۱۵۳٬۳۲۰
ویرایش
تنکابنی، میرزا محمدطاهر: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۲: | خط ۴۲: | ||
| کد مؤلف = AUTHORCODE.....AUTHORCODE | | کد مؤلف = AUTHORCODE.....AUTHORCODE | ||
}} | }} | ||
'''میرزا طاهر فقیه طبرسی تُنُکابُنی''' (۱۲۸۰-۱۳۶۰ق)، فرزند میرزا فرجالله، استاد جامع علوم معقول و منقول، فیلسوف، مدرس برجسته و از رجال سیاسی ایران در دوره قاجار و پهلوی بود. وی در ۲۸ محرم ۱۲۸۰ق در روستای کردیچال از توابع کلاردشت زاده شد و به دلیل سکونت خانوادهاش در منطقه تنکابن، به تنکابنی شهرت یافت. پس از تحصیل مقدمات علوم، در ۱۶ سالگی رهسپار تهران شد و با آغاز بنای مدرسه عالی سپهسالار، ابتدا به مدارس کاظمیه و قنبرعلیخان رفت و پس از اتمام ساختمان مدرسه سپهسالار، نزدیک به ۵۰ سال در آنجا و مدرسه کاظمیه به سر برد. وی محضر بزرگترین عالمان آن دوران را درک کرد و حکمت را نزد محمدرضا قمشهای و میرزا ابوالحسن جلوه آموخت و در هیئت و نجوم شاگرد میرزا عبدالله بود. تنکابنی جامعیت یگانهای در حکمت، طب قدیم، ریاضیات و نجوم داشت و پس از وفات جلوه، از محضر درس معتبری برخوردار شد. او در مدارس معتبری چون مدرسه علوم سیاسی، دانشکده معقول و منقول، مدرسه سپهسالار، قنبرعلیخان و سلطانی به تدریس پرداخت. از شاگردان برجسته او میتوان به محمدعلی | '''میرزا طاهر فقیه طبرسی تُنُکابُنی''' (۱۲۸۰-۱۳۶۰ق)، فرزند میرزا فرجالله، استاد جامع علوم معقول و منقول، فیلسوف، مدرس برجسته و از رجال سیاسی ایران در دوره قاجار و پهلوی بود. وی در ۲۸ محرم ۱۲۸۰ق در روستای کردیچال از توابع کلاردشت زاده شد و به دلیل سکونت خانوادهاش در منطقه تنکابن، به تنکابنی شهرت یافت. پس از تحصیل مقدمات علوم، در ۱۶ سالگی رهسپار تهران شد و با آغاز بنای مدرسه عالی سپهسالار، ابتدا به مدارس کاظمیه و قنبرعلیخان رفت و پس از اتمام ساختمان مدرسه سپهسالار، نزدیک به ۵۰ سال در آنجا و مدرسه کاظمیه به سر برد. وی محضر بزرگترین عالمان آن دوران را درک کرد و حکمت را نزد [[قمشهای، محمدرضا|محمدرضا قمشهای]] و [[جلوه، سید ابوالحسن بن محمد|میرزا ابوالحسن جلوه]] آموخت و در هیئت و نجوم شاگرد میرزا عبدالله بود. تنکابنی جامعیت یگانهای در حکمت، طب قدیم، ریاضیات و نجوم داشت و پس از وفات جلوه، از محضر درس معتبری برخوردار شد. او در مدارس معتبری چون مدرسه علوم سیاسی، دانشکده معقول و منقول، مدرسه سپهسالار، قنبرعلیخان و سلطانی به تدریس پرداخت. از شاگردان برجسته او میتوان به [[فروغی، محمدعلی|محمدعلی فروغی]]، [[فروزانفر، بدیعالزمان|بدیعالزمان فروزانفر]]، [[عمید، موسی|موسی عمید]]، [[نجمآبادی، محمود|محمود نجمآبادی]] و [[مدرس رضوی، محمدتقی|محمدتقی مدرس رضوی]] اشاره کرد. تنکابنی در دورههای اول، سوم و چهارم مجلس شورای ملی به نمایندگی برگزیده شد و در جریان جنگ جهانی اول به همراه مشروطهطلبان به عراق مهاجرت کرد و چهار سال در شهرهای کربلا، موصل، کاظمین و بغداد به سر برد. او همچنین از قضات عالیرتبه دادگستری بود و به ریاست محکمههای هدایت و استیناف و سپس مستشاری دیوان عالی کشور منصوب شد. در این دوران از کسوت روحانیت خارج شد که شرط انتصاب به این مقام بود. در ۱۳۱۱ش به فرمان رضاخان املاک خانوادهاش غصب و خود به مدت دو ماه زندانی و سپس به کاشان تبعید شد. پس از بازگشت نیز از تدریس و رفت و آمد به مدرسه سپهسالار بازداشته شد و مدتی در مدرسه کاظمیه و خانه خود به تدریس ادامه داد. وی در فلسفه به مشرب ارسطویی و مشائی تمایل داشت و برخی او را تنها مدرس فلسفه ارسطو در آن دوران دانستهاند. آثار او بیشتر شامل حواشی عالمانه بر کتب قدماست از جمله: حاشیه بر الهیات و منطق شفا، حاشیه بر المباحث المشرقیه فخر رازی، حاشیه بر گلشن راز، حاشیه بر الجوهر النضید، و نیز چند مقاله و رساله مستقل مانند «مختصر شرح احوال میرزای جلوه»، دو جزوه درباره کتابهای درسی طلاب، «رساله در چشمپزشکی» و یادداشتی در ستایش اهلبیت(ع). وی سرانجام در روز جمعه ۱۴ آذر ۱۳۲۰ش در بیمارستان نجمیه تهران درگذشت و بنا به وصیت خود در کنار آرامگاه استادش ابوالحسن جلوه در قبرستان ابن بابویه شهر ری به خاک سپرده شد. | ||
==زندگینامه== | ==زندگینامه== | ||