التوحيد و معرفة أسماء الله عزوجل و صفاته علی الاتفاق و التفرد: تفاوت میان نسخه‌ها

| پیش از =  

}}

در نام‌گذاری کتاب، میان مصادر کتاب‌‌شناسی اختلاف زیادی دیده نمی‌شود، جز اینکه برخی آن را با نام «التوحيد» یاد کرده‌<ref>ر.ک: وهیبی محمد بن عبدالله و غصص محمد بن عبدالعزیز، ص63</ref> و برخی دیگر نیز آن را با اندکی تفاوت با نام فوق‌‌الذکر با عنوان «التوحيد و إثبات الصفات علی الاتفاق و التفرد» معرفی کرده‌اند<ref>ر.ک: بغدادی، اسماعیل، ج‏2، ص‌57</ref>.

کتاب با احادیثی ذیل عنوان «ذکر آنچه خداوند خود را با آن وصف کرده و به وحدانیتش رهنمون ساخته و اینکه او بی‌‌نیاز و... است»، آغاز شده است. به دنبال آن نویسنده مباحثی مرتبط به توحید ربوبیت از قبیل خلق، تدبیر، تقدیر، رزاقیت خداوند، مقلب القلوب بودن او و... مطرح کرده و در اثنای مباحث یادشده به توحید الوهیت اشاره کرده است. توحید خداوند در اسماء از موضوعات مطرح‌شده است که با عنوان «ذکر شناخت اسمای حسنای خداوند که به آنها نامیده شده و...» شروع شده و ذیل آن به حدیث «إن لله تسعا و تسعين اسما...» اشاره کرده است. وی سپس از اسم اعظم سخن به میان آورده و با تکیه بر ادله حدیثی، «الله» را بزرگ‌‌ترین نام خدا یا اسم اعظم معرفی نموده و سخن خود را در توحید الوهیت ادامه داده است. به دنبال آن به سخن از اسماء الله بازگشته و هریک از اسمای خداوند را همراه با دلیل آن ذکر نموده است. توحید صفات از دیگر موضوعات است که نویسنده، متعرض آن شده است. ذکر شناخت صفات خداوند که خود را با آن وصف کرده و... عنوانی است که نویسنده ذیل آن تمام صفات خداوند (سمع، بصر، علو، حب، بغض، مکر، تعجب و...) را با دلایل آن از احادیث آورده است. روش نویسنده غالبا ذکر آیات قرآن در ذیل عناوین مطرح‌شده و مرتبط با آن و سپس استدلال به احادیث مرتبط است<ref>ر.ک: همان، ص63-64</ref>.