۱۵۲٬۲۷۳
ویرایش
تذکره بینظیر: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۷: | خط ۲۷: | ||
}} | }} | ||
'''تذکرۀ بینظیر''' تألیف میر سید عبدالوهاب افتخار دولتآبادی (قرن دوازدهم هجری قمری)، شاعر و تذکرهنویس، تصحیح امید | '''تذکرۀ بینظیر''' تألیف [[بخاری دولتآبادی، سید عبدالوهاب|میر سید عبدالوهاب افتخار دولتآبادی]] (قرن دوازدهم هجری قمری)، شاعر و تذکرهنویس، تصحیح [[سروری، امید|امید سروری]]؛ تذکرهای است که شرح احوال و نمونه اشعار ۱۳۵ شاعر پارسیگوی ایرانی و هندی را از سال ۱۱۰۰ تا ۱۱۷۲ق (از میرغلامعلی آزاد بلگرامی تا یوسف بلگرامی) دربردارد. | ||
==ساختار== | ==ساختار== | ||
| خط ۳۳: | خط ۳۳: | ||
==گزارش کتاب== | ==گزارش کتاب== | ||
«تذکرۀ بینظیر» اثر میر سید عبدالوهاب افتخار | «تذکرۀ بینظیر» اثر [[بخاری دولتآبادی، سید عبدالوهاب|میر سید عبدالوهاب افتخار دولتآبادی]]، تذکرهای از شاعران پارسیگوی سدۀ دوازدهم هجری است که به همت [[سروری، امید|امید سروری]] تصحیح و منتشر شده است. مؤلف، که در اشعار فارسی افتخار و در اشعار اردو بیگل تخلص میکرده، از سادات بخارا بود و اجدادش سالها پیش به هند مهاجرت کرده بودند. وی در احمدنگر متولد شد و علوم مختلف از جمله فقه، کلام، صرف و نحو، طب و ادبیات فارسی و عربی را فراگرفت. پس از ازدواج، بخش عمدهای از زندگی خود را در دولتآباد گذراند و به همین سبب به دولتآبادی معروف شد. او شاگرد میرغلامعلی آزاد بلگرامی بود و بعدها به توصیۀ استادش، ملازم نواب نظامالدوله ناصر جنگ، فرمانروای حیدرآباد دکن شد. | ||
تذکرۀ بینظیر شامل شرح احوال و گزیده اشعار ۱۳۵ شاعر پارسیگوی هندی و ایرانی از سال ۱۱۰۰ تا ۱۱۷۲ قمری است. افتخار در این تذکره، ضمن پیروی از سبک کلاسیک تذکرهنویسی، با نثری ساده و قابل فهم و به دور از آرایههای لفظی دشوار، به معرفی شاعران پرداخته است. با این حال، رویکرد او در برخورد با شاعران یکسان نیست؛ برای شاعران مشهورتر و کسانی که به آنها میانه خوبی داشته، مطالب مفصلتر و اشعار بهتری انتخاب کرده و در مقابل، در مورد شاعرانی که مورد توجهش نبودهاند، به اختصار گذر کرده و اشعار سستتری را برگزیده است. | تذکرۀ بینظیر شامل شرح احوال و گزیده اشعار ۱۳۵ شاعر پارسیگوی هندی و ایرانی از سال ۱۱۰۰ تا ۱۱۷۲ قمری است. افتخار در این تذکره، ضمن پیروی از سبک کلاسیک تذکرهنویسی، با نثری ساده و قابل فهم و به دور از آرایههای لفظی دشوار، به معرفی شاعران پرداخته است. با این حال، رویکرد او در برخورد با شاعران یکسان نیست؛ برای شاعران مشهورتر و کسانی که به آنها میانه خوبی داشته، مطالب مفصلتر و اشعار بهتری انتخاب کرده و در مقابل، در مورد شاعرانی که مورد توجهش نبودهاند، به اختصار گذر کرده و اشعار سستتری را برگزیده است. | ||