ابن‌ حیویه‌، محمد بن‌ عبدالله‌

(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

ابوالحسن محمد بن عبدالله بن زکریا بن حیویه نیشابوری مصری (۲۷۳-۳۶۶ق)، مشهور به ابن حیویه، از محدثان، فقیهان و قاضیان برجسته شافعی در قرن سوم و چهارم هجری بود. او در نیشابور زاده شد و در کودکی به همراه عمویش یحیی بن زکریا اعرج به مصر رفت و در آنجا ساکن شد. ابن حیویه از محدثان بزرگی چون نسائی و بزار روایت کرده و راویانی چون دارقطنی از او نقل حدیث کرده‌اند. او در علم فرائض (تقسیم ارث) تبحر داشت و از سوی رجال‌شناسان به عنوان فردی ثقه و نبیل توصیف شده است. از آثار او می‌توان به رساله «من وافقت کنیته کنیة زوجه من الصحابة» اشاره کرد.

محمد بن عبدالله بن زکریا بن حیویه
NUR00000.jpg
نام کاملمحمد بن عبدالله بن زکریا بن حیویه
نام‌های دیگرابن حیویه
نسبنیشابوری، مصری
نام پدرعبدالله بن زکریا بن حیویه
ولادت۲۷۳ هجری قمری
محل تولدنیشابور
محل زندگیمصر
رحلت۳۶۶ هجری قمری
مدفنمصر
طول عمر۹۳ سال
خویشاوندانیحیی بن زکریا اعرج (عمو)
دیناسلام
مذهبشافعی
پیشهمحدث، فقیه، قاضی، فرضی‌دان
منصبقاضی
اطلاعات علمی
علایق پژوهشیحدیث، فقه شافعی، فرائض
اساتید
  • یحیی بن زکریا اعرج (عمو)
  • بکر بن سهل دمیاطی
  • ابوعبدالرحمن نسائی
  • ابوبکر احمد بن عمرو بزار
  • عبدالله بن احمد بن عبدالسلام خفاف
  • محمد بن جعفر بن اعین
  • جعفر بن احمد بن عاصم
  • ابویعقوب منجنیقی
شاگردان
  • ابوالحسن دارقطنی
  • عبدالغنی بن سعید
  • علی بن محمد خراسانی
  • هارون بن یحیی طحان
  • محمد بن جعفر بن ابی الذکر
  • محمد بن حسین طفال
  • علی بن منیر خلال
برخی آثار
  • من وافقت کنیته کنیة زوجه من الصحابة (جزء حدیثی)

ولادت

ابوالحسن محمد بن عبدالله بن زکریا بن حیویه نیشابوری در سال ۲۷۳ هجری قمری در نیشابور به دنیا آمد.[۱][۲] او در کودکی به همراه عمویش، یحیی بن زکریا اعرج، به مصر سفر کرد و در آنجا ساکن شد.[۳][۴]

تحصیلات

اساتید

ابن حیویه از محضر استادان متعددی بهره برد که از جمله آن‌ها می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:

- یحیی بن زکریا اعرج (عموی او)[۵][۳] - بکر بن سهل دمیاطی[۱][۳] - ابوعبدالرحمن احمد بن شعيب نسائی (صاحب سنن)[۱][۵] - ابوبکر احمد بن عمرو بزار[۱][۵] - عبدالله بن احمد بن عبدالسلام خفاف[۱] - محمد بن جعفر بن اعین بغدادی[۵] - جعفر بن احمد بن عاصم[۵] - ابویعقوب منجنیقی[۵]

شاگردان

راویان متعددی از او حدیث نقل کرده‌اند که از جمله آن‌ها می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:

- ابوالحسن علی بن عمر دارقطنی (که از او روایت کرده و درباره وی سخن گفته است)[۱][۵] - عبدالغنی بن سعید حافظ[۱] - علی بن محمد خراسانی قیاس[۱] - هارون بن یحیی طحان[۱] - محمد بن جعفر بن ابی الذکر[۱] - محمد بن حسین طفال[۱] - علی بن منیر خلال[۵]

فعالیت‌ها

جایگاه علمی

ابن حیویه از پیشوایان شافعیه و از محدثان ثقه به شمار می‌رود.[۱][۴] ابن ماکولا او را «ثقة نبيلاً» توصیف کرده است.[۱][۵] ذهبی درباره او می‌گوید: «شیخ، امام، معمر، فقیه، فرضی‌دان و قاضی» بود.[۱] او در علم فرائض (تقسیم ارث) تبحر داشت و در این زمینه تألیفاتی داشته است.[۵][۳]

نکته‌ای از دارقطنی

دارقطنی که از شاگردان او بود، نقل کرده است که ابن حیویه در مجلس حدیث، کسی را به سخن گفتن رها نمی‌کرد. روزی دارقطنی نزد شیخی رفت که ابن حیویه نزد او بود و کتاب موطأ بر او خوانده می‌شد در حالی که او با دیگران سخن می‌گفت. پس از پایان قرائت، دارقطنی به او اعتراض کرد و گفت: «بر شما کتاب خوانده می‌شود و شما سخن می‌گویید؟» ابن حیویه پاسخ داد: «من گوش می‌کردم.» دارقطنی می‌گوید: «پس دیگر نزد او بازنگشتم.»[۱][۵]

مذهب

ابن حیویه به مذهب شافعی بود و از پیشوایان این مذهب به شمار می‌رفت.[۱][۴] ابو نصر وائلی او را «ثقة ثبت، شافعی المذهب» توصیف کرده است.[۵]

وفات

ابن حیویه در ماه رجب سال ۳۶۶ هجری قمری در مصر درگذشت.[۱][۲][۵] درباره روز دقیق وفات او اختلاف است؛ برخی ۱۸ رجب و برخی ۱۵ رجب ذکر کرده‌اند.[۵] او حدود ۹۳ سال عمر کرد.[۶]

آثار

از مهم‌ترین آثار ابن حیویه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

- جزء من وافقت کنیته کنیة زوجه من الصحابة: رساله‌ای در زمینه حدیث که در آن به راویانی پرداخته که کنیه‌شان با کنیه همسران صحابه (مانند ام سلمه و عایشه) هم‌خوانی دارد. این اثر به کوشش مشهور حسن محمود سلمان با عنوان «من وافقت کنیته کنیة زوجه من الصحابة» تصحیح و منتشر شده است.[۷][۸]

پانويس

منابع مقاله

وابسته‌ها