خواجوی کرمانی، محمود بن علی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''كمال‌الدين ابوالعطا محمود بن على بن محمود''' (۶۸۹-۷۵۳ق)، معروف به خواجوی کرمانی، شاعر غزل‌سرا و عارف بزرگ ایرانی سده هشتم هجری و از پیروان سبک عراقی بود. وی در سوم دی ماه سال ۶۶۹ش در کرمان به دنیا آمد و به «نخلبند شعرا»، «خلاق المعانی» و «ملک الفضلا» ملقب گردید. هنوز پسر بچه‌ای بیش نبود که شایستگی خود را با سرودن قصیده تاریخ حمام یزد نشان داد. دوران کودکی را در کرمان گذراند و سپس سفرهای طولانی به حجاز، شام، بیت‌المقدس، عراق، مصر و برخی بندرهای خلیج فارس کرد و در این سفرها توشه‌هایی از دانش و تحقیق اندوخت. چندگاهی در بغداد اقامت گزید و در سال ۷۳۲ق مثنوی «هما و همايون» را به نام سلطان ابوسعید و وزیرش غیاث‌الدین محمد در آن شهر به انجام رسانید. در سال ۷۳۶ق به ایران بازگشت و پس از مدتی به اصفهان رفت و سپس به کرمان و فارس سفر کرد و در پناه خاندان اینجو و در ظل عنایت شاه شیخ ابواسحق قرار گرفت. از میان معاصران خواجو، حافظ شیرازی از همه مشهورتر است که در مدتی که خواجو در شیراز مقیم بود، بر اندیشه حافظ پرتو تعلیم افکنده بود و به همین سبب در دیوان حافظ ابیات بسیاری به تقلید یا استقبال از غزل‌های خواجو دیده می‌شود. خواجو قصیده‌های زیادی در نعت ائمه(ع) و بالاخص حضرت علی(ع) سروده و در غزلیاتش از سبک عراقی و سعدی پیروی کرده است. از آثار او می‌توان به «دیوان اشعار»، پنج مثنوی به نام‌های «هما و همايون»، «گل و نوروز»، «روضة الأنوار»، «کمال‌نامه» و «گوهرنامه» (که مجموعاً خمسه خواجو را تشکیل می‌دهند)، «سام‌نامه» و رساله‌هایی مانند «البادیه»، «سبع المثانی» و «مناظره شمس و سحاب» اشاره کرد. وی سرانجام در سال ۷۵۳ق در شیراز درگذشت و در دامنه کوه صبوی، در ابتدای جاده شیراز - اصفهان، در تنگ الله اکبر به خاک سپرده شد.

خواجوی کرمانی به سال 753ق، در شيراز بدرود حيات گفت. آرامگاه خواجو در شمال شیراز، در دامنه كوه صبوی و در ابتدای جاده شیراز - اصفهان، در تنگ الله اكبر قرار گرفته است. قبر وی مشرف بر دروازه قرآن می‌باشد. آب چشمه معروف ركناباد نیز از كنار مقبره خواجو می‌گذرد.