لطائف الأذکار للحضار و السفار في المناسک و الآداب: تفاوت میان نسخه‌ها

لطائف الأذکار للحضار و السفار في المناسک و الآداب (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۵۳

۱۵۴ بایت اضافه‌شده ، ۱۸ ژانویه

بدون خلاصۀ ویرایش

Hbaghizadeh

دیوان‌سالاران، مدیران

۱۵۲٬۷۴۰

ویرایش

@@ خط ۲۷: / خط ۲۷: @@
 }}
-'''لطائف الأذکار للحضار و السفار في المناسک و الآداب''' تألیف محمد بن عمر ابن مازه (متوفی قرن 6ق)، عالم حنفی، با تصحیح رسول جعفریان؛ این کتاب ترکیبی از راهنمای مناسک حج و گزارش جغرافیایی-تاریخی از شهرهای شرق اسلامی از بخارا تا بغداد و سپس مکه و مدینه است.
+'''لطائف الأذکار للحضار و السفار في المناسک و الآداب''' تألیف [[ابن مازه، محمد بن عمر|محمد بن عمر ابن مازه]] (متوفی قرن 6ق)، عالم حنفی، با تصحیح [[جعفریان، رسول|رسول جعفریان]]؛ این کتاب ترکیبی از راهنمای مناسک حج و گزارش جغرافیایی-تاریخی از شهرهای شرق اسلامی از بخارا تا بغداد و سپس مکه و مدینه است.
 ==ساختار==
@@ خط ۳۵: / خط ۳۵: @@
 این اثر همزمان سه کارکرد دارد: راهنمای عملی حج، گزارش تاریخی-جغرافیایی و منبعی برای شناخت باورهای دینی در قرون میانی اسلام. مؤلف که خود از عالمان برجسته حنفی است، با رویکردی فراگیر به ثبت آداب و مناسک پرداخته است. بخش نخست به بیان مذهب اهل سنت و جماعت، کیفیت طهارت و نماز اختصاص دارد. در بخش دوم، زمان و آداب زیارت همراه با ذکر نامهای ائمه و زاهدان قدیم آمده است.
-نکته جالب توجه در این کتاب، گرایشهای شیعی در لابلای مطالب یک عالم حنفی است. مؤلف با ذکر detailed از مقام رأس الحسین در مرو (ص 124) و توصیف زیارتگاههای کاظمین و کوفه (ص 187-189)، از جمله با توصیف مزار امام حسین(ع) به عنوان «سید شباب اهل الجنة»، تعابیری کاملاً شیعی به کار برده است. زیارتنامه امامان بقیع در این کتاب (ص 201-205) نیز با ادبیاتی شیعی نگاشته شده است.
+نکته جالب توجه در این کتاب، گرایشهای شیعی در لابلای مطالب یک عالم حنفی است. مؤلف با ذکر جزئیات از مقام رأس الحسین در مرو (ص 124) و توصیف زیارتگاههای کاظمین و کوفه (ص 187-189)، از جمله با توصیف مزار [[امام حسین علیه‌السلام|امام حسین(ع)]] به عنوان «سید شباب اهل الجنة»، تعابیری کاملاً شیعی به کار برده است. زیارتنامه امامان بقیع در این کتاب (ص 201-205) نیز با ادبیاتی شیعی نگاشته شده است.
-از لحاظ تاریخی، کتاب حاوی نقلقولهای ارزشمندی از دو منبع گمشده است: «بخارای غنجار» و «تاریخ مرو عبدالغافر المعی». توصیفات مؤلف از شهرهای مسیر حج از بخارا و مرو تا نیشابور و بغداد، منبعی مهم برای شناخت جغرافیای تاریخی این مناطق در سدههای پنجم و ششم قمری محسوب میشود (ص 45-78).
+از لحاظ تاریخی، کتاب حاوی نقل قولهای ارزشمندی از دو منبع گمشده است: «بخارای غنجار» و «تاریخ مرو عبدالغافر المعی». توصیفات مؤلف از شهرهای مسیر حج از بخارا و مرو تا نیشابور و بغداد، منبعی مهم برای شناخت جغرافیای تاریخی این مناطق در سدههای پنجم و ششم قمری محسوب میشود (ص 45-78).
-بخش پایانی کتاب به تفصیل به آداب حج و زیارت مکانهای مقدس مکه و مدینه پرداخته است. شیوه ارائه مطالب ترکیبی از ذکر ادعیه، توصیفات جغرافیایی و گزارههای فقهی است که آن را به منبعی چندبعدی تبدیل کرده است. تصحیح حاضر توسط رسول جعفریان با ارائه حواشی علمی، ارزش تحقیقی اثر را دوچندان کرده است.<ref>[https://literaturelib.com/books/700 ر.ک.پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref>
+بخش پایانی کتاب به تفصیل به آداب حج و زیارت مکانهای مقدس مکه و مدینه پرداخته است. شیوه ارائه مطالب ترکیبی از ذکر ادعیه، توصیفات جغرافیایی و گزارههای فقهی است که آن را به منبعی چندبعدی تبدیل کرده است. تصحیح حاضر توسط [[جعفریان، رسول|رسول جعفریان]] با ارائه حواشی علمی، ارزش تحقیقی اثر را دوچندان کرده است.<ref>[https://literaturelib.com/books/700 ر.ک.پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref>
 ==پانويس ==