هلالی جغتایی، بدرالدین: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان = بدرالدین هلالی جغتایی

| تصویر = NUR12124.jpg

| اندازه تصویر =

| توضیح تصویر = هلالی جغتايی، بدرالدين

| نام کامل = بدرالدین (یا نورالدین) هلالی جغتایی استرآبادی

| محل زندگی = استرآباد، هرات

| رحلت = ۹۳۵ یا ۹۳۶ قمری

| شهادت = کشته شدن به جرم تشیع

| مدفن = هرات (مقبره کنونی در محلی جدید)

| طول عمر = حدود ۴۰ سال

| نام همسر =

| مشایخ =

| معاصرین = سلطان میرزا بایقرا، شاه اسماعیل صفوی

| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[دیوان هلالی جغتایی با شاه و درویش و صفات العاشقين او]] | مثنوی شاه و درویش | مثنوی صفات العاشقین | مثنوی لیلی و مجنون (ناقص)}}

| سبک نوشتاری = سبک عراقی، ساده و بی‌تکلف، وقوع‌گویی

| وبگاه =

| امضا =

| کد مؤلف = AUTHORCODE12124AUTHORCODE

'''بدرالدین (یا نورالدین) هلالی جغتایی استرآبادی ''' (متوفای ۹۳۵ق)، از شاعران قرن نهم و دهم هجری و از معاصران سلطان میرزا بایقرا و شاه اسماعیل صفوی بود. وی در اصل از نژاد ترکان جغتایی بود، اما در استرآباد (گرگان کنونی) به دنیا آمد و در همین شهر رشد کرد. سال تولد هلالی در مراجع قید نشده، اما در اواخر قرن نهم متولد شده و در موقع مرگ در سنین میانین عمر بوده است. در دوره جوانی به سبب آوازه بلند ادب‌دوستی و شاعرنوازی امیر علی‌شیر نوایی، وزیر تیموریان، به شهر هرات رفت و در آنجا اقامت گزید. وی در شهر هرات به جرم تشیع کشته شد. قتل هلالی به ظن قوی در ۹۳۵ یا ۹۳۶ق روی داده است و قاتل وی «سیف‌الله» نام داشته است. مزار هلالی از نخست در چهارسوق هرات قرار داشت، اما پس از خرابی آن قبر در سال ۱۳۰۶ش، استخوان‌هایش را به مکان کنونی منتقل کردند. از هلالی دختری به نام «حجابی استرآبادی» به‌جا ماند که او نیز شاعر بود. آثار او عبارتند از: «دیوان اشعار» (شامل غزلیات، قطعات، قصاید و رباعیات)، مثنوی «شاه و درویش»، مثنوی «صفات العاشقین» و مثنوی «لیلی و مجنون» که نشانی از آن در دست نیست و تنها چند بیت از آن باقی مانده است. تبحر هلالی بیشتر در سرایش غزل بوده است. عمده موفقیت او در هنر شاعری به سبب غزلیات آبدار و پرسوز و گدازی است که «من» شاعر در آن‌ها نمایان شده است. شور و درد خاصی که در شعر او وجود دارد، زبان شعری او را به‌سوی نوعی سادگی و بی‌تکلفی سوق داده است. از ویژگی‌های شعری او می‌توان به گوش‌نوازی و خوش‌آهنگی اوزان، کوشش در به‌کارگیری لحن عامیانه، وقوع‌گویی، میراث‌داری سبک عراقی، و غزلیات با ردیف‌های ابتکاری اشاره کرد. تأثیر افکار فلسفی در شعر او اندک است و او شاعر عشق و دلدادگی است که غالباً عشقش انسانی و زمینی است.