کلیات اشعار ملک‌الشعراء طالب آملی: تفاوت میان نسخه‌ها

| کد کنگره =    

'''کلیات اشعار ملک‌الشعراء طالب آملی'''، مجموعه اشعار طالب آملی (متوفی 1036ق) است که شامل قصاید، قطعات، ترکیب‌بندها، مثنویات، جهان‌گیرنامه، غزلیات و رباعیات بوده و به اهتمام و تصحیح و تحشیه محمد طاهری شهاب، به چاپ رسیده است.

طالب در ضمن خودستایی در اشعارش، از شاعران پیشین مانند عنصری، خیام، سنایی، انوری، خاقانی، ظهیرالدین فاریابی و کمال‌الدین اصفهانی نام برده و استادی سنایی را در مثنوی قبول دارد و او را در برابر خود می‌انگارد. همچنین در غزل و رباعی و قصیده، به سعدی، خیام و کمال‌الدین اصفهانی، هم‌طرازی می‌جوید و در فن قطعه‌سازی، خویش را همتای انوری شمرده است:

قدرت تخیل در مضامین طالب که گرایش زیادی به سبک هندی و یا اصفهانی داشته، در لفظ و معنی، هر دو فراوان به چشم می‌خورد و او که خود را «بلبل آمل» خطاب می‌نمود و به سرزمین آباء و اجدادی خویش، عشق می‌ورزید، گفته است:

'''بی‌جلوه آن روی چون آتشکده طالب

گل در چمن «بلبل آمل» ندهد بوی'''<ref>ر.ک: همان، صفحه پنجاه‌وشش</ref>.

طالب برخلاف بسیاری از سرایندگان دیگر که از ایران به هند رفته‌اند، از لغت مردم آن سامان، کمتر متأثر شده و جز چند کلمه هندی مانند «پان» و «رام رنگی» که در اشعار او به‌ندرت توان جست، اقبالی بیشتر به لغات مردم هند نکرده است<ref>ر.ک: همان، صفحه پنجاه‌ونه</ref>.

طالب، غزل‌ها و قصیده‌های بسیاری سروده که بیشتر ابیات آنها، در کمال سلاست و فصاحت است. بعضی ابیات او، بااینکه دارای مضامین دقیق و سنگین و معانی نغز است، از حیث زبان و لغت نیز به‌قدری محکم و سلیس می‌باشد که شاعر نازک‌خیالی مانند صائب تبریزی را متأثر ساخته و در فقدان و بزرگداشت او، شعر سروده است<ref>ر.ک: همان، صفحه شصت</ref>.

[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]