آتش اصفهانی، میرزا حسن: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۶۰: | خط ۶۰: | ||
آتش بیشتر [[غزل]] میگفت و در [[غزلسرایی]] از شیوه [[صائب تبریزی|صائب]] و [[کلیم کاشانی|کلیم]] ([[سبک هندی]]) پیروی میکرد. [[دیوان اشعار]] او در سال ۱۳۳۸ خورشیدی به کوشش [[سیدعلی نوربخش آزاد]] و با مقدمه [[جلالالدین همایی]] به چاپ رسیده است<ref>بخش ادبیات، ج1، ص97</ref>. | آتش بیشتر [[غزل]] میگفت و در [[غزلسرایی]] از شیوه [[صائب تبریزی|صائب]] و [[کلیم کاشانی|کلیم]] ([[سبک هندی]]) پیروی میکرد. [[دیوان اشعار]] او در سال ۱۳۳۸ خورشیدی به کوشش [[سیدعلی نوربخش آزاد]] و با مقدمه [[جلالالدین همایی]] به چاپ رسیده است<ref>بخش ادبیات، ج1، ص97</ref>. | ||
==پانویس == | |||
<references /> | <references /> | ||
نسخهٔ ۳ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۰۰
| اطلاعات شخصی | |
|---|---|
| تخلص | آتش (پیشتر: بینوا) |
| نام پدر | حاج ملامحمدصادق |
| ولادت | ۱۲۸۶قمری |
| محل زندگی | اصفهان |
| رحلت | ۱۳۴۹قمری |
| مدفن | تکیه سرآب، نزدیکی تخت فولاد (اصفهان) |
| پیشه | بازرگان (پیشتر: یراقدوز، زنجیرهباف، گلدوز) |
| اطلاعات علمی | |
| سبک نوشتاری | سبک هندی (پیروی از شیوه صائب و کلیم) |
| برخی آثار | دیوان اشعار (چاپ ۱۳۳۸ش به کوشش سیدعلی نوربخش آزاد با مقدمه جلالالدین همایی) |
آتش اصفهانی، با نام کامل میرزا حسن فرزند حاج ملامحمد صادق (۱۲۸۶–۱۳۴۹ قمری / ۱۸۶۹–۱۹۳۰ میلادی)، از شاعران متاخر فارسی زبان بود که به «آتش» تخلص میکرد.
زندگی
پدرش حاج ملامحمدصادق (درگذشته ۱۳۲۸ قمری / ۱۹۱۰ میلادی) از روحانیان اصفهان بود و در جامعه روحانیت آن ناحیه دارای احترام و اعتبار بود. میرزا حسن از هنرمندان نامی زمان خود به شمار میرفت و در یراقدوزی و زنجیرهبافی و گلدوزی مهارت تمام داشت، ولی پس از چندی به بازرگانی پرداخت و تا پایان زندگی در این کار بود.
میرزا حسن در آغاز شاعری «بینوا» تخلص میکرد، ولی بعداً آن را به «آتش» تغییر داد. وی در محافل ادبی و انجمنهای ادبی که در آن زمان در اصفهان تشکیل میشد، مانند انجمن ابوالفقراء شیخ محمدباقر گزی و انجمن ملکالشعراء محمدحسین عنقا و انجمن ادبی شیدا، شرکت داشت و محل کار خود او نیز مجمع شاعران و ادیبان آن شهر بود.
درگذشت
او در ۲۱ رجب ۱۳۴۹ قمری / ۱۲ دسامبر ۱۹۳۰ میلادی درگذشت و در تکیه سرآب، نزدیکی تخت فولاد، به خاک سپرده شد.
سبک شعری و آثار
آتش بیشتر غزل میگفت و در غزلسرایی از شیوه صائب و کلیم (سبک هندی) پیروی میکرد. دیوان اشعار او در سال ۱۳۳۸ خورشیدی به کوشش سیدعلی نوربخش آزاد و با مقدمه جلالالدین همایی به چاپ رسیده است[۱].
پانویس
- ↑ بخش ادبیات، ج1، ص97
منابع مقاله
بخش ادبیات، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1374