دعاء الإمام الحسین علیهالسلام في یوم عاشوراء بین النظریة العلمیة و الأثر الغیبي
| دعاء الإمام الحسین علیه السلام في یوم عاشوراء بین النظریة العلمیة و الأثر الغیبي | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | حسنی، نبیل (نويسنده) العتبة الحسینیة المقدسة. قسم الشؤون الفکریة و الثقافیة. وحدة الدراسات التخصصیة في الإمام الحسین علیه السلام (تهيه کننده) |
| عنوانهای دیگر | دراسة إسلامیة معاصرة |
| ناشر | العتبة الحسينية المقدسة. قسم الشؤون الفکریة و الثقافیة |
| مکان نشر | عراق - کربلای معلی |
| سال نشر | 1431ق - 2010م |
| چاپ | 1 |
| زبان | عربی |
| تعداد جلد | 2 |
| کد کنگره | /ح5د7 41/7 BP |
| نورلایب | مطالعه و دانلود pdf |
دعاء الإمام الحسين(ع) في يوم عاشوراء بين النظرية العلمية والأثر الغیبی، اثر سید نبیل قدوری حسنی (متولد 1965م) در بررسی معناشناختی دعای امام حسین(ع) در روز عاشورا، بیان آثار غیبی در دعای ایشان و همچنین بیان نظریههای علمی موجود در ادعیه امام حسین(ع) است.
ساختار کتاب
کتاب مشتمل بر یک مقدمه کمیته علمی، مقدمه مؤلف و نه فصل در دو جلد است.
گزارش محتوا
فصل اول شامل مفهوم دعا، دلالت قرآن کریم بر آن و تعریف، آثار و نقش دعا در زندگی انسان از دیدگاه سنت احادیث و روایات است. [۱].
فصل دوم به بررسی دعای امام حسین(ع) و خصوصیت مکان اختصاص دارد. در مبحث اول این فصل خصوصیت مکانی دعای امام حسین(ع) در روز عاشورا بررسی شده و بر شرافت و قداست کربلا تأکید میگردد. در مبحث دوم، خصوصیت تربت کربلا نزد ائمه اهل بیت(ع) شرح داده شده و مزایای آن از نظر آفرینش، شفا و برتری آن بر خاک مکه ذکر شده است. مبحث سوم این فصل، ارتباط خصوصیت مکانی تربت کربلا با دعا را بیان میکند؛ از جمله اینکه دعا در این مکان موجب تقرب به خداوند تعالی و جلب رضایت او میشود[۲].
فصل سوم با عنوان خصوصیت زمانی دعای امام حسین(ع)، به بررسی اوقات خاص مرتبط با این دعا میپردازد. در مبحث اول به خصوصیت شب و روز عرفه در حائر حسینی و توقف در این مکان، آثار معنوی مترتب بر آن و میزان ثواب زیارت امام حسین(ع) در این روز اشاره شده است. در مبحث دوم خصوصیت روز عاشورا مورد بررسی قرار میگیرد. قداست این روز بر اساس روایات تاریخی، نهی از روزه گرفتن پس از واقعه شهادت امام حسین(ع) یا ابراز شادمانی در این روز به دلیل همگام شدن با حزن اهل بیت(ع) از مطالب مطرح شده در این فصل است. [۳].
فصل چهارم به رابطه امام حسین(ع) با دعا اختصاص دارد. در مبحث اول این فصل، فراوانی دعاهای ایشان در شب و روز عاشورا مورد بررسی قرار میگیرد. در مبحث دوم، نقش «تهجد» (بیداری شب و عبادت) در آمادگی روحی و تحمل امور مهم شرح داده میشود. مبحث سوم، تاثیرات تهجد امام حسین(ع) بر دشمنان را بیان میکند که این تأثیر هم از جنبه رسالی و هم از جنبه روانی بوده است[۴].
فصل پنجم کتاب به مواضع دعای امام حسین(ع) قبل از شروع جنگ میپردازد و بیان میکند که تعدد و تنوع ادعیه ایشان ناشی از کثرت دعا و تنوع انگیزههای آن بوده است. در این فصل، نخست به دعای امام(ع) هنگام رؤیت سپاه دشمن اشاره شده و در چند مبحث به انگیزه دعای ایشان، بررسی روانشناختی،[۵] اخلاقی [۶] دعاها پرداخته شده و همچنین نظریه و دیدگاه امام حسین(ع) درباره سختیها و اندوهها و راه برون رفت از آنها مطرح شده است[۷]. در بحثی به نقش دعا در تربیت معنوی پرداخته شده [۸] سپس دعاهای امام حسین(ع) پیش از آغاز چنگ مطرح شده و در آن به اسباب دعا اعم از شرعی، عرفی و مادی اشاره شده است[۹]. به دنبال آن از شیوه امام(ع) در قصاص ظالمان و دعای ایشان بر آنها سخن به میان آمده است[۱۰].
در فصل ششم کتاب، در دو مبحث، نخست به بحث پیرامون تحقق اثر غیبی در دعا امام حسین(ع) پرداخته شده و در آن به تسلط مختار ثقفی بر دشمنان امام حسین(ع) و خونخواهی از شهیدان کربلا و انتقام از برخی از آنان، [۱۱] مبتلا شدن به قحطی و کمبود، تهی شدن خزانه دولت و برخی دیگر از پیامدها و آثار اجتماعی و اقتصادی اشاره شده است [۱۲] .در مبحث دوم نیز به تحقق تاثیر غیبی زودهنگام دعای امام(ع) پرداخته شده است[۱۳].
در فصل هفتم، به دعاهای آن حضرت در حق اصحاب با وفای خویش و حاضران در روز عاشورا، از جمله به دعای ایشان برای ام وهب اشاره شده و برخی مسائل مرتبط مانند شخصیت ام وهب، سبب دعا برای او، شفاعت ائمه(ع) روز قیامت و... نیز مطرح شده است[۱۴]. به دنبال آن دعای امام برای افراد دیگری مانند جون، ابوشعثاء کندی، ابوصمامه صائدی و زهیر بن قین ذکر شده است[۱۵].
فصل هشتم به دعای آن حضرت در حق برخی از اهل بیتشان هنگام شهادت آنان اختصاص یافته است. در این راستا نخست به دعای امام(ع) برای فرزندشان علی اکبر(ع) هنگام عزیمت به نبرد اشاره شده و در مباحثی به معرفی علی اکبر(ع)، پرده برداری امام(ع) از علم منایا و بلایا و... پرداخته شده است[۱۶]. در ادامه دعای امام پس از شهادت حضرت قاسم(ع) و کودک شیرخوار به همراه برخی از مباحث عقیدتی و... مطرح شده است[۱۷].
در آخرین و نهمین فصل به دعای آن حضرت در میدان جنگ و هنگام مبارزه با دشمنان، اشاره شده است. دعای ایشان در مرکز نبرد، روش ایشان در نبرد، سبب دعا و اسرار قول (لا حول و لا قوة ....) توسط ایشان و...بیان شده است[۱۸]. در ادامه دعاهای ایشان هنگام نبرد مطرح شده و به تاثیر غیبی فوری دعای ایشان اشاره شده است [۱۹]. به دنبال آن دعاهای ایشان در مواطن مختلف از اصابت تیر تا زمان شهادت ایشان به ترتیب بیان شده است.
پانویس
- ↑ ر.ک: مقدمه نویسنده، ج1، ص 13
- ↑ ر.ک: متن، ج1، ص37- 65
- ↑ ر.ک: همان، ص67- 87
- ↑ ر.ک: همان، ص89- 103
- ↑ ر.ک: همان، ص105- 122
- ↑ ر.ک: همان، ص123- 145
- ↑ ر.ک: همان، ص146- 169
- ↑ ر.ک: همان، ص169- 177
- ↑ ر.ک: همان، ص178- 196
- ↑ ر.ک: همان، ص196- 205
- ↑ ر.ک: همان، ص207- 230
- ↑ ر.ک: همان، ص231- 239
- ↑ ر.ک: همان، ص240- 274
- ↑ ر.ک: همان، ص275- 290
- ↑ ر.ک: همان، ص290- 325
- ↑ ر.ک: همان، ج2، ص8، 18
- ↑ ر.ک: همان، ص53، 62- 80
- ↑ ر.ک: همان، ص84-87
- ↑ ر.ک: همان، ص88- 105
منابع مقاله
مقدمه و متن کتاب.