ازدی (ابهامزدایی): تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۴ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
* [[ازدی، یزید بن محمد|ابوزکریا یزید بن محمد بن ایاس ازدی]] (متوفی 334ق)، مورخ و محدث موصلی در قرن چهارم قمری و صاحب کتاب «[[تاريخ الموصل]]». | * [[ازدی، یزید بن محمد|ابوزکریا یزید بن محمد بن ایاس ازدی]] (متوفی 334ق)، مورخ و محدث موصلی در قرن چهارم قمری و صاحب کتاب «[[تاريخ الموصل]]». | ||
* [[ازدی موصلی، محمد بن حسین|ابوالفتح محمد بن حسین بن احمد بن حسین بن عبدالله بن یزید بن نعمان ازدی موصلی]] (متوفای ۳۶۷ق)، مشهور به ابوالفتح ازدی، از حافظان و محدثان برجسته قرن چهارم هجری بود. وی در موصل به دنیا آمد و مدتی در بغداد اقامت گزید. ابوالفتح ازدی با وجود جایگاه علمی و تألیفات ارزشمند در علوم حدیث، به دلیل نقل روایات غریب و مناکیر و نیز اتهام وضع حدیث، مورد نقد شدید بسیاری از محدثان قرار گرفت و نزد اهل موصل تضعیف شد. با این حال، آثاری چون «کتاب الجرح و التعدیل و الضعفاء» و «[[أسماء من یعرف بکنیته من أصحاب رسولالله صلیاللهعلیهوسلم]]» از او بر جای مانده که نشان از تلاش علمی وی در حوزه حدیث دارد. | |||
* [[برکة، محمد|ابومحمد عبدالله بن محمد بن برکه سلیمی ازدی بهلوی]] (حدود ۲۹۶ – ۳۶۲ق)، مشهور به ابن برکه، فقیه، اصولی، متکلم و نویسنده برجسته مذهب اباضی در عمان در قرن چهارم هجری بود. او از شاگردان ابومالک غسان بن محمد صلانی و امام [[سعید بن عبدالله بن محبوب]] به شمار میرفت و به عنوان رئیس «مدرسه رستاقیه» و یکی از بزرگترین فقیهان اباضی شناخته میشود. ابن برکه با تألیف کتاب ارزشمند «[[الجامع]]» که در میان اباضیه به «الکتاب» شهرت یافت، گامی بزرگ در تدوین و تأصیل فقه اباضی برداشت. او همچنین با تأسیس مدرسهای در بهلا و وقف اموال برای آن، نقش مهمی در گسترش علوم دینی در عمان و حتی مغرب اسلامی ایفا کرد. | |||
* [[ازدی، عبدالله بن محمد|ابومحمد عبدالله بن محمد ازدى]] (وفات: 466- بلنسیه اندلس)، از لغویون قرن پنجم است. | * [[ازدی، عبدالله بن محمد|ابومحمد عبدالله بن محمد ازدى]] (وفات: 466- بلنسیه اندلس)، از لغویون قرن پنجم است. | ||
* [[ازدی، | * [[ازدی، جابر بن زید|اَبُوالشَعْثاء جابر بن زید ازدی یحمدی بصری جوفی]] (۱۸ یا ۲۱-۹۳ یا ۱۰۳ق)، فقیه، محدث و مفسر برجسته تابعی و مفتی بزرگ بصره در قرن اول هجری است. او از جمله کسانی است که از محضر صحابه بسیاری بهره برد و نزدیک به هفتاد تن از آنان را درک کرد. وی از نخستین تدوینکنندگان حدیث و فقه در اسلام است و «دیوان جابر» در هفت جلد از مهمترین آثار اوست. منابع اباضیه او را بنیانگذار مذهب خود میدانند، اما خود او از انتساب به این فرقه تبری میجست. | ||
* [[ازدی، معمر بن راشد|ابوعروه معمر بن راشد ازدى حدانى بصرى]] (متوفاى 153ق) از مفسرین قرن دوم که پس از وفات [[بصری، حسن|حسن بصرى]] به یمن مهاجرت کرد و همان جا ماند. | * [[ازدی، معمر بن راشد|ابوعروه معمر بن راشد ازدى حدانى بصرى]] (متوفاى 153ق) از مفسرین قرن دوم که پس از وفات [[بصری، حسن|حسن بصرى]] به یمن مهاجرت کرد و همان جا ماند. | ||
| خط ۱۱: | خط ۱۵: | ||
* [[ازدی، عبدالغنی بن سعید|عبدالغنی بن سعید ازدی]] (332-409ق)، حافظ و محدث اهل سنت. | * [[ازدی، عبدالغنی بن سعید|عبدالغنی بن سعید ازدی]] (332-409ق)، حافظ و محدث اهل سنت. | ||
*[[ابن خراط، | *[[ابن خراط، عبدالحق بن عبدالرحمن|ابن خَرّاط، ابومحمد عبدالحق بن عبدالرحمان بن عبدالله بن حسین بن سعید بن ابراهیم اَزدی]] (510 -582ق/1116-1186م)، فقیه، محدث، حافظ، قاضى، ادیب و شاعر مالكى اشبیلى. | ||
[[Category:صفحههای ابهامزدایی افراد]] | [[Category:صفحههای ابهامزدایی افراد]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۲۱:۵۱
ازدی ممکن است به هر یک از افراد زیر اشاره داشته باشد:
- ابوزکریا یزید بن محمد بن ایاس ازدی (متوفی 334ق)، مورخ و محدث موصلی در قرن چهارم قمری و صاحب کتاب «تاريخ الموصل».
- ابوالفتح محمد بن حسین بن احمد بن حسین بن عبدالله بن یزید بن نعمان ازدی موصلی (متوفای ۳۶۷ق)، مشهور به ابوالفتح ازدی، از حافظان و محدثان برجسته قرن چهارم هجری بود. وی در موصل به دنیا آمد و مدتی در بغداد اقامت گزید. ابوالفتح ازدی با وجود جایگاه علمی و تألیفات ارزشمند در علوم حدیث، به دلیل نقل روایات غریب و مناکیر و نیز اتهام وضع حدیث، مورد نقد شدید بسیاری از محدثان قرار گرفت و نزد اهل موصل تضعیف شد. با این حال، آثاری چون «کتاب الجرح و التعدیل و الضعفاء» و «أسماء من یعرف بکنیته من أصحاب رسولالله صلیاللهعلیهوسلم» از او بر جای مانده که نشان از تلاش علمی وی در حوزه حدیث دارد.
- ابومحمد عبدالله بن محمد بن برکه سلیمی ازدی بهلوی (حدود ۲۹۶ – ۳۶۲ق)، مشهور به ابن برکه، فقیه، اصولی، متکلم و نویسنده برجسته مذهب اباضی در عمان در قرن چهارم هجری بود. او از شاگردان ابومالک غسان بن محمد صلانی و امام سعید بن عبدالله بن محبوب به شمار میرفت و به عنوان رئیس «مدرسه رستاقیه» و یکی از بزرگترین فقیهان اباضی شناخته میشود. ابن برکه با تألیف کتاب ارزشمند «الجامع» که در میان اباضیه به «الکتاب» شهرت یافت، گامی بزرگ در تدوین و تأصیل فقه اباضی برداشت. او همچنین با تأسیس مدرسهای در بهلا و وقف اموال برای آن، نقش مهمی در گسترش علوم دینی در عمان و حتی مغرب اسلامی ایفا کرد.
- ابومحمد عبدالله بن محمد ازدى (وفات: 466- بلنسیه اندلس)، از لغویون قرن پنجم است.
- اَبُوالشَعْثاء جابر بن زید ازدی یحمدی بصری جوفی (۱۸ یا ۲۱-۹۳ یا ۱۰۳ق)، فقیه، محدث و مفسر برجسته تابعی و مفتی بزرگ بصره در قرن اول هجری است. او از جمله کسانی است که از محضر صحابه بسیاری بهره برد و نزدیک به هفتاد تن از آنان را درک کرد. وی از نخستین تدوینکنندگان حدیث و فقه در اسلام است و «دیوان جابر» در هفت جلد از مهمترین آثار اوست. منابع اباضیه او را بنیانگذار مذهب خود میدانند، اما خود او از انتساب به این فرقه تبری میجست.
- ابوعروه معمر بن راشد ازدى حدانى بصرى (متوفاى 153ق) از مفسرین قرن دوم که پس از وفات حسن بصرى به یمن مهاجرت کرد و همان جا ماند.
- عبدالغنی بن سعید ازدی (332-409ق)، حافظ و محدث اهل سنت.
- ابن خَرّاط، ابومحمد عبدالحق بن عبدالرحمان بن عبدالله بن حسین بن سعید بن ابراهیم اَزدی (510 -582ق/1116-1186م)، فقیه، محدث، حافظ، قاضى، ادیب و شاعر مالكى اشبیلى.
 |
این صفحه برای ابهامزدایی است و پیوندهایی به صفحات گوناگون با نامهای مشابه دارد. اگر با دنبال کردن پیوندی در صفحهای به اینجا رسیدهاید، در صورت تمایل، به همان صفحه بروید و آن پیوند را به صفحهٔ مناسب خودش مربوط کنید. |