من وافقت کنیته کنیة زوجه من الصحابة
من وافقت كنيته كنية زوجه من الصحابة، از آثار محدّث، قاضی و فقیه شافعی قرن چهارم هجری قمری، ابوالحسن محمد بن عبدالله بن زکریا بن حَیوَیه نیشابوری مصری (273-366ق)، پژوهشی است که به معرفی اصحابی میپردازد که کنیه آنها با کنیه همسرانشان موافق است. پژوهشگر معاصر، مشهور حسن محمود سلمان، این کتاب را تصحیح و تحقیق کرده و تعلیقاتی را بر آن افزوده است.
| من وافقت کنیته کنیة زوجه من الصحابة | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | ابن حیویه، محمد بن عبدالله (نويسنده) سلمان، مشهور حسن (مصحح) |
| ناشر | دار ابن القيم |
| مکان نشر | عربستان - دمام |
| سال نشر | 1409ق - 1988م |
| چاپ | 1 |
| زبان | عربی |
| تعداد جلد | 1 |
| کد کنگره | /الف2م8 28/6 BP |
| نورلایب | مطالعه و دانلود pdf |
هدف و روش
- ابن حیویه، تأکید کرده است: این، کتابی است که در آن جمعی از مردان صحابه پیامبر(ص) را یاد میکنیم که کنیهای همانند کنیه همسرانشان داشتند و البته برخی از این بانوان هم جزو اصحاب بودند و برخی نبودند؛ برخی در عقد نکاح خود تا پایان ماندند و برخی طلاق گرفتند و برخی در روایات خودشان نامشان آمده و برخی در روایات دیگر یاد شدهاند و آنچه ما از احوال آنان ذکر کردهایم، در حدیثی که درباره آنها آوردهایم، موجود است[۱].
- مشهور حسن محمود سلمان، گوید: تنوع آثار در زمینه کنیهها و اسامی که در ابتدای علم رجال پدیدار شد، نشان میدهد که مشکل ضبط اسامی و تفکیک آن در همان دوران آشکار گردید و اثر حاضر یکی از آن رسالهها است[۲].
ساختار و محتوا
- کتاب مختصر حاضر، به شناساندن 12 نفر از صحابه میپردازد که کنیه آنان هماهنگ با کنیه همسرانشان بوده است[۳].
نمونه مباحث
- 1- «ابوایوب انصاری: خالد بن زید». با سند از ابوایوب انصاری نقل کرده است که پیامبر(ص) در هنگام مغرب یا نزدیک آن، صدایی شنید؛ پس گفت: این، قوم یهود است که در قبرهای خود عذاب میشوند.
«اُمّایوب انصاری: همسر ابوایوب». با سند از اُمّایوب انصاری نقل کرده است که پیامبر(ص) گفت: قرآن بر 7 حرف نازل شده است؛ هریک را بخوانی به آن رسیدهای[۴].
- 6- «ابوذرّ غفاری: جندب بن جناده و گفته میشود: جندب بن سکن و...»....
«اُمّذرّ: همسر ابوذرّ غفاری». با سند، روایتی طولانی را از «اُمّذرّ» درباره تنهایی «ابوذرّ غفاری» در هنگام وفات در ربذه و رسیدن گروهی از مسلمانان از جمله مالک اشتر به آنجا و کفن و دفن «ابوذرّ غفاری»، نقل کرده است[۵].
پانویس
منابع مقاله
مقدمه و متن کتاب.