بجنوردی، سید حسن: تفاوت میان نسخه‌ها

۱۱۸ بایت اضافه‌شده ،  پنج‌شنبهٔ ‏۱۱:۰۶
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۴۴: خط ۴۴:
{{کاربردهای دیگر|موسوی بجنوردی (ابهام زدایی)}}
{{کاربردهای دیگر|موسوی بجنوردی (ابهام زدایی)}}


'''سيد‌ ‎ميرزا حسن موسوى بجنوردى''' (۱۲۷۶-۱۳۵۳ش)، از علما و مجتهدان بزرگ حوزه علمیه نجف اشرف و از چهره‌های درخشان فقهای شیعه در عصر حاضر بود. وی در روستای «خدا شاه» از توابع بجنورد زاده شد و تحصیلات مقدماتی را در زادگاه خود آغاز کرد. سپس برای ادامه تحصیل به مشهد مقدس مهاجرت نمود و سیزده سال در آنجا از محضر بزرگانی چون حاج فاضل خراسانی (در فلسفه و حکمت) و شیخ آقابزرگ شهیدی بهره برد و در فقه در درس آیات عظام سیدآقاحسین قمی، میرزا محمد خراسانی (آقازاده) و فاضل خراسانی شرکت جست تا آنکه خود از چهره‌های سرشناس علمی آن حوزه گردید. وی در سال ۱۳۴۰ق عازم نجف اشرف شد و در درس آقا ضیاءالدین عراقی یک دوره اصول و برخی کتاب‌های فقهی را فرا گرفت و در مجلس درس میرزای نائینی یک دوره اصول و شانزده سال مباحث فقهی را بهره برد. پس از وفات نائینی، در درس سید ابوالحسن اصفهانی شرکت کرد و خود از مدرسان و اساتید بزرگ حوزه نجف و از شخصیت‌های نام‌آور در فقه، اصول و فلسفه گردید. از آثار ارزشمند او می‌توان به «القواعد الفقهیة»، «منتهی الأصول»، حواشی بر عروة الوثقی و وسیلة النجاة و رساله‌هایی در اجتماع امر و نهی و رضاع اشاره کرد. وی سرانجام در ۷۹ سالگی در ۱۳۵۳ش (۱۳۹۵ق) درگذشت.
'''سيد‌ ‎ميرزا حسن موسوى بجنوردى''' (۱۲۷۶-۱۳۵۳ش)، از علما و مجتهدان بزرگ حوزه علمیه نجف اشرف و از چهره‌های درخشان فقهای شیعه در عصر حاضر بود. وی در روستای «خدا شاه» از توابع بجنورد زاده شد و تحصیلات مقدماتی را در زادگاه خود آغاز کرد. سپس برای ادامه تحصیل به مشهد مقدس مهاجرت نمود و سیزده سال در آنجا از محضر بزرگانی چون حاج فاضل خراسانی (در فلسفه و حکمت) و شیخ آقابزرگ شهیدی بهره برد و در فقه در درس آیات عظام سید آقاحسین قمی، میرزا محمد خراسانی (آقازاده) و فاضل خراسانی شرکت جست تا آنکه خود از چهره‌های سرشناس علمی آن حوزه گردید. وی در سال ۱۳۴۰ق عازم نجف اشرف شد و در درس [[عراقی، ضیاءالدین|آقا ضیاءالدین عراقی]] یک دوره اصول و برخی کتاب‌های فقهی را فرا گرفت و در مجلس درس [[نائینی، محمدحسین|میرزای نائینی]] یک دوره اصول و شانزده سال مباحث فقهی را بهره برد. پس از وفات نائینی، در درس [[اصفهانی، سید ابوالحسن|سید ابوالحسن اصفهانی]] شرکت کرد و خود از مدرسان و اساتید بزرگ حوزه نجف و از شخصیت‌های نام‌آور در فقه، اصول و فلسفه گردید. از آثار ارزشمند او می‌توان به «القواعد الفقهیة»، «منتهی الأصول»، حواشی بر عروة الوثقی و وسیلة النجاة و رساله‌هایی در اجتماع امر و نهی و رضاع اشاره کرد. وی سرانجام در ۷۹ سالگی در ۱۳۵۳ش (۱۳۹۵ق) درگذشت.


[[موسوی بجنوردی، محمد|سید محمد موسوى بجنوردى]] و [[موسوی بجنوردی، محمدکاظم|محمدكاظم موسوى بجنوردى]] فرزند ایشان می‌باشند.
[[موسوی بجنوردی، محمد|سید محمد موسوى بجنوردى]] و [[موسوی بجنوردی، محمدکاظم|محمدكاظم موسوى بجنوردى]] فرزند ایشان می‌باشند.