شمیل، شبلی: تفاوت میان نسخه‌ها

شبلی شمیل به عنوان یک «مادی‌گرا» شهرت داشت<ref> ر.ک: طباطبایی، محمدحسین، ج۱، ص۲۵</ref> و به مکتب داروینیسم اجتماعی گرایش پیدا کرده بود. او استدلال‌های علمی را مبنای فهم جهان می‌دانست و با تفکرات ماوراءالطبیعی مخالف بود. با این حال، شخصیتی پیچیده داشت؛ هوشی سرشار، ذهنی تحلیل‌گر، طبعی تند و شاعرانه داشت. به گفته نزدیکانش، مشتعل الذکاء (دارای هوش فروزان)، ناصر الضعیف (پشتیبان ضعیفان) و عدو القوی والمستبد (دشمن قدرتمندان و مستبدان) بود.<ref> ر.ک: زکي، محمدمجاهد،، ج۳، ص ۱۰۲۸</ref>

«'''اَلْاِمامُ عَلِيُّ بْنَ ابيطالِبٍ عَظيمُ الْعُظَماءِ نُسْخَةٌ مُفْرَدَةٌ لَمْ يَرَلَها الشَّرقُ وَ لاالغَرْبُ صُورةً طِبَقَ الْأصْلَ لا قَديماً وَ لا حِديثاً'''».