الگو:صفحهٔ اصلی/مقالهٔ برگزیده دوم: تفاوت میان نسخهها
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده: | [[پرونده:NUR00198.jpg|بیقاب|چپ|سلار دیلمی، حمزة بن عبدالعزیز|175px]]'''ابویعلی حمزه بن عبدالعزیز دیلمی'''، مشهور به '''سلار دیلمی'''، از فقیهان برجسته، متکلمان نامدار و یکی از ده تن پیشوایان بزرگ امامیه در قرن پنجم هجری و اوایل عصر غیبت کبری است. وی در نیمه دوم قرن چهارم در منطقه دیلمان (از توابع سیاهکل در گیلان) متولد شد و برای کسب دانش به بغداد مهاجرت کرد و در آنجا از محضر دو استاد بزرگ شیعه، [[مفید، محمد بن محمد|شیخ مفید]] و [[سید مرتضی، علی بن حسین|سید مرتضی علم الهدی]] بهره برد و به چنان مرتبه والایی از علم و فضیلت دست یافت که گاهی به نیابت از آنان بر کرسی تدریس مینشست. او اگرچه همطبقه [[طوسی، محمد بن حسن|شیخ طوسی]] بود، اما از شاگردان وی محسوب نمیشد و جایگاه مستقل علمی داشت. سلار شاگردان برجستهای چون [[منتجبالدین، علی بن عبیدالله|منتجبالدین ابن بابویه]]، [[ابوالصلاح حلبی، تقی بن نجم|ابوالصلاح حلبی]] و [[ابن جنی، عثمان بن جنی|ابن جنی]] (ادیب معروف) را پرورش داد. از آثار متعدد او در زمینه فقه، اصول و کلام میتوان به «[[المراسم في الفقه الإمامي]]» (مشهورترین اثرش)، «التقریب» در اصول فقه، «التذکرة في حقیقة الجوهر و العرض»، «المسائل السلاریة» و «المقنع في المذهب» اشاره کرد. وی سرانجام به دنبال آشوبهای داخلی بغداد، در مسیر بازگشت به زادگاهش، در قریه خسروشاه تبریز درگذشت و بنابر قول مشهور، رحلت او در ششم رمضان سال ۴۶۳ قمری اتفاق افتاد و در همانجا به خاک سپرده شد. کنگره ملی بزرگداشت شیخ سلار در خرداد ۱۳۹۳ش در دانشگاه تبریز برگزار شد.<span id="mp-more">[[سلار دیلمی، حمزة بن عبدالعزیز|'''ادامه ...''']]</span> | ||
''' | |||
در | |||
نسخهٔ ۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۱۹
ابویعلی حمزه بن عبدالعزیز دیلمی، مشهور به سلار دیلمی، از فقیهان برجسته، متکلمان نامدار و یکی از ده تن پیشوایان بزرگ امامیه در قرن پنجم هجری و اوایل عصر غیبت کبری است. وی در نیمه دوم قرن چهارم در منطقه دیلمان (از توابع سیاهکل در گیلان) متولد شد و برای کسب دانش به بغداد مهاجرت کرد و در آنجا از محضر دو استاد بزرگ شیعه، شیخ مفید و سید مرتضی علم الهدی بهره برد و به چنان مرتبه والایی از علم و فضیلت دست یافت که گاهی به نیابت از آنان بر کرسی تدریس مینشست. او اگرچه همطبقه شیخ طوسی بود، اما از شاگردان وی محسوب نمیشد و جایگاه مستقل علمی داشت. سلار شاگردان برجستهای چون منتجبالدین ابن بابویه، ابوالصلاح حلبی و ابن جنی (ادیب معروف) را پرورش داد. از آثار متعدد او در زمینه فقه، اصول و کلام میتوان به «المراسم في الفقه الإمامي» (مشهورترین اثرش)، «التقریب» در اصول فقه، «التذکرة في حقیقة الجوهر و العرض»، «المسائل السلاریة» و «المقنع في المذهب» اشاره کرد. وی سرانجام به دنبال آشوبهای داخلی بغداد، در مسیر بازگشت به زادگاهش، در قریه خسروشاه تبریز درگذشت و بنابر قول مشهور، رحلت او در ششم رمضان سال ۴۶۳ قمری اتفاق افتاد و در همانجا به خاک سپرده شد. کنگره ملی بزرگداشت شیخ سلار در خرداد ۱۳۹۳ش در دانشگاه تبریز برگزار شد.ادامه ...