لطائف الأذکار للحضار و السفار في المناسک و الآداب: تفاوت میان نسخه‌ها

نکته جالب توجه در این کتاب، گرایشهای شیعی در لابلای مطالب یک عالم حنفی است. مؤلف با ذکر جزئیات از مقام رأس الحسین در مرو (ص 124) و توصیف زیارتگاههای کاظمین و کوفه (ص 187-189)، از جمله با توصیف مزار [[امام حسین علیه‌السلام|امام حسین(ع)]] به عنوان «سید شباب اهل الجنة»، تعابیری کاملاً شیعی به کار برده است. زیارتنامه امامان بقیع در این کتاب (ص 201-205) نیز با ادبیاتی شیعی نگاشته شده است.

از لحاظ تاریخی، کتاب حاوی نقل قولهای ارزشمندی از دو منبع گمشده است: «بخارای غنجار» و «تاریخ مرو عبدالغافر المعی». توصیفات مؤلف از شهرهای مسیر حج از بخارا و مرو تا نیشابور و بغداد، منبعی مهم برای شناخت جغرافیای تاریخی این مناطق در سدههای پنجم و ششم قمری محسوب میشود (ص 45-78).

بخش پایانی کتاب به تفصیل به آداب حج و زیارت مکانهای مقدس مکه و مدینه پرداخته است. شیوه ارائه مطالب ترکیبی از ذکر ادعیه، توصیفات جغرافیایی و گزارههای فقهی است که آن را به منبعی چندبعدی تبدیل کرده است. تصحیح حاضر توسط [[جعفریان، رسول|رسول جعفریان]] با ارائه حواشی علمی، ارزش تحقیقی اثر را دوچندان کرده است.<ref>[https://literaturelib.com/books/700 ر.ک.پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref>