تنکابنی، میرزا محمدطاهر: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان = میرزا طاهر تنکابنی

| اندازه تصویر =

| توضیح تصویر =

| نام کامل = میرزا طاهر فقیه طبرسی تنکابنی

| نام‌های دیگر =

| لقب =

| تخلص =

| نسب = تنکابنی

| نام پدر = میرزا فرج‌الله

| ولادت = ۲۸ محرم ۱۲۸۰ قمری (تیر ۱۲۴۲ شمسی / ۱۸۶۳ میلادی)

| محل تولد = روستای کردیچال، کلاردشت

| کشور تولد = ایران

| محل زندگی = تهران، قم، بروجرد، کاشان، کربلا، موصل، کاظمین، بغداد

| رحلت = ۱۴ آذر ۱۳۲۰ شمسی (۱۳۶۰ قمری / ۱۹۴۱ میلادی)

| شهادت =

| مدفن = قبرستان ابن بابویه، شهر ری

| طول عمر = ۷۸ سال

| نام همسر =

| فرزندان =

| خویشاوندان =

| دین = اسلام

| مذهب = شیعه

| حوزه = مدرسه عالی سپهسالار

| منصب = نماینده مجلس شورای ملی (دوره‌های اول، سوم و چهارم)، مستشار دیوان عالی کشور، رئیس محکمه‌های هدایت و استیناف

| پس از =

| پیش از =

| اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[قمشه‌ای، محمدرضا|محمدرضا قمشه‌ای]] | [[جلوه، سید ابوالحسن بن محمد|میرزا ابوالحسن جلوه]] | میرزا عبدالله | [[زنوزی، علی بن عبدالله|علی مدرس زنوزی]]}}

| مشایخ =

| معاصرین =

| شاگردان = {{فهرست جعبه عمودی | [[فروغی، محمدعلی|محمدعلی فروغی]] | [[فروزانفر، بدیع‌الزمان|بدیع‌الزمان فروزانفر]] | [[عمید، موسی|موسی عمید]] | میرزا عبدالکریم طهرانی | [[نجم‌آبادی، محمود|محمود نجم‌آبادی]] | محمدتقی مدرس رضوی | شیخ اسماعیل کلباسی}}

| اجازه اجتهاد از =

| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | حاشیه بر الهیات و منطق شفا | حاشیه بر المباحث المشرقیه فخر رازی | حاشیه بر گلشن راز | حاشیه بر الجوهر النضید | مقاله مختصر شرح احوال میرزای جلوه | دو جزوه درباره کتاب‌های درسی طلاب | رساله در چشم‌پزشکی | یادداشتی در ستایش اهل‌بیت(ع)}}

| وبگاه =

| امضا =

'''میرزا طاهر فقیه طبرسی تُنُکابُنی''' (۱۲۸۰-۱۳۶۰ق)، فرزند میرزا فرج‌الله، استاد جامع علوم معقول و منقول، فیلسوف، مدرس برجسته و از رجال سیاسی ایران در دوره قاجار و پهلوی بود. وی در ۲۸ محرم ۱۲۸۰ق در روستای کردیچال از توابع کلاردشت زاده شد و به دلیل سکونت خانواده‌اش در منطقه تنکابن، به تنکابنی شهرت یافت. پس از تحصیل مقدمات علوم، در ۱۶ سالگی رهسپار تهران شد و با آغاز بنای مدرسه عالی سپهسالار، ابتدا به مدارس کاظمیه و قنبرعلی‌خان رفت و پس از اتمام ساختمان مدرسه سپهسالار، نزدیک به ۵۰ سال در آنجا و مدرسه کاظمیه به سر برد. وی محضر بزرگ‌ترین عالمان آن دوران را درک کرد و حکمت را نزد محمدرضا قمشه‌ای و میرزا ابوالحسن جلوه آموخت و در هیئت و نجوم شاگرد میرزا عبدالله بود. تنکابنی جامعیت یگانه‌ای در حکمت، طب قدیم، ریاضیات و نجوم داشت و پس از وفات جلوه، از محضر درس معتبری برخوردار شد. او در مدارس معتبری چون مدرسه علوم سیاسی، دانشکده معقول و منقول، مدرسه سپهسالار، قنبرعلی‌خان و سلطانی به تدریس پرداخت. از شاگردان برجسته او می‌توان به محمدعلی فروغی، بدیع‌الزمان فروزانفر، موسی عمید، محمود نجم‌آبادی و محمدتقی مدرس رضوی اشاره کرد. تنکابنی در دوره‌های اول، سوم و چهارم مجلس شورای ملی به نمایندگی برگزیده شد و در جریان جنگ جهانی اول به همراه مشروطه‌طلبان به عراق مهاجرت کرد و چهار سال در شهرهای کربلا، موصل، کاظمین و بغداد به سر برد. او همچنین از قضات عالی‌رتبه دادگستری بود و به ریاست محکمه‌های هدایت و استیناف و سپس مستشاری دیوان عالی کشور منصوب شد. در این دوران از کسوت روحانیت خارج شد که شرط انتصاب به این مقام بود. در ۱۳۱۱ش به فرمان رضاخان املاک خانواده‌اش غصب و خود به مدت دو ماه زندانی و سپس به کاشان تبعید شد. پس از بازگشت نیز از تدریس و رفت و آمد به مدرسه سپهسالار بازداشته شد و مدتی در مدرسه کاظمیه و خانه خود به تدریس ادامه داد. وی در فلسفه به مشرب ارسطویی و مشائی تمایل داشت و برخی او را تنها مدرس فلسفه ارسطو در آن دوران دانسته‌اند. آثار او بیشتر شامل حواشی عالمانه بر کتب قدماست از جمله: حاشیه بر الهیات و منطق شفا، حاشیه بر المباحث المشرقیه فخر رازی، حاشیه بر گلشن راز، حاشیه بر الجوهر النضید، و نیز چند مقاله و رساله مستقل مانند «مختصر شرح احوال میرزای جلوه»، دو جزوه درباره کتاب‌های درسی طلاب، «رساله در چشم‌پزشکی» و یادداشتی در ستایش اهل‌بیت(ع). وی سرانجام در روز جمعه ۱۴ آذر ۱۳۲۰ش در بیمارستان نجمیه تهران درگذشت و بنا به وصیت خود در کنار آرامگاه استادش ابوالحسن جلوه در قبرستان ابن بابویه شهر ری به خاک سپرده شد.