الگو:صفحهٔ اصلی/مقالهٔ برگزیده دوم
ابویعلی حمزه بن عبدالعزیز دیلمی، مشهور به سلار دیلمی، از فقیهان برجسته، متکلمان نامدار و یکی از ده تن پیشوایان بزرگ امامیه در قرن پنجم هجری و اوایل عصر غیبت کبری است. وی در نیمه دوم قرن چهارم در منطقه دیلمان (از توابع سیاهکل در گیلان) متولد شد و برای کسب دانش به بغداد مهاجرت کرد و در آنجا از محضر دو استاد بزرگ شیعه، شیخ مفید و سید مرتضی علم الهدی بهره برد و به چنان مرتبه والایی از علم و فضیلت دست یافت که گاهی به نیابت از آنان بر کرسی تدریس مینشست. او اگرچه همطبقه شیخ طوسی بود، اما از شاگردان وی محسوب نمیشد و جایگاه مستقل علمی داشت. سلار شاگردان برجستهای چون منتجبالدین ابن بابویه، ابوالصلاح حلبی و ابن جنی (ادیب معروف) را پرورش داد. از آثار متعدد او در زمینه فقه، اصول و کلام میتوان به «المراسم في الفقه الإمامي» (مشهورترین اثرش)، «التقریب» در اصول فقه، «التذکرة في حقیقة الجوهر و العرض»، «المسائل السلاریة» و «المقنع في المذهب» اشاره کرد. وی سرانجام به دنبال آشوبهای داخلی بغداد، در مسیر بازگشت به زادگاهش، در قریه خسروشاه تبریز درگذشت و بنابر قول مشهور، رحلت او در ششم رمضان سال ۴۶۳ قمری اتفاق افتاد و در همانجا به خاک سپرده شد. کنگره ملی بزرگداشت شیخ سلار در خرداد ۱۳۹۳ش در دانشگاه تبریز برگزار شد.ادامه ...