البداية في علم الدراية: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - 'مقدمه نویس' به 'مقدمه‌نویس'
(ویرایش)
جز (جایگزینی متن - 'مقدمه نویس' به 'مقدمه‌نویس')
خط ۳۳: خط ۳۳:
[[حسینی جلالی، محمدرضا|حسینی جلالی]] در مقدمه‌اش بر این کتاب، درباره نسخ مورد استفاده و روش تحقیق خود سخن به میان آورده است<ref>ر.ک: مقدمه محقق، ص5-7</ref>.
[[حسینی جلالی، محمدرضا|حسینی جلالی]] در مقدمه‌اش بر این کتاب، درباره نسخ مورد استفاده و روش تحقیق خود سخن به میان آورده است<ref>ر.ک: مقدمه محقق، ص5-7</ref>.


نویسنده در ابتدای کتاب می‌گوید: این اثر مختصر در موضوع علم دراية الحديث است که در آن مصطلحات این علم، به وجه ایجاز و اختصار بیان شده است<ref>ر.ک: مقدمه نویسنده، ص18</ref>.
نویسنده در ابتدای کتاب می‌گوید: این اثر مختصر در موضوع علم دراية الحديث است که در آن مصطلحات این علم، به وجه ایجاز و اختصار بیان شده است<ref>ر.ک: مقدمه‌نویسنده، ص18</ref>.


مقدمه نویسنده در بیان اصول و اصطلاحات این علم است. ایشان در ابتدا مطالبی درباره حدیث ذکر می‌کند و می‌گوید: حدیث و خبر دارای یک معناست؛ یعنی سخنی که برای نسبت موجود در آن، در یکی از زمان‌های سه‌گانه، خارجی وجود دارد، خواه آن نسبت با آن خارج مطابق باشد خواه نباشد؛ بنابراین اعم از قول رسول و امام و صحابی و تابعی و غیر آنهاست. گاهی حدیث به قول معصوم و خبر به قول غیر معصوم اطلاق می‌شود...<ref>ر.ک: همان</ref>. خبر گاه مطابق با واقع است که به آن خبر صادق و گاه مطابق با واقع نیست که به آن خبر کاذب می‌گویند<ref>ر.ک: همان، ص19</ref>. خبر مطلقا دارای اقسامی از قبیل: متواتر و آحاد است<ref>ر.ک: همان، ص20-21</ref>.
مقدمه‌نویسنده در بیان اصول و اصطلاحات این علم است. ایشان در ابتدا مطالبی درباره حدیث ذکر می‌کند و می‌گوید: حدیث و خبر دارای یک معناست؛ یعنی سخنی که برای نسبت موجود در آن، در یکی از زمان‌های سه‌گانه، خارجی وجود دارد، خواه آن نسبت با آن خارج مطابق باشد خواه نباشد؛ بنابراین اعم از قول رسول و امام و صحابی و تابعی و غیر آنهاست. گاهی حدیث به قول معصوم و خبر به قول غیر معصوم اطلاق می‌شود...<ref>ر.ک: همان</ref>. خبر گاه مطابق با واقع است که به آن خبر صادق و گاه مطابق با واقع نیست که به آن خبر کاذب می‌گویند<ref>ر.ک: همان، ص19</ref>. خبر مطلقا دارای اقسامی از قبیل: متواتر و آحاد است<ref>ر.ک: همان، ص20-21</ref>.


نویسنده در پایان مقدمه، می‌گوید: متن حدیث، خود، نقشی در اعتبار ندارد، مگر در موارد نادر، بلکه به‌حسب اوصاف روات و اسناد (اتصال، ارسال، انقطاع و...)، صفاتی از قبیل قوت و ضعف و... را کسب می‌کند<ref>ر.ک: همان، ص22</ref>.
نویسنده در پایان مقدمه، می‌گوید: متن حدیث، خود، نقشی در اعتبار ندارد، مگر در موارد نادر، بلکه به‌حسب اوصاف روات و اسناد (اتصال، ارسال، انقطاع و...)، صفاتی از قبیل قوت و ضعف و... را کسب می‌کند<ref>ر.ک: همان، ص22</ref>.