جلوه، سید ابوالحسن بن محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

'''میرزا ابوالحسن بن سید محمد طباطبایی اصفهانی زواره‌ای''' (۱۲۳۸-۱۳۱۴ق)، معروف به میرزا جلوه و متخلص به جلوه، فیلسوف و حکیم برجسته شیعه ایرانی در قرن چهاردهم هجری و از نوادگان میرزا رفیع‌الدین محمد نائینی (شاگرد شیخ بهایی) بود. وی در ذی‌القعده ۱۲۳۸ق در احمدآباد گجرات هند متولد شد. پدرش سید محمد طباطبایی زواره‌ای، معروف به مظهر، پزشکی ماهر و شاعری توانا بود که در جوانی به هند رفته و با دختر یکی از وزیران آن دیار ازدواج کرده بود. جلوه پس از تحصیلات مقدماتی در اصفهان، به علوم عقلی علاقه‌مند شد و از محضر استادانی همچون میرزا حسین بن ملاعلی نوری، میرزا حسن چینی و ملا عبدالجواد تونی خراسانی بهره برد. در سال ۱۲۷۳ق به تهران مهاجرت کرد و در مدرسه دارالشفاء ساکن شد و به مدت چهل سال به تدریس فلسفه اسلامی، به ویژه حکمت مشایی و آثار ابن‌سینا پرداخت. ریاست تدریس حکمت مشایی در تهران به او انحصار داشت. وی از حکمای اربعه تهران (علی مدرس زنوزی، میرزا ابوالحسن جلوه، محمدرضا قمشه‌ای و میرزا حسین سبزواری) محسوب می‌شود که به "حکمای اربعه عصر ناصری" نیز معروفند. جلوه از یک سو با نقد فلسفه صدرایی در تلاش بود حوزه فلسفی ایران را از جزمیت نجات بخشد و از سوی دیگر با نواندیشانی که تحت تأثیر علوم جدید در پی تخریب حوزه فلسفی ایران بودند، به مخالفت می‌پرداخت. از ویژگی‌های اخلاقی او می‌توان به قناعت، انزواطلبی، سادگی در زندگی و پایبندی به آداب شرعی اشاره کرد. او هرگز از کسی تقاضایی نمی‌کرد و گاهی شعر می‌گفت. حدود هفتاد طالب علم در درس او حاضر می‌شدند و شاگردان برجسته‌ای چون میرزا طاهر تنکابنی، میرزا مهدی آشتیانی و میرزا جعفر آشتیانی را تربیت کرد. از آثار متعدد او می‌توان به حواشی بر اسفار اربعه ملاصدرا، رسالة الحركة الجوهریة، رسالة فی اتحاد العاقل و المعقول، حاشیه بر شرح الهدایة الاثیریة، حواشی بر شفای ابن‌سینا، تعلیقات بر مقدمه قیصری در شرح فصوص الحکم، حاشیه بر تمهید القواعد ابن ترکه، حاشیه بر مصباح الانس، حاشیه بر شرح منظومه سبزواری و دیوان اشعار اشاره کرد. وی سرانجام در شب جمعه ۶ ذی‌القعده ۱۳۱۴ق در مدرسه دارالشفاء تهران وفات یافت و در گورستان ابن‌بابویه تهران به خاک سپرده شد.