۱۵۱٬۳۴۵
ویرایش
وصف طعام: دیوان اطعمه مولانا ابواسحاق حلاج شیرازی (نمایش مبدأ)
نسخهٔ ۱۰ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۳۰
، ۱۰ دسامبر ۲۰۲۵بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۶: | خط ۲۶: | ||
}} | }} | ||
'''وصف طعام: دیوان اطعمۀ مولانا ابواسحاق حلاج شیرازی بر اساس نسخۀ تصحیحشدۀ میرزا حبیب اصفهانی''' به کوشش محسن | '''وصف طعام: دیوان اطعمۀ مولانا ابواسحاق حلاج شیرازی بر اساس نسخۀ تصحیحشدۀ میرزا حبیب اصفهانی''' به کوشش [[آزرم، محسن|محسن آزرم]]؛ این کتاب دیوان [[بسحاق اطعمه، احمد بن حلاج|ابواسحاق اطعمۀ شیرازی]] است که کتابی کمنظیر محسوب میشود و سفرۀ مردمان روزگار تیموریان و خوراکیها و نوشیدنیهای آن دوران را به دست ما رسانده است. | ||
==ساختار== | ==ساختار== | ||
| خط ۳۲: | خط ۳۲: | ||
==گزارش کتاب== | ==گزارش کتاب== | ||
کتاب «وصف طعام: دیوان اطعمۀ مولانا ابواسحاق حلاج شیرازی» به کوشش محسن | کتاب «وصف طعام: دیوان اطعمۀ مولانا ابواسحاق حلاج شیرازی» به کوشش [[آزرم، محسن|محسن آزرم]]، اثر ارزشمندی از شیخ جمالالدین (یا فخرالدین) [[ابواسحاق حلاج شیرازی]]، شاعر مبتکر و طنزپرداز قرن نهم هجری است. این شاعر شیرازی که به بسحاق اطعمه نیز معروف است، به جای سرودن غزل درباره معشوق و محبوب مانند بیشتر شاعران همعصرش، زبان به ستایش خوردنیها و نوشیدنیهایی گشوده که در سفره توده مردم یافت میشده است. | ||
ابواسحاق حلاج شیرازی در نیمۀ اول قرن نهم هجری میزیست و در عهد حکومت سلطان اسکندر بن عمر شیخ بر فارس، از ندمای او بود. وی شعرهای خود را به صورت نقیضههایی در وصف و مدح خوردنیهای گوناگون سروده و از همین رو در تاریخ ادبیات به شیخ اطعمه معروف شده است. اشعار او نقیضه مشهورترین و بهترین شعرهای حافظ و سعدی و دیگر شاعران نامدار است و سراسر درباره غذاهایی است که در سفره عموم مردم یافت میشده است. | [[ابواسحاق حلاج شیرازی]] در نیمۀ اول قرن نهم هجری میزیست و در عهد حکومت سلطان اسکندر بن عمر شیخ بر فارس، از ندمای او بود. وی شعرهای خود را به صورت نقیضههایی در وصف و مدح خوردنیهای گوناگون سروده و از همین رو در تاریخ ادبیات به شیخ اطعمه معروف شده است. اشعار او نقیضه مشهورترین و بهترین شعرهای حافظ و سعدی و دیگر شاعران نامدار است و سراسر درباره غذاهایی است که در سفره عموم مردم یافت میشده است. | ||
یکی از ویژگیهای برجستۀ این چاپ از دیوان اطعمه، وجود فرهنگ اطعمه و اشربهای است که به قلم میرزا حبیب اصفهانی در انتهای کتاب آمده و دایرةالمعارف کوچکی از خوردنیها و نوشیدنیهای دوران تیموری محسوب میشود. این بخش اطلاعات ارزشمندی درباره فرهنگ غذایی و آشپزی ایران در قرن نهم هجری ارائه میدهد. | یکی از ویژگیهای برجستۀ این چاپ از دیوان اطعمه، وجود فرهنگ اطعمه و اشربهای است که به قلم [[میرزا حبیب اصفهانی]] در انتهای کتاب آمده و دایرةالمعارف کوچکی از خوردنیها و نوشیدنیهای دوران تیموری محسوب میشود. این بخش اطلاعات ارزشمندی درباره فرهنگ غذایی و آشپزی ایران در قرن نهم هجری ارائه میدهد. | ||
در اشعار بسحاق اطعمه، وی به جای هزل و طعن اجتماعی، جوابها و استقبالهای خود را منحصر به توصیف اغذیه و اطعمه کرده است. به یقین در ذکر این اوصاف، سخن او خالی از بیان آرزوهای پنهانی طبقات محروم جامعۀ آن زمان و شاید خود شاعر نبوده و حتی در پشت پردۀ این توصیفات غذایی، گاه به بعضی معاصران خود میتاخته و جنبۀ طنز به سخن خود میداده است. | در اشعار [[بسحاق اطعمه، احمد بن حلاج|ابواسحاق اطعمه]]، وی به جای هزل و طعن اجتماعی، جوابها و استقبالهای خود را منحصر به توصیف اغذیه و اطعمه کرده است. به یقین در ذکر این اوصاف، سخن او خالی از بیان آرزوهای پنهانی طبقات محروم جامعۀ آن زمان و شاید خود شاعر نبوده و حتی در پشت پردۀ این توصیفات غذایی، گاه به بعضی معاصران خود میتاخته و جنبۀ طنز به سخن خود میداده است. | ||
نمونهای از اشعار او در پاسخ به غزل [[حافظ، شمسالدین محمد|حافظ]] چنین است: | |||
«آنکه با شاهد پالوده رخ رنگین داد / او به لوزینه به حکمت بدن سیمین داد | «آنکه با شاهد پالوده رخ رنگین داد / او به لوزینه به حکمت بدن سیمین داد | ||
و آنکه بریان تو را به دنبه به هم چندین کرد / به خیالش دل مسکین مرا تسکین داد» | و آنکه بریان تو را به دنبه به هم چندین کرد / به خیالش دل مسکین مرا تسکین داد» | ||