پرش به محتوا

الگو:صفحهٔ اصلی/مقالهٔ برگزیده دوم: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
[[پرونده:NUR00198.jpg|بی‌قاب|چپ|سلار دیلمی، حمزة بن عبدالعزیز|175px]]'''ابویعلی حمزه بن عبدالعزیز دیلمی'''، مشهور به '''سلار دیلمی'''، از فقیهان برجسته، متکلمان نامدار و یکی از ده تن پیشوایان بزرگ امامیه در قرن پنجم هجری و اوایل عصر غیبت کبری است. وی در نیمه دوم قرن چهارم در منطقه دیلمان (از توابع سیاهکل در گیلان) متولد شد و برای کسب دانش به بغداد مهاجرت کرد و در آنجا از محضر دو استاد بزرگ شیعه، [[مفید، محمد بن محمد|شیخ مفید]] و [[سید مرتضی، علی بن حسین|سید مرتضی علم الهدی]] بهره برد و به چنان مرتبه والایی از علم و فضیلت دست یافت که گاهی به نیابت از آنان بر کرسی تدریس می‌نشست. او اگرچه هم‌طبقه [[طوسی، محمد بن حسن|شیخ طوسی]] بود، اما از شاگردان وی محسوب نمی‌شد و جایگاه مستقل علمی داشت. سلار شاگردان برجسته‌ای چون [[منتجب‌الدین، علی بن عبیدالله|منتجب‌الدین ابن بابویه]]، [[ابوالصلاح حلبی، تقی بن نجم|ابوالصلاح حلبی]] و [[ابن جنی، عثمان بن جنی|ابن جنی]] (ادیب معروف) را پرورش داد. از آثار متعدد او در زمینه فقه، اصول و کلام می‌توان به «[[المراسم في الفقه الإمامي]]» (مشهورترین اثرش)، «التقریب» در اصول فقه، «التذکرة في حقیقة الجوهر و العرض»، «المسائل السلاریة» و «المقنع في المذهب» اشاره کرد. وی سرانجام به دنبال آشوب‌های داخلی بغداد، در مسیر بازگشت به زادگاهش، در قریه خسروشاه تبریز درگذشت و بنابر قول مشهور، رحلت او در ششم رمضان سال ۴۶۳ قمری اتفاق افتاد و در همانجا به خاک سپرده شد. کنگره ملی بزرگداشت شیخ سلار در خرداد ۱۳۹۳ش در دانشگاه تبریز برگزار شد.<span id="mp-more">[[سلار دیلمی، حمزة بن عبدالعزیز|'''ادامه ...''']]</span>
[[پرونده:NUR08960.jpg|بی‌قاب|چپ|مامقانی، محمدرضا|175px]] '''محمدرضا مامقانی''' (۱۳۳۲-۱۴۰۴ش/۱۳۷۳-۱۴۴۷ق)، پژوهشگر و نویسنده برجسته حوزوی در علوم رجال، درایه و حدیث، فرزند [[مامقانی، محی‌الدین|آیت‌الله شیخ محیی‌الدین مامقانی]] و نواده دو فقیه بزرگ شیعه، [[مامقانی، عبدالله|شیخ عبدالله مامقانی]] (صاحب [[تنقیح المقال في علم الرجال (آل البیت)|تنقیح المقال]]) و [[کاشف‌الغطاء، جعفر بن خضر|شیخ جعفر کاشف‌الغطاء]] بود. وی در نجف متولد شد و پس از اخراج ایرانیان از عراق توسط رژیم بعث در سال ۱۳۹۱ق، به ایران مهاجرت کرد و در مشهد و قم به تحصیل ادامه داد.
 
او از شاگردان برجسته‌ای چون [[تبریزی، جواد|میرزا جواد تبریزی]]، [[وحید خراسانی، حسین|حسین وحید خراسانی]]، [[مطهری، مرتضی|شهید مرتضی مطهری]]، [[روحانی، سید محمد|سید محمد روحانی]] و [[حسن‌زاده آملی، حسن|حسن حسن‌زاده آملی]] بهره برد و موفق به دریافت اجازات روایی متعدد از پدرش، [[مرعشی نجفی، سید شهاب‌الدین|سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی]] و میرزا عبدالله مجتهدسرابی شد.
 
فعالیت علمی اصلی او احیای آثار رجالی خاندان مامقانی، به ویژه تحقیق، تصحیح و تعلیقه بر کتاب‌های «[[تنقیح المقال في علم الرجال (آل البیت)|تنقیح المقال]]» و «[[مقباس الهداية في علم الدراية|مقباس الهدایة]]» بود. وی بیش از ۸۰ اثر علمی از خود بر جای گذاشت که از مهمترین آنها می‌توان به «مسرد تنقیح المقال»، «معجم الرموز و الإشارات» و «علم النسب» اشاره کرد. نرم‌افزار «مجموعه آثار آل‌مامقانی» که توسط مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی نور تولید شده، مشتمل بر ۸۰ عنوان کتاب در ۲۲۸ جلد از آثار پنج نسل از این خاندان (از جمله آثار وی) است.
 
آیت‌الله مامقانی سرانجام در روز دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴ شمسی (۵ رمضان ۱۴۴۷ق) در سن ۷۲ سالگی دار فانی را وداع گفت.<span id="mp-more">[[مامقانی، محمدرضا|'''ادامه ...''']]</span>