آل یاسین، محمدحسن

محمدحسن آل‌یاسین
محمدحسن آل‌یاسین
نام کامل	محمدحسن بن محمدرضا بن عبدالحسین بن شیخ باقر بن محمد حسن آل‌یاسین
نام‌های دیگر	کاظمی
نام پدر	محمدرضا آل‌یاسین
ولادت	۱۸ جمادی‌الثانی ۱۳۵۰ هجری قمری (۳۱ اکتبر ۱۹۳۱ میلادی)
محل تولد	نجف اشرف، عراق
محل زندگی	نجف اشرف، کاظمین
رحلت	۲۶ جمادی‌الآخر ۱۴۲۷ هجری قمری (۲۰۰۶ میلادی)
مدفن	حرم مطهر کاظمین
دین	اسلام
مذهب	شیعه اثنی‌عشری
پیشه	محقق، نویسنده، شاعر، مورخ
منصب	عضو مجمع علمی عراقی، عضو مجمع لغة عربی اردنی، رئیس جمعیت اسلامی خدمات فرهنگی، سرپرست مجله بلاغ
اطلاعات علمی
علایق پژوهشی	تاریخ، ادبیات، شعر
اساتید	محمدرضا آل‌یاسین (پدر); عباس رمیثی; محمدطاهر آل‌راضی; مرتضی آل‌یاسین; سید ابوالقاسم خویی; عبدالکریم جزایری;
برخی آثار	المحیط في اللغة; فصوص الحکم (فارابی);
	v; t; e;

محمدحسن آل یاسین (۱۳۵۰-۱۴۲۷ق)، محقق، نویسنده، شاعر، مورخ و عالم شیعه عراقی و عضو مجمع علمی عراقی بود. او از شاگردان سید ابوالقاسم خویی و عبدالکریم جزایری به شمار می‌رفت و پس از شهادت سید محمدباقر صدر، به دلیل فشارهای رژیم بعث، مجبور به حصر خانگی و کناره‌گیری از فعالیت‌های اجتماعی شد. وی به تصحیح و تحقیق آثار کهن از جمله «المحیط فی اللغة» و «فصوص الحکم» پرداخته است.

برای دیگر کاربردها، آل یاسین (ابهام‌زدایی) را ببینید.

برای دیگر کاربردها، محمدحسن آل یاسین (ابهام‌زدایی) را ببینید.

ولادت

محمدحسن بن محمدرضا بن عبدالحسین بن شیخ باقر بن محمد حسن آل یاسین در روز شنبه 18 جمادی الثانی 1350ق برابر با 31 اکتبر 1931م در شهر نجف اشرف به دنیا آمد. پدرش آیت‌الله شیخ محمدرضا آل یاسین (متوفی سال 1370ق) یکی از مراجع تقلید شیعه در کشورهای مختلف اسلامی بود. ^[۱]

تحصیلات

اولین تحصیلاتش را نزد پدرش شیخ محمدرضا آل یاسین - که در جامعه علمی نجف به عنوان یکی از فقهای بزرگ زمان خود بود - گذراند.

همچنین در محضر اساتید بزرگی مانند شیخ عباس رمیثی، شیخ محمدطاهر آل راضی و نیز شیخ مرتضی آل یاسین و سید خویی و شیخ عبدالکریم جزایری حضور یافت. ^[۲]

فعالیت‌ها

پس از رحلت عمویش شیخ رضی آل یاسین در سال 1371ق از نجف اشرف به کاظمین بازگشت تا به رسالت تبلیغ دین و ارشاد اسلامی خود عمل کند. ^[۳]

او همچنین به عنوان عضو مجمع علمی عراقی و نیز عضو مجمع لغة عربی اردنی منصوب گردید.^[۴]

از دیگر فعالیت‌های ایشان ریاست جمعیت اسلامی خدمات فرهنگی و نیز سرپرست انتشار مجله بلاغ بود.

ایشان در سال 1400ق برابر با 1980م پس از شهادت پسر عمویش آیت‌الله سید محمدباقر صدر به دست رژیم بعث از نویسندگی و همه فعالیت‌های اجتماعی کناره‌گیری و مجبور به حصر خانگی اجباری شد.