پرش به محتوا

الشيعة في التاريخ (10 - 1421 هجرية= 632 - 2000 ميلادية): تفاوت میان نسخه‌ها

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است. ،  ‏۴ نوامبر ۲۰۱۸
جز
جایگزینی متن - ' حسين' به ' حسین'
جز (جایگزینی متن - 'نويسنده' به 'نویسنده')
برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
جز (جایگزینی متن - ' حسين' به ' حسین')
خط ۴۰: خط ۴۰:
#:نویسنده معناى اصطلاحى شيعه را نيز با استناد به چند منبع ذكر كرده و آن را به معناى پيروان على(ع) و معتقدين به امامت آن حضرت بنا به وصيت پيامبر(ص) و به اراده الهى دانسته است.<ref>همان، ص12</ref>
#:نویسنده معناى اصطلاحى شيعه را نيز با استناد به چند منبع ذكر كرده و آن را به معناى پيروان على(ع) و معتقدين به امامت آن حضرت بنا به وصيت پيامبر(ص) و به اراده الهى دانسته است.<ref>همان، ص12</ref>
#:در ادامه اين فصل از كتاب، شجره‌نامه طيبه پيامبر(ص) و على(ع) و فرزندان و نوادگان امام حسن مجتبى(ع) و نيز شجره‌نامه برخى از علما چون سيد‌‎محمدمهدى بحرالعلوم، سيد‌‎[[بروجردی، حسین|حسين بروجردى]]، همچنين سادات حسنى طبرستان، ایران، عراق، ليبى و اردن ذكر شده است.<ref>همان، 15 - 35</ref>
#:در ادامه اين فصل از كتاب، شجره‌نامه طيبه پيامبر(ص) و على(ع) و فرزندان و نوادگان امام حسن مجتبى(ع) و نيز شجره‌نامه برخى از علما چون سيد‌‎محمدمهدى بحرالعلوم، سيد‌‎[[بروجردی، حسین|حسين بروجردى]]، همچنين سادات حسنى طبرستان، ایران، عراق، ليبى و اردن ذكر شده است.<ref>همان، 15 - 35</ref>
#آغاز و شكل‌گيرى تشيع از موضوعاتى است كه مورخين در آثار خود ديدگاه‌هاى متفاوتى درباره آن ابراز داشته‌اند. بارزترين رأى شيعه در اين موضوع، تأسيس شيعه از زمان رسول خدا(ص) است كه نویسنده به آراء تعدادى از علماى شيعه در اين رابطه اشاره كرده است.<ref>همان، ص39 - 40</ref>اينكه تشيع از زمان سقيفه، كشته شدن عثمان، شهادت امام حسين(ع) شكل گرفته باشد، از جمله ديگر آرائى است كه نویسنده به بررسى آن‌ها پرداخته است.<ref>همان، ص41 - 43</ref>در انتهاى اين فصل به دو موضوع مهم پرداخته شده: ابتدا شش فرقه كيسانيه، ناووسيه، اسماعيليه، فطحيه، واقفيه و زيديه و سپس تعدادى از نهضت‌هاى شيعى مانند: نهضت يحيى بن زيد، محمد نفس زكيه و ادريس بن عبدالله به‌اختصار معرفى شده‌اند.<ref>همان، ص72 - 86</ref>
#آغاز و شكل‌گيرى تشيع از موضوعاتى است كه مورخين در آثار خود ديدگاه‌هاى متفاوتى درباره آن ابراز داشته‌اند. بارزترين رأى شيعه در اين موضوع، تأسيس شيعه از زمان رسول خدا(ص) است كه نویسنده به آراء تعدادى از علماى شيعه در اين رابطه اشاره كرده است.<ref>همان، ص39 - 40</ref>اينكه تشيع از زمان سقيفه، كشته شدن عثمان، شهادت امام حسین(ع) شكل گرفته باشد، از جمله ديگر آرائى است كه نویسنده به بررسى آن‌ها پرداخته است.<ref>همان، ص41 - 43</ref>در انتهاى اين فصل به دو موضوع مهم پرداخته شده: ابتدا شش فرقه كيسانيه، ناووسيه، اسماعيليه، فطحيه، واقفيه و زيديه و سپس تعدادى از نهضت‌هاى شيعى مانند: نهضت يحيى بن زيد، محمد نفس زكيه و ادريس بن عبدالله به‌اختصار معرفى شده‌اند.<ref>همان، ص72 - 86</ref>
#نویسنده در اين فصل به معرفى علماى شيعى بر طبق خاندان (آل) پرداخته است. وى سعى داشته كه در هر مورد، محل جغرافيايى، مؤسس و تعدادى از معروفين آن خاندان را ذكر كند. آل آشتيانى، آل آقا، آل بويه، آل بحرالعلوم و آل حكيم از جمله خانواده‌هاى مشهورى هستند كه نام آنها در اين فصل آمده است.<ref>همان، ص89 - 200</ref>
#نویسنده در اين فصل به معرفى علماى شيعى بر طبق خاندان (آل) پرداخته است. وى سعى داشته كه در هر مورد، محل جغرافيايى، مؤسس و تعدادى از معروفين آن خاندان را ذكر كند. آل آشتيانى، آل آقا، آل بويه، آل بحرالعلوم و آل حكيم از جمله خانواده‌هاى مشهورى هستند كه نام آنها در اين فصل آمده است.<ref>همان، ص89 - 200</ref>
#دسته‌بندى مفسرين شيعه از قرن اول تا چهاردهم، اين فصل از كتاب را تشكيل داده است. [[امام على(ع)|اميرالمؤمنين على(ع)]] به‌عنوان اولين مفسر شيعى در اين بخش معرفى شده است. همچنين ميثم تمار، عبدالله بن عباس و جابر بن عبدالله انصارى از جمله مفسرين قرن اول و [[مغنیه، محمدجواد|محمدجواد مغنيه]]، [[طباطبایی، محمدحسین|علامه طباطبايى]] و [[خویی، ابوالقاسم|سيد‌‎ابوالقاسم خويى]] از مفسرين قرن چهاردهم هستند كه نام آنها به‌همراه كتب تفسيرى آنان ذكر شده است.<ref>همان، ص203 - 294</ref>
#دسته‌بندى مفسرين شيعه از قرن اول تا چهاردهم، اين فصل از كتاب را تشكيل داده است. [[امام على(ع)|اميرالمؤمنين على(ع)]] به‌عنوان اولين مفسر شيعى در اين بخش معرفى شده است. همچنين ميثم تمار، عبدالله بن عباس و جابر بن عبدالله انصارى از جمله مفسرين قرن اول و [[مغنیه، محمدجواد|محمدجواد مغنيه]]، [[طباطبایی، محمدحسین|علامه طباطبايى]] و [[خویی، ابوالقاسم|سيد‌‎ابوالقاسم خويى]] از مفسرين قرن چهاردهم هستند كه نام آنها به‌همراه كتب تفسيرى آنان ذكر شده است.<ref>همان، ص203 - 294</ref>
۶۱٬۱۸۹

ویرایش