۱۵۲٬۹۰۴
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
}} | }} | ||
{{کاربردهای دیگر|موسوی بجنوردی (ابهامزدایی)}} | {{کاربردهای دیگر|موسوی بجنوردی (ابهامزدایی)}} | ||
'''سید محمد موسوى بجنوردى''' (۱۳۲۲-۱۴۰۲ش)، فقیه، مجتهد، حقوقدان برجسته و از چهرههای ماندگار رشته فقه و حقوق در ایران بود. وی در نجف اشرف در خاندان علم و فقاهت زاده شد و تحصیلات حوزوی خود را تا ۱۸ سالگی در نجف ادامه داد و در ۱۳۴۰ش درس خارج را نزد پدر بزرگوارش آیتالله سید حسن بجنوردی و آیتالله سید محسن حکیم آغاز کرد. پس از تبعید امام خمینی(ره) به نجف در بهار ۱۳۴۴ش، یکی از شاگردان ثابت درس ایشان در تمام ۱۴ سال اقامتشان بود و همزمان در مسجد جامع نجف (هندی) به تدریس رسائل، مکاسب و کفایتین به زبان عربی برای شیعیان عربزبان میپرداخت و شاگردانی چون سید عباس موسوی و شیخ راغب حرب (از شهدای برجسته حزبالله لبنان) را تربیت کرد. وی امام خمینی را در سفر به پاریس همراهی نمود و پس از پیروزی انقلاب اسلامی به ایران آمد. در ۱۳۵۹ش به دستور امام، دادگاه عالی قضا را راهاندازی کرد و از ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۸ش عضو شورای عالی قضایی بود. همزمان با فعالیتهای اجرایی، به تدریس در دانشگاههای شهید بهشتی، تربیت مدرس و الهیات تهران پرداخت و از ۱۳۶۸ش عضو هیئت علمی دانشگاه تربیت معلم (خوارزمی) شد و در ۱۳۸۲ش به رتبه استادی رسید. او با مراکز علمی خارج از کشور مانند دانشگاه محمد خامس مراکش، سن ژوزف لبنان و الازهر مصر نیز همکاری داشت. از مهمترین آثار او میتوان به «قواعد فقهیه»، «علم اصول»، «مصادر التشریع عند الإمامیة و السنة»، «فقه تطبیقی» و «اندیشههای حقوقی» اشاره کرد. وی سرانجام در ۵ اسفند ۱۴۰۲ش در ۸۰ سالگی درگذشت و پیکرش پس از تشییع در ۷ اسفند در حرم امام خمینی(ره) به خاک سپرده شد. | '''سید محمد موسوى بجنوردى''' (۱۳۲۲-۱۴۰۲ش)، فقیه، مجتهد، حقوقدان برجسته و از چهرههای ماندگار رشته فقه و حقوق در ایران بود. وی در نجف اشرف در خاندان علم و فقاهت زاده شد و تحصیلات حوزوی خود را تا ۱۸ سالگی در نجف ادامه داد و در ۱۳۴۰ش درس خارج را نزد پدر بزرگوارش [[بجنوردی، سید حسن|آیتالله سید حسن بجنوردی]] و [[حکیم، سید محسن|آیتالله سید محسن حکیم]] آغاز کرد. پس از تبعید [[موسوی خمینی، سید روحالله|امام خمینی(ره)]] به نجف در بهار ۱۳۴۴ش، یکی از شاگردان ثابت درس ایشان در تمام ۱۴ سال اقامتشان بود و همزمان در مسجد جامع نجف (هندی) به تدریس رسائل، مکاسب و کفایتین به زبان عربی برای شیعیان عربزبان میپرداخت و شاگردانی چون سید عباس موسوی و شیخ راغب حرب (از شهدای برجسته حزبالله لبنان) را تربیت کرد. وی [[موسوی خمینی، سید روحالله|امام خمینی]] را در سفر به پاریس همراهی نمود و پس از پیروزی انقلاب اسلامی به ایران آمد. در ۱۳۵۹ش به دستور امام، دادگاه عالی قضا را راهاندازی کرد و از ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۸ش عضو شورای عالی قضایی بود. همزمان با فعالیتهای اجرایی، به تدریس در دانشگاههای شهید بهشتی، تربیت مدرس و الهیات تهران پرداخت و از ۱۳۶۸ش عضو هیئت علمی دانشگاه تربیت معلم (خوارزمی) شد و در ۱۳۸۲ش به رتبه استادی رسید. او با مراکز علمی خارج از کشور مانند دانشگاه محمد خامس مراکش، سن ژوزف لبنان و الازهر مصر نیز همکاری داشت. از مهمترین آثار او میتوان به «قواعد فقهیه»، «علم اصول»، «مصادر التشریع عند الإمامیة و السنة»، «فقه تطبیقی» و «اندیشههای حقوقی» اشاره کرد. وی سرانجام در ۵ اسفند ۱۴۰۲ش در ۸۰ سالگی درگذشت و پیکرش پس از تشییع در ۷ اسفند در حرم [[موسوی خمینی، سید روحالله|امام خمینی(ره)]] به خاک سپرده شد. | ||
[[موسوی بجنوردی، محمدکاظم|محمدكاظم موسوى بجنوردى]] برادر ایشان است. | [[موسوی بجنوردی، محمدکاظم|محمدكاظم موسوى بجنوردى]] برادر ایشان است. | ||