تذکره شوشتر

    از ویکی‌نور
    (تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
    تذکره شوشتر
    تذکره شوشتر
    پدیدآورانجزائری، عبدالله بن نورالدین (نويسنده)

    مولی‌‌بخش‌، خا‌ن‌ بها‌در (مصحح)

    حسین، محمد هدایت ( مصحح)
    عنوان‌های دیگرTadhkira - I - Shushtar
    سال نشر1343ق - 1924م
    چاپ1
    موضوعشاعران ایرانی - شوشتر - شوشتر - سرگذشت نامه - شوشتر - شا‌ها‌ن‌ و فرما‌نروایا‌ن - شوشتر - علما‌ و مجتهدان - شعر فا‌رسی - شوشتر - مزارات‌ - شوشتر - شوشتر - تاریخ محلی - شوشتر - جغرافیای تاریخی
    زبانفارسی
    تعداد جلد1
    نورلایبمطالعه و دانلود pdf

    تذکره شوشتر، اثری از سید عبدالله بن نورالدین بن نعمت الله حسینی شوشتری (۱۱01 -۱۱۷3ق)، در تاريخ و جغرافيا و ذكر برخی وقايع و تراجم عده‌‏يى از علما، سادات، شعرا و حكام شوشتر است.

    ساختار و محتوای کتاب

    کتاب در چهل و چهار فصل تنظیم شده است. مطالب کتاب چهار بخش زیر را شامل شده است:

    1-افسانه‌هايى كه شوشتريان درباره شهر خود داشته‏اند، و مؤلف آنها را گرد آورده و با اندك پيرايش ياد كرده است. 2- چگونگى شهر و محله‌ها و مسجدها و ديگر بنيادهاى بزرگ آنجا. 3- حوادث شوشتر و خوزستان از سال 932 تا سال 1167 كه آخر زمان مؤلف. 4- پاره‌‏يى از اشعار مؤلف و ديگران[۱].

    به منظور آشنایی بیشتر با کتاب، به محتوای برخی از فصول آن، به عنوان نمونه، اشاره می‌شود: مقدمه (در بنای شهر شوشتر): این بخش به تاریخ بنای شوشتر اختصاص دارد و ذکر می‌کند که پس از واقعه طوفان نوح(ع)، هوشنگ فرزند کیومرث با اجازه پدرش شهر شوشتر را بنا نهاد و این شهر به تدریج رونق گرفت و مشهور شد[۲].

    در فصل اول به وضعیت شهر شوشتر و زراعت، محصولات، فراوانی غلات و حبوبات، میوه‌ها و سبزیجاتی که در آن به عمل می‌آید اشاره شده است. تجدید بنای شهر در زمان اردشیر پسر بابک و کوچاندن مردم به آن و همچنین از آغاز ساخت سدّی در زمان او و اتمام آن در زمان پادشاهی شاپور و ساختن پل بر روی آن شرح داده شده است[۳].

    نویسنده مطالبی درباره آب و هوای شوشتر آورده است. او آب و هوای شوشتر را گرم و مرطوب و با اکثر مزاج‌ها سازگار دانسته است. او بیماری‎های آنجا را بیشتر از موارد سهل العلاج گزارش کرده است. در ادامه ضمن اشاره به گرمای شدید شوشتر در برخی از ماههای سال، از هوای بهار و زمستان آنجا که معتدل است سخن گفته است[۴]. در فصلی از وجود مساجد و بقاع متبرکه در شوشتر گزارش داده است. از آن جمله به مسجد جامع که در ایام خلفای بنی عباس بنا شده اشاره کرده ضمن توصیف اجزا و هنرهای به کار رفته در آن به تاریخ بنای آن پرداخته است[۵].

    زیارتگاه‌های شوشتر از دیگر مطالب مطرح شده است. از جمله آن‌ها، مزار براء بن مالک انصاری شوشتری ذکر شده است که از اصحاب بزرگ پیامبر(ص) بود[۶]. نویسنده ضمن اشاره به سادات و نسب آنها[۷]متعرض سلاطین و حکام شوشتر از سال 932 تا 1042ق شده است[۸]

    بخشی از مطالب کتاب به اخوان الصفا که نویسنده با آنان معاشرت داشته، اختصاص یافته است. همچنین به شخصیت‌های ادیب و شاعر همچون خواجه عبدالمجید زایر که از شعرای شوشتر بود اشاره شده و نمونه‌ای از اشعار او و هچنین حالات، اشعار و قطعات برخی دیگر از شاعران ذکر شده است[۹]. درفصلی به شرح حال و آثار خواجه ابو تراب نقاش و ملا هادی قواس، از هنرمندان و شعرای شوشتر را در بر پرداخته شده است. نویسنده ضمن ستایش آن دو به برخی از اشعار و سروده‌های آنها اشاره کرده است[۱۰].

    حکایت دختری که در شب زفاف پسر شد[۱۱]و حکایات عجیبه دراویش[۱۲]، عنوان دیگر فصول کتاب بوده که در آنها، به موضوعات مربوط به شوشتر، پرداخته شده است.

    پانویس

    1. ر.ک: گلچين معانى، احمد، ج‏2، ص565- 566
    2. ر.ک: مقدمه، ص1- 2
    3. ر.ک: متن کتاب، ص3- 6
    4. ر.ک: همان، ص9- 11
    5. ر.ک: همان، ص12- 14
    6. ر.ک: همان، ص15
    7. ر.ک: همان، ص33- 42
    8. ر.ک: همان، ص42- 56
    9. ر.ک: همان، ص139- 152
    10. ر.ک: همان، ص159- 163
    11. ر.ک: همان، ص171
    12. ر.ک: همان، ص191

    منابع مقاله

    1. مقدمه و متن کتاب.
    2. گلچين معانى، احمد. تاريخ تذكره هاى فارسى‏. تهران. كتابخانه سنايى‏. 1363 ش‏. چاپ دوم.


    وابسته‌ها