سعدی، مصلح بن عبدالله: تفاوت میان نسخه‌ها

'''ابومحمد مصلح بن عبدالله''' (۶۰۶-۶۹۱ق)، مشهور به سعدی شیرازی، شاعر و نویسنده بزرگ ایرانی و از برجسته‌ترین استادان سخن فارسی در جهان اسلام است. وی در شیراز زاده شد و در کودکی پدرش را از دست داد. در حدود سال ۶۲۰ یا ۶۲۳ق به بغداد رفت و در مدرسه نظامیه از آموزه‌های امام محمد غزالی تأثیر پذیرفت و در عرفان از محضر شهاب‌الدین عمر سهروردی بهره برد. سعدی سال‌های بسیاری را به سفر در سرزمین‌های گوناگون از جمله عراق، شام و حجاز گذراند و بسیاری از حکایت‌های آموزنده خود را بر اساس مشاهدات این سفرها پرداخت. در حدود سال ۶۵۵ق به شیراز بازگشت و در خانقاه ابوعبدالله بن خفيف مجاور شد و در دربار اتابک ابوبکر بن سعد زنگی و ولیعهدش سعد بن ابوبکر (که تخلص خود را از نام او برگرفت) مقامی ارجمند یافت. سعدی در سال ۶۵۵ق سرایش کتاب «بوستان» را به پایان رساند و آن را به نام ابوبکر سعد کرد و یک سال بعد در بهار ۶۵۶ق، اثر جاویدان «گلستان» را به نام ولیعهد سعد بن ابوبکر نگاشت. این دو کتاب، از شاهکارهای ادبیات فارسی و از تأثیرگذارترین متون تعلیمی و اخلاقی جهان اسلام به شمار می‌روند. سعدی در سال ۶۹۱ق در شیراز درگذشت و در خانقاه خود (سعدیه) به خاک سپرده شد. یکم اردیبهشت ماه هر سال به نام روز بزرگداشت این استاد سخن فارسی نامگذاری شده است.