اخلاق نظامی از دیدگاه نهج‌البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

{{جعبه اطلاعات کتاب

| تصویر =NUR54868J1.jpg

| عنوان‌های دیگر =  

| پدیدآورندگان

|زبان

| زبان = فارسی

|ناشر  

| مکان نشر = ایران - قم

| سال نشر = 1388ش

| پیش از =  

}}

==ساختار==

اخلاق نظامی در دو بخش اخلاق عمومی و اخلاق اختصاصی نظامیان تقسیم‌بندی شده است؛ اخلاق عمومی شامل مواردی همچون خودسازی فردی، تنظیم اعتقادات دینی، و تعادل بین عبادت و استراحت است و اخلاق اجتماعی نیز روابط نظامیان با دوستان، خانواده، همسایگان، دولت و جامعه را تنظیم می‌کند.

فصل دوم: فصل دوم بر اخلاق فرماندهان در دوران صلح متمرکز است و شامل دو بخش اصلی «بازسازی اخلاقی» و «مسئولیت‌های فرماندهی» است. بخش بازسازی اخلاقی بر ضرورت خودسازی معنوی و خداگرایی فرماندهان تأکید دارد، زیرا فرمانده باید در تمام مراحل زندگی، حتی در صلح، دارای آمادگی روحی و تفکر توحیدی باشد. در ادامه، دوازده راه‌ دستیابی به خودسازی و خداگرایی و تقویت روحیه معنوی مانند توجه به قدرت بی‌پایان الهی و پرهیز از غرور زدگی در فرماندهی، ذکر شده است. بخش دوم این فصل شامل شانزده مسئولیت فرماندهان نسبت به مردم و نظامیان است. این مسئولیت‌ها گستره وسیعی از امور را در بر می‌گیرد، از جمله آگاهی از اوضاع سیاسی کشور و تحرکات دشمن، دادن هشدارهای لازم به ملت، حفظ آمادگی و روحیه رزمی ملت، آموزش فرهنگ جهاد و شهادت، تداوم آموزش نظامی، الگوسازی برای و ارائه سمبل‌های مقاومت، دشمن‌شناسی، تقویت نیروهای اطلاعاتی در کشور و تحلیل سیاسی و تحلیل درست تاریخی حوادث آینده کشور و همچنین انتخاب فرماندهان لایق<ref>همان، ص73- 95</ref>.

فصل پنجم: فصل پنجم به طور خاص بر وظایف و اخلاق فرماندهی در هنگام درگیری نظامی تمرکز دارد. در ابتدا، سازماندهی نیروها بر اساس قدرت، کار آیی، نوع جنگ و حمله دشمن و حفظ آمادگی رزمی و روانی مطرح شده است. سپس، تلاش برای کسب موقعیت برتر در میدان نبرد، از طریق انتخاب مناطق استراتژیک و استفاده از تمام امکانات، تأکید می‌شود. بخش بعدی به آموزش ارزش‌های اخلاقی در جنگ می‌پردازد که شامل احترام به حقوق انسانی، رعایت حقوق زنان و کودکان و حیوانات در جنگ و پرهیز از آزارگری و تجاوز است. در نهایت، آموزش‌های مداوم جنگی برای حفظ آمادگی دائمی نیروها (از جمله تاکتیک‌های رزم انفرادی، نظری و اخلاقی، ویژگی‌ و اوصاف پرچم‌داران جنگ، ره‌آورد شوم فرار از جنگ، دستورات اخلاقی در جنگ و عوامل پیروزی در جنگ) و همچنین لزوم پرهیز از آغاز تجاوز موردتأکید قرار می‌گیرد<ref>همان، ص179- 221</ref>.

بخش دوم این فصل بعد از عدم تاثیر مواضع قبل از جنگ به مواضع امام پس از آغاز جنگ اختصاص دارد که شامل اعلام مواضع قاطعانه نظامی، دعا و تضرع به درگاه خدا، فرمان حمله سراسری، استفاده از تمامی تاکتیک‌های نظامی، تداوم حملات تا پیروزی و نابودکردن دشمن متجاوز است<ref>همان، ص223- 280</ref>.

[[رده:کتاب‌شناسی]]

[[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1404 توسط عباس مکرمی]]

[[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1404 توسط فریدون سبحانی]]