آتش اصفهانی، میرزا حسن: تفاوت میان نسخهها
A-esmaeili (بحث | مشارکتها) (صفحهای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات اعلام | تصویر = | زیر نویس تصویر = | نام کامل = میرزا حسن فرزند حاج ملامحمد صادق | نام های دیگر = | لقب = | کنیه = | تخلص = آتش (پیشتر: بینوا) | نسب / تبار = | نام پدر = حاج ملامحمدصادق | ولادت = ۱۲۸۶قمری | محل تولد = | محل زندگی = اصفهان | رحلت...» ایجاد کرد) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۹: | خط ۴۹: | ||
'''آتش اصفهانی'''، با نام کامل '''میرزا حسن فرزند حاج ملامحمد صادق''' (۱۲۸۶–۱۳۴۹ قمری / ۱۸۶۹–۱۹۳۰ میلادی)، از [[شاعران متاخر]] [[زبان فارسی|فارسی زبان]] بود که به «آتش» [[تخلص]] میکرد. | |||
== زندگی == | |||
میرزا حسن | پدرش [[حاج ملامحمدصادق]] (درگذشته ۱۳۲۸ قمری / ۱۹۱۰ میلادی) از [[روحانیان]] [[اصفهان]] بود و در [[جامعه روحانیت]] آن ناحیه دارای احترام و اعتبار بود. میرزا حسن از هنرمندان نامی زمان خود به شمار میرفت و در [[یراقدوزی]] و [[زنجیرهبافی]] و [[گلدوزی]] مهارت تمام داشت، ولی پس از چندی به [[بازرگانی]] پرداخت و تا پایان زندگی در این کار بود. | ||
میرزا حسن در آغاز شاعری «بینوا» تخلص میکرد، ولی بعداً آن را به «آتش» تغییر داد. وی در [[محافل ادبی]] و [[انجمنهای ادبی]] که در آن زمان در اصفهان تشکیل میشد، مانند [[انجمن ابوالفقراء]] [[شیخ محمدباقر گزی]] و [[انجمن ملکالشعراء]] [[محمدحسین عنقا]] و [[انجمن ادبی شیدا]]، شرکت داشت و محل کار خود او نیز مجمع شاعران و ادیبان آن شهر بود. | |||
== درگذشت == | |||
او در ۲۱ [[رجب]] ۱۳۴۹ قمری / ۱۲ دسامبر ۱۹۳۰ میلادی درگذشت و در [[تکیه سرآب]]، نزدیکی [[تخت فولاد]]، به خاک سپرده شد. | |||
== سبک شعری و آثار == | |||
آتش بیشتر [[غزل]] میگفت و در [[غزلسرایی]] از شیوه [[صائب تبریزی|صائب]] و [[کلیم کاشانی|کلیم]] ([[سبک هندی]]) پیروی میکرد. [[دیوان اشعار]] او در سال ۱۳۳۸ خورشیدی به کوشش [[سیدعلی نوربخش آزاد]] و با مقدمه [[جلالالدین همایی]] به چاپ رسیده است<ref>. | |||
<references /> | <references /> | ||
نسخهٔ ۳ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۴۷
| اطلاعات شخصی | |
|---|---|
| تخلص | آتش (پیشتر: بینوا) |
| نام پدر | حاج ملامحمدصادق |
| ولادت | ۱۲۸۶قمری |
| محل زندگی | اصفهان |
| رحلت | ۱۳۴۹قمری |
| مدفن | تکیه سرآب، نزدیکی تخت فولاد (اصفهان) |
| پیشه | بازرگان (پیشتر: یراقدوز، زنجیرهباف، گلدوز) |
| اطلاعات علمی | |
| سبک نوشتاری | سبک هندی (پیروی از شیوه صائب و کلیم) |
| برخی آثار | دیوان اشعار (چاپ ۱۳۳۸ش به کوشش سیدعلی نوربخش آزاد با مقدمه جلالالدین همایی) |
آتش اصفهانی، با نام کامل میرزا حسن فرزند حاج ملامحمد صادق (۱۲۸۶–۱۳۴۹ قمری / ۱۸۶۹–۱۹۳۰ میلادی)، از شاعران متاخر فارسی زبان بود که به «آتش» تخلص میکرد.
زندگی
پدرش حاج ملامحمدصادق (درگذشته ۱۳۲۸ قمری / ۱۹۱۰ میلادی) از روحانیان اصفهان بود و در جامعه روحانیت آن ناحیه دارای احترام و اعتبار بود. میرزا حسن از هنرمندان نامی زمان خود به شمار میرفت و در یراقدوزی و زنجیرهبافی و گلدوزی مهارت تمام داشت، ولی پس از چندی به بازرگانی پرداخت و تا پایان زندگی در این کار بود.
میرزا حسن در آغاز شاعری «بینوا» تخلص میکرد، ولی بعداً آن را به «آتش» تغییر داد. وی در محافل ادبی و انجمنهای ادبی که در آن زمان در اصفهان تشکیل میشد، مانند انجمن ابوالفقراء شیخ محمدباقر گزی و انجمن ملکالشعراء محمدحسین عنقا و انجمن ادبی شیدا، شرکت داشت و محل کار خود او نیز مجمع شاعران و ادیبان آن شهر بود.
درگذشت
او در ۲۱ رجب ۱۳۴۹ قمری / ۱۲ دسامبر ۱۹۳۰ میلادی درگذشت و در تکیه سرآب، نزدیکی تخت فولاد، به خاک سپرده شد.
سبک شعری و آثار
آتش بیشتر غزل میگفت و در غزلسرایی از شیوه صائب و کلیم (سبک هندی) پیروی میکرد. دیوان اشعار او در سال ۱۳۳۸ خورشیدی به کوشش سیدعلی نوربخش آزاد و با مقدمه جلالالدین همایی به چاپ رسیده است<ref>.