المدخل إلی موسوعة الحدیث النبوي عند الإمامیة (دراسة في الحدیث الإمامي): تفاوت میان نسخه‌ها

او شرح‌حال راویان را از منابع رجالی شیعی، از عالمان قدیم مانند «[[رجال الطوسي|رجال طوسی]]، [[فهرست كتب الشيعة و أصولهم و أسماء المصنفين و أصحاب الأصول|فهرست طوسی]]، [[اختيار معرفة الرجال (تصحیح مصطفوی)|رجال کشی]]، [[رجال النجاشي|رجال نجاشی]]، [[رجال البرقي|طبقات برقی]]، رساله ابی غالب زراری، [[خلاصة الأقوال في معرفة الرجال|خلاصة الأقوال]] و [[إيضاح الاشتباه|ایضاح الاشتباه]] [[حلی، حسن بن یوسف|علامه حلی]]، [[الفهرست (منتجب‌الدين)|فهرست]] [[منتجب‌الدین، علی بن عبیدالله|منتجب الدین رازی]]، [[معالم العلماء في فهرست كتب الشيعة و أسماء المصنفين منهم قديماً و حديثاً (تتمة كتاب الفهرست للشيخ أبي‌جعفر الطوسي)|معالم العلماء]] [[ابن شهرآشوب، محمد بن علی|ابن شهرآشوب]] و [[كتاب الرجال|رجال ابن داوود حلی]]» و نیز از برخی عالمان متأخر همچون «معجم رجال الحدیث خویی، مستدرکات علم رجال الحدیث نمازی، قاموس الرجال تستری، تنقیح المقال مامقانی، أمل الأمل حرّ عاملی و دیگران» برگرفته است. او چنانچه توثیقی از یک راوی را نزد طوسی، نجاشی و کشی یافته باشد، به آن‌ها بسنده نموده و توثیق‌ها و تعدیل‌های دیگران را نقل نمی‌کند مگر آنکه پای آرای متعارضی در میان باشد.

حب الله در پایان هر جلد فهرستی از احادیث نیز تهیه نموده است که در آن، تعداد روایت‌هایی که بالذات و بالغیر صحیح و حسن هستند و همچنین، روایت‌هایی که از حیث سند و متن ضعیف بوده‌اند و نیز روایت‌های جعلی را شمارش کرده است. او جلد نخست را به‌عنوان مقدمه‌ای با سه فصل برای مجلدات دیگر نهاده است و در آن از دانش حدیث و تدوین آن نزد امامیه گفتگو کرده است و در این کار، از محدثان بزرگ امامیه، یعنی سه محمد نام مشهور (کلینی، طوسی و صدوق) بهره‌ جسته است. او با اعتماد به پژوهش‌های «ثامر هاشم عمیدی» و نیز باتکیه‌بر مقدمه کتاب کافی چاپ «مؤسسه دارالحدیث»، آن دو را پایه این مبحثش قرار داده و افزوده‌ها و تعدیل‌های خود را در آن آورده است. سپس، از تاریخ علم رجال و جرح‌وتعدیل نزد امامیه، کوتاه‌سخن گفته و به مصدرها، شخصیت‌ها و روش‌های ایشان در بحث جرح‌وتعدیل پرداخته است. او برخی اشکال‌هایی را که اخیراً بر حوزه حدیث و رجال نزد امامیه و همچنین، نزد اهل‌سنت بر دو کتاب صحیح بخاری و مسلم وارد شده، بررسی کرده است.<ref>ر.ک: همان، ص22-20</ref>‏