پرش به محتوا

صرف و نحو و اصول تجزیه و ترکیب: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - 'میدهد' به 'می‌دهد'
جز (جایگزینی متن - 'میداند' به 'می‌داند')
جز (جایگزینی متن - 'میدهد' به 'می‌دهد')
 
خط ۵۱: خط ۵۱:
نویسنده پس از تبیین اقسام کلمه و بیان وجه امتیاز فعل از اسم، وارد مبحث فعل شده و افعال ماضی، مضارع، امر را با صرف افعال و ذکر معانی فارسی آنها بیان کرده است<ref>ر.ک: همان، ص29-44</ref>.
نویسنده پس از تبیین اقسام کلمه و بیان وجه امتیاز فعل از اسم، وارد مبحث فعل شده و افعال ماضی، مضارع، امر را با صرف افعال و ذکر معانی فارسی آنها بیان کرده است<ref>ر.ک: همان، ص29-44</ref>.


فعل از لحاظ حروف اصلی و زائد، بر چهار قسم است: یا ثلاثی است یا رباعی و هریک یا مجرد است یا مزید. نویسنده پس از ذکر ابواب ثلاثی مجرد و مزید به‌ترتیب هریک از ابواب را با ذکر مثال و تمرین توضیح میدهد. رباعی مجرد تنها یک باب و رباعی مزید سه باب دارد. لازم و متعددی، معلوم و مجهول، متصرف و غیر متصرف، معرف و مبنی از دیگر تقسیمات فعل است که مورد بررسی قرار گرفته است<ref>ر.ک: همان، ص44-166</ref>.
فعل از لحاظ حروف اصلی و زائد، بر چهار قسم است: یا ثلاثی است یا رباعی و هریک یا مجرد است یا مزید. نویسنده پس از ذکر ابواب ثلاثی مجرد و مزید به‌ترتیب هریک از ابواب را با ذکر مثال و تمرین توضیح می‌دهد. رباعی مجرد تنها یک باب و رباعی مزید سه باب دارد. لازم و متعددی، معلوم و مجهول، متصرف و غیر متصرف، معرف و مبنی از دیگر تقسیمات فعل است که مورد بررسی قرار گرفته است<ref>ر.ک: همان، ص44-166</ref>.


جامد و مشتق، معرفه و نکرده، معرب و مبنی و اسماء عدد از مهمترین مباحث بخش اول کتاب است. در انتهای این بخش به تجزیه اسم با توجه به متصرف و غیر متصرف بودن پرداخته شده است<ref>ر.ک: همان، ص166-167</ref>.
جامد و مشتق، معرفه و نکرده، معرب و مبنی و اسماء عدد از مهمترین مباحث بخش اول کتاب است. در انتهای این بخش به تجزیه اسم با توجه به متصرف و غیر متصرف بودن پرداخته شده است<ref>ر.ک: همان، ص166-167</ref>.
خط ۶۳: خط ۶۳:
بعضی از کلمات در اعراب، تابع کلمات ماقبل خود هستند و به همین جهت آنها را «توابع» می‌نامند. توابع عبارتند از: نعت، تأکید، بدل، عطف بیان و عطف به حروف که به‌ترتیب با ذکر مثال تبیین شدهاند<ref>ر.ک: همان، ص249</ref>.
بعضی از کلمات در اعراب، تابع کلمات ماقبل خود هستند و به همین جهت آنها را «توابع» می‌نامند. توابع عبارتند از: نعت، تأکید، بدل، عطف بیان و عطف به حروف که به‌ترتیب با ذکر مثال تبیین شدهاند<ref>ر.ک: همان، ص249</ref>.


اصل این است که رفع و نصب و جر اسما و رفع و نصب و جزم افعال، با ضمه و فتحه و کسره و سکون باشد، اما در بسیاری از موارد این حرکات به‌صورت دیگر درمی‌آید و از این لحاظ اعراب به چند قسم منقسم می‌شود که عبارت است از: اعراب به حرکات؛ اعراب به حروف؛ اعراب به حذف؛ اعراب محلی و اعراب تقدیری. نویسنده در پاورقی تذکر میدهد که راجع به این موضوع در خلال مباحث گذشته اشاراتی شده است، اما از لحاظ آموزش و سهولت تعلیم و تعلم مناسبتر آن است که در آخر همه مباحث عنوان شود<ref>ر.ک: همان، ص259</ref>.
اصل این است که رفع و نصب و جر اسما و رفع و نصب و جزم افعال، با ضمه و فتحه و کسره و سکون باشد، اما در بسیاری از موارد این حرکات به‌صورت دیگر درمی‌آید و از این لحاظ اعراب به چند قسم منقسم می‌شود که عبارت است از: اعراب به حرکات؛ اعراب به حروف؛ اعراب به حذف؛ اعراب محلی و اعراب تقدیری. نویسنده در پاورقی تذکر می‌دهد که راجع به این موضوع در خلال مباحث گذشته اشاراتی شده است، اما از لحاظ آموزش و سهولت تعلیم و تعلم مناسبتر آن است که در آخر همه مباحث عنوان شود<ref>ر.ک: همان، ص259</ref>.


در انتهای این بخش از کتاب، تعدادی از آیات قرآن کریم تجزیه و ترکیب شده است<ref>ر.ک: همان، ص272</ref>.
در انتهای این بخش از کتاب، تعدادی از آیات قرآن کریم تجزیه و ترکیب شده است<ref>ر.ک: همان، ص272</ref>.