خلخالی، سید محمدکاظم
سید محمدكاظم خلخالى (1270-1336ق)، فرزند سید زینالعابدین، یكى از اعلام بزرگ شیعه در قرن چهاردهم هجرى است.
| سید محمدکاظم خلخالی | |
|---|---|
 خلخالی، سید محمدکاظم | |
| نام کامل | سید محمدکاظم خلخالی |
| نام پدر | سید زینالعابدین |
| ولادت | ۱۲۷۰ قمری |
| محل تولد | خلخال، ایران |
| محل زندگی | خلخال، رشت، قزوین، نجف، تبریز |
| رحلت | ۱۳۳۶ قمری |
| مدفن | صحن حرم امام علی علیهالسلام، نجف اشرف |
| طول عمر | ۶۶ سال |
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه |
| پیشه | فقیه، مدرس، مرجع تقلید |
| منصب | مرجع عالی روحانی در آذربایجان (سابق)، مدرس نجف اشرف |
| اطلاعات علمی | |
| علایق پژوهشی | فقه، اصول |
| اساتید | |
| برخی آثار | |
ولادت
وى در سال 1270ق، در یكى از قراء خلخال متولد شد.
تحصیلات
در سن شانزده سالگى از خلخال براى تحصیل علوم دینى مهاجرت به شهرستان رشت و سپس به قزوین آمده و در مدرسه علمى قزوین دو سالى توقف نموده و شخص تاجرى ماهى سه تومان جهت مخارج ایشان مقرر داشت تا بعد از دو سال عزیمت به نجف اشرف نماید و پس از تكمیل متون فقه و اصول از محضر میرزا حبیباللَّه رشتى و آخوند خراسانى استفاده نمود و خود در زمره مجتهدین و مدرسین قرار گرفت.
آن مرحوم در مدت اقامت نجفش چند مسافرت به ایران نموده و از رشت و خلخال و اردبیل دیدن كرده و در همه جا مورد استقبال و احترام علماء و مردم شهرستانها بودند مخصوصا در شهرستان رشت مرحوم آیتاللَّه حاج مجتهد كه از علماء بزرگ رشت بودند مسجد خود را كه اكنون در كنار خیابان دائر و به مسجد حاج مجتهد معروف است به معظم له تفویض نمودند كه تا مدت اقامتشان در رشت مردم را از نماز جماعت و منبر خود بهرهمند فرمایند.
در سال 1319 ق بر حسب تقاضاى جمعى مخصوصا فرزند مرحوم آیتاللَّه حاج میرزا جواد آقاى مجتهدى براى اقامه جماعت و غیره به تبریز آمده و تا سال 1332 قمرى مرجع عالى روحانى بوده و به امامت و تدریس و حل و فصل امور قضائى و شرعى اهالى آذربایجان مشغول بودند. و در ابتداء مشروطه و انقلاب داخلى ایران در تبریز بودند و براى اصلاح امور مسلمین به تهران و شهر رى آمده و با مرحوم آیتاللَّه حاج شیخ فضلاللَّه شهید نورى ملاقات نموده سپس به نجف اشرف براى مذاكره با مراجع عالیقدر شیعه بالاخص مرحوم آیتاللَّه طباطبائى یزدى و آیتاللَّه آخوند خراسانى مسافرت نموده آنگاه به تبریز مراجعت و در سال 1332 ق مجددا با عائله خود از تبریز به نجف اشرف هجرت نموده به تدریس و مباحثات علمى پرداخته و منزلش مجمع فضلاء نجف گردیده و از كثرت علاقهاش به مذاكرات علمى در هر مجلسى كه شركت مىكردند، مباحثه علمى در میان آورده و فروعى را مطرح و به تحقیق آن مىپرداختند.
وفات
ایشان بهواسطه علاقه به عتبات و صمیمیتى كه با علامه یزدى داشت، اواخر عمر را تا سال 1336ق، ساكن نجف اشرف بود، چند سال در جمله آیات بزرگ و مدرسین علماى نجف به تدریس اشتغال داشت و سرانجام در سال مذكور، همان جا، وفات نمود و در صحن مقدس علوى مدفون گردیدند. خاندان ایشان همگان از ساداتى جلیلالقدر بودند. پدر و فرزندان او، همچنین برادرانش سید محمد، سید حسن، سید حسین و سید فاضل و اولاد و احفاد آنها، از آیات معروف و حجج بزرگ اسلام بوده و هستند.
آثار
یكى از آثار مهم ایشان عبارت است از: «فقه الإمامیة، قسم الخیارات».