کتاب الولاة و کتاب القضاة

    از ویکی‌نور
    (تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
    الولاة و کتاب القضاة(کندی، محمد بن یوسف)
    کتاب الولاة و کتاب القضاة
    پدیدآورانکندی، محمد بن یوسف (نويسنده) گست، روفون (مصحح)
    ناشرستا‌د بزرگ‌ ارتشتا‌ران‌. اداره‌ روابط عمومی‌. تا‌ریخ‌ و آرشیو نظا‌می‌
    مکان نشرلبنان - بیروت
    سال نشر1908م
    چاپ1
    موضوعمصر - تاریخ - 640 - 1882م. - مصر - شاهان و فرمان روایان - سرگذشت نامه - قا‌ضیا‌ن‌ -- مصر -- سرگذشتنا‌مه‌
    زبانعربی
    تعداد جلد1
    کد کنگره
    1286 8و9ک 95 DT
    نورلایبمطالعه و دانلود pdf

    كتاب الولاة و كتاب القضاة، تألیف ابوعمرو محمد بن یوسف کندی (283–350ق)، از جمله منابع مهمی است که به تاریخ مصر و حاکمان آن اختصاص دارد. همچنین حاوی شرح حال کسانی است که قضاوت را در سرزمین مصر به‌عهده داشته‌اند. این نسخه از کتاب به قلم رفن کست تصحیح شده است.

    ساختار

    ساختار کتاب، به‌ترتیب سنواتی است؛ بدین‌ترتیب که ابتدا والیان زمان خلفای صدر اسلام تا زمان هشام بن عبدالملک و مروان بن محمد و پس از آن حاکمان و والیان دولت‌های عباسی، طولونیه، اخشیدیه و فاطمیه به‌ترتیب ذکر شده است.

    گزارش محتوا

    در مطلع کتاب در اشاره به موضوع آن چنین آمده که این کتاب، حاوی اسامی حاکمان مصر و متولیان نماز و فرماندهان نظامی و انتظامی و جمع‌‌کنندگان خراج از زمان فتح آن تا زمان حاضر (زمان نویسنده) است[۱]‏.

    کتاب با ذکر اخبار فتح مصر به دست مسلمانان آغاز شده است؛ از جمله در خبری از یحیی بن ابی‌معاویه تجیبی با دو واسطه از یزید بن ابی‌حبیب نقل می‌کند که مصر در روز جمعه در ماه محرم سال 20 هجری فتح شد[۲]‏.

    مالک اشتر از جمله والیانی است که امیرالمؤمنین علی(ع)، او را به ولایت مصر گمارد، اما به گزارش محمد بن موسی حضرمی در راه مصر به دیوار قلزم که رسید، از مرکب پیاده شد و نماز گزارد و دعا کرد که اگر در ورودش به مصر خیری هست به آن داخل شود. در این مکان بود که وی را با شربتی از عسل به شهادت رساندند[۳]‏.

    ابوالفوارس احمد بن علی بن اخشید، آخرین حاکمی است که در كتاب الولاة کندی از او سخن به میان آمده است؛ در زمان حکومت او مردم از شدت گرسنگی به خوردن مردار و سگ روی آوردند[۴]‏.

    کتاب «أخبار قضاة مصر»، از صفحه 299 با این عبارت آغاز شده است: «محمد بن علی بن یوسف بن جلب راغب، معروف به ابن میسر در کتاب تاریخش گوید: در شب دهم از ماه صفر سال 416، ابومحمد عبدالرحمن بن عمر بزاز، معروف به ابن نحاس وفات یافت و قاضی‌القضات ابن ابی‌العوام بر او نماز خواند؛ درحالی‌که 92 سال و دو ماه عمر داشت و او آخرین کسی بود که از ابن ابی‌مطر روایت کرد[۵]‏.

    اولین قاضی مصر قیس بن ابی‌العاص بن فهر بوده است. عمر بن خطاب در ضمن حکمی خطاب به عمرو بن العاص، قیس بن ابی‌العاص را به قضاوت منصوب کرد[۶]‏.

    کتاب با ذکر ولایت عبدالحاکم بن سعید فارقی به پایان آمده است. وی در ماه رجب سال 419، به نمایندگی از قاسم بن عبدالعزیز قاضی مصر شد و چنان در تحصیل مال بر مردم سخت گرفت که در یک سال دخلش بیش از بیست هزار دینار شد. در زمان ولایت او حکایتی از ابن میسر نقل شده که مردی با نام زیلعی وفات یافت و همه اموالش به تنها دخترش رسید و همین سبب طمع کردن عده‌ای به ازدواج با او شد که عبدالحاکم از آن جمله بود، اما دختر از ازدواج با او امتناع کرد و...[۷]‏.

    پانویس

    1. ر.ک: متن کتاب، ص6
    2. ر.ک: همان، ص9
    3. ر.ک: همان، ص24
    4. ر.ک: همان، ص297
    5. ر.ک: همان، ص299
    6. ر.ک: همان، ص301
    7. ر.ک: همان، ص613

    منابع مقاله

    متن کتاب.

    وابسته‌ها