۱۵۹٬۸۸۱
ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) جز (جایگزینی متن - 'کرمانی (ابهام زدایی)' به 'کرمانی (ابهامزدایی)') |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات زندگینامه | |||
| عنوان = محمود بن علی خواجوی کرمانی | |||
| تصویر = NUR02532.jpg | |||
| | | اندازه تصویر = | ||
| توضیح تصویر = خواجوی کرمانی، محمود بن علی | |||
| | | نام کامل = کمالالدین ابوالعطا محمود بن علی بن محمود | ||
| | | نامهای دیگر = خواجوی کرمانی | ||
| | | لقب = نخلبند شعرا، خلاق المعانی، ملک الفضلا | ||
| | | تخلص = خواجو | ||
| | | نسب = | ||
| | | نام پدر = علی | ||
| | | ولادت = ۲۰ ذیالحجه ۶۸۹ قمری (۳ دی ۶۶۹ شمسی) | ||
| | | محل تولد = کرمان | ||
| | | کشور تولد = ایران | ||
| | | محل زندگی = کرمان، بغداد، اصفهان، شیراز | ||
| | | رحلت = ۷۵۳ قمری | ||
| | | شهادت = | ||
| | | مدفن = دامنه کوه صبوی، تنگ الله اکبر، شیراز | ||
| | | طول عمر = ۶۴ سال | ||
| | | نام همسر = | ||
| | | فرزندان = | ||
|اساتید | | خویشاوندان = | ||
| | | دین = اسلام | ||
| | | مذهب = | ||
| | | پیشه = شاعر، عارف | ||
| | | درجه علمی = | ||
| دانشگاه = | |||
[[ | | حوزه = | ||
| علایق پژوهشی = شعر فارسی، عرفان، مثنویسرایی، غزل | |||
[[ | | منصب = | ||
| | | پس از = | ||
| | | پیش از = | ||
| | | اساتید = | ||
| مشایخ = | |||
| معاصرین = حافظ شیرازی | |||
| شاگردان = | |||
| اجازه اجتهاد از = | |||
| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[دیوان اشعار خواجو کرمانی]] | [[خمسه خواجوی کرمانی]] (شامل: هما و همايون، گل و نوروز، روضة الأنوار، کمالنامه، گوهرنامه) | [[سامنامه]] | [[غزلیات خواجوی کرمانی]] | [[مجموعه رسائل عوارف المعارف]] | [[رساله البادیه]] | [[رساله سبع المثانی]] | [[مناظره شمس و سحاب]]}} | |||
| سبک نوشتاری = سبک عراقی | |||
| وبگاه = | |||
| امضا = | |||
| کد مؤلف = AUTHORCODE02532AUTHORCODE | |||
}} | |||
{{کاربردهای دیگر|کرمانی (ابهامزدایی)}} | {{کاربردهای دیگر|کرمانی (ابهامزدایی)}} | ||
'''كمالالدين ابوالعطا محمود بن على بن محمود''' ( | '''كمالالدين ابوالعطا محمود بن على بن محمود''' (۶۸۹-۷۵۳ق)، معروف به خواجوی کرمانی، شاعر غزلسرا و عارف بزرگ ایرانی سده هشتم هجری و از پیروان سبک عراقی بود. وی در سوم دی ماه سال ۶۶۹ش در کرمان به دنیا آمد و به «نخلبند شعرا»، «خلاق المعانی» و «ملک الفضلا» ملقب گردید. هنوز پسر بچهای بیش نبود که شایستگی خود را با سرودن قصیده تاریخ حمام یزد نشان داد. دوران کودکی را در کرمان گذراند و سپس سفرهای طولانی به حجاز، شام، بیتالمقدس، عراق، مصر و برخی بندرهای خلیج فارس کرد و در این سفرها توشههایی از دانش و تحقیق اندوخت. چندگاهی در بغداد اقامت گزید و در سال ۷۳۲ق مثنوی «هما و همايون» را به نام سلطان ابوسعید و وزیرش غیاثالدین محمد در آن شهر به انجام رسانید. در سال ۷۳۶ق به ایران بازگشت و پس از مدتی به اصفهان رفت و سپس به کرمان و فارس سفر کرد و در پناه خاندان اینجو و در ظل عنایت شاه شیخ ابواسحق قرار گرفت. از میان معاصران خواجو، حافظ شیرازی از همه مشهورتر است که در مدتی که خواجو در شیراز مقیم بود، بر اندیشه حافظ پرتو تعلیم افکنده بود و به همین سبب در دیوان حافظ ابیات بسیاری به تقلید یا استقبال از غزلهای خواجو دیده میشود. خواجو قصیدههای زیادی در نعت ائمه(ع) و بالاخص حضرت علی(ع) سروده و در غزلیاتش از سبک عراقی و سعدی پیروی کرده است. از آثار او میتوان به «دیوان اشعار»، پنج مثنوی به نامهای «هما و همايون»، «گل و نوروز»، «روضة الأنوار»، «کمالنامه» و «گوهرنامه» (که مجموعاً خمسه خواجو را تشکیل میدهند)، «سامنامه» و رسالههایی مانند «البادیه»، «سبع المثانی» و «مناظره شمس و سحاب» اشاره کرد. وی سرانجام در سال ۷۵۳ق در شیراز درگذشت و در دامنه کوه صبوی، در ابتدای جاده شیراز - اصفهان، در تنگ الله اکبر به خاک سپرده شد. | ||
== ولادت == | == ولادت == | ||