادر]]، از ادیبان و عرفای هند بود که در فاصلۀ سال‌های ۱۸۳۲ تا ۱۸۸۹ میلادی می‌زیست. او سفرهای بسیار کرد و آثار متعددی از خود به یادگار گذاشت. مؤلف در سرزمین هند بسیار سفر کرد و سرانجام بهوپال را برای اقامت برگزید.
 مؤلف در صفحات پایانی کتاب (۴۸۶-۴۷۴ متن اصلی) شرح حال خود را آورده است. وی خود را با تخلص «نواب» معرفی می‌کند و می‌نویسد: «نواب تخلص محرر سطور و راقم این مزبور است. نام اصلی او صدیق ابن حسن ابن علی حسینی بخاری قنوجی است. بیشتر در یوزه‌گر کوچۀ فضلا و ریزه‌چین مائدۀ مفسرین و علما و محدثین نبل است.» مؤلف علوم عربیه و ادبیه و منطق و حکمت و فقه و حدیث و تفسیر را نزد استادان نامدار روزگار خود کسب کرده و صاحب اجازت گردیده است. ذیل نام مفتی صدرالدین‌خان بهادر دهلوی (آزرده) نیز او را استاد خود دانسته است.