دانشنامه در علم پزشکی، کهن‌ترین مجموعه طبی بشعر فارسی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''دانشنامه در علم پزشکى'''، اثرى است منظوم كه به‌وسيله حكيم ميسرى سروده شده است. محتواى كتاب در علم پزشکى عملى است و قديمى‌ترين كتاب شعر فارسى در طب است كه به دست ما رسيده است. با اينكه ناسخ، اين كتاب را در پايان، «طب منصورى» ناميده، اما در دو جاى كتاب نام آن «دانشنامه» ذكر شده است: 1. در اوايل كتاب:{{شعر}}{{ب|''«من اين گفتار را اندام دادم''|2=''و «دانشنامه» اول نام دادم».''}}{{ب|''در جواب هر سؤالى حاجت گفتار نيست''|2=''چشم بينا عذر مى‌خواهد لب خاموش را''}}

مؤلف، كار خود را در ماه شوال سال 367ق، آغاز نموده:{{شعر}}{{ب|''«من اين را گفتم اندر ماه شوال''|2=''به شصت و سيصد و هفت آمده سال».''}}{{پایان شعر}}

و در سال 370ق، آن را به پايان رسانده است:{{شعر}}{{ب|''«به سال سيصد و هفتاد بوديم''|2=''كزين نامه همى پردخته شوديم».''}}{{پایان شعر}}

اگر صله‌اى نيز به او رسيده باشد در نظر او خيلى مهم نبوده است، زيرا مقصود حكيم برآمدن آرزو و انجام دادن نيت و خواست خود بوده است؛ چنان‌كه گويد:{{شعر}}{{ب|''«من اين نامه به كام دل بگفتم''|2=''بسى علم اندر اين نامه نهفتم».''}}{{پایان شعر}}

{{شعر}}{{ب|''«مگر كس را بى‌اندازه گناه است''|2=''كه نزدش دردها را بيش راه است».''}}{{ب|''«وگرنه بر كسى بيداد كردست''|2=''ز بيداديش كس اندوه خوردست».''}}{{ب|''«دعا كردست بر وى زى خداوند''|2=''كه يا رب تو چنين بيداد مپسند».''}}{{ب|''«خداوند اين دعاى او شنيدست''|2=''از اينش درد و بيمارى رسيدست».''}}{{پایان شعر}}