دیوان رکن‌الدین دعویدار قمی

دیوان رکن‌الدین دعویدار قمی، مجموعه اشعار فارسی و عربی محمد بن سعد دعویدار قمی، شــاعر گران‌قدر سـده ششم و اوایل سده هفتم است.

دیوان رکن الدین دعویدار قمی
دیوان رکن‌الدین دعویدار قمی
پدیدآوراندعویدار قمی، محمد بن سعد (شاعر) مرکز تحقيقات کامپيوتري علوم اسلامي (نور) (سایر)
ناشرامير کبير
مکان نشرايران - تهران
سال نشر[--13]
چاپچاپ يکم
زبانفارسی
تعداد جلد1
کد کنگره
‏/ع9د9 / 5196 PIR

این دیوان، شامل‌ نه‌صدوسه بیت عربی و دوهزاروسـیصـدوهفتادوچـهار بیت فارسی است. تنها نسخه خطی باقی‌مانده از دیوان شـاعر را «صدرالدین محمد بن جعفر بن علی بن محمدعلی‌ معمار‌ اصفهانی» از سال ١٠٣٩ تا ١٠٤١ق نگاشته است.[۱]

شاعر دیوان شــعر خود را به فرمان حاکم «عزالدین‌ بن‌ یحیی‌» گردآوری کرده اســت. ایـن شـــاعر ذواللســـانین چنان در ســرودن اشــعار‌ عربی مهارت دارد که یک‌سـوم دیـوانش به قصاید عربی اختصاص یافته است. چون رکن‌الدین شاعری مدیحه‌سرا اسـت‌، بیشتر‌ از‌ قالب قصیده که متناسب با مدح است اسـتفاده نـموده و توانایی خود‌ را‌ در آن نشان می‌دهد. با توجه به گرایشـات او به شـاعران پیـشین، غالب اشعارش، تأثیرپذیر از‌ شاعران‌ متقدم‌ و در عین ســادگی و روانی متأثر از معانی تکراری شــاعران عرب اســت. آنچه‌ در‌ دیوان‌ وی خـودنمایی می‌کند، عـفت کلام و تقوای بیانی اوست.[۲]

پانویس

  1. ر.ک: سیاوشی، محمدقاسم؛ شعبانلو، علیرضا، ص327
  2. ر.ک: همان، ص328

منابع مقاله

سیاوشی، محمدقاسم؛ شعبانلو، علیرضا، «معرفی نسخه خطی و سبک‌شناسی دیوان رکن‌الدین دعویدار قمی»، نشریه سبک‌شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب)، فروردین 1399- شماره 47.


وابسته‌ها