برقعی، سید علیاکبر: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - 'آیتالله' به 'آیتالله') |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۱۷ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات زندگینامه | |||
| عنوان = برقعی قمی، علیاکبر | |||
| تصویر = NUR05548.jpg | |||
| | | اندازه تصویر = | ||
| توضیح تصویر = | |||
| | | نام کامل = سید علیاکبر برقعی قمی | ||
| | | نامهای دیگر = برقعي قمي، علي اکبر؛ کاشف | ||
| | | لقب = | ||
| تخلص = | |||
| نسب = | |||
| نام پدر = سید رضی | |||
| ولادت = ۱۲۷۸ شمسی / ۱۳۱۷ قمری / ۱۹۰۰ میلادی | |||
| محل تولد = قم | |||
| کشور تولد = ایران | |||
| محل زندگی = | |||
| رحلت = ۱۳۶۶ شمسی / ۱۴۰۷ قمری / ۱۹۸۷ میلادی | |||
| شهادت = | |||
| مدفن = | |||
| طول عمر = | |||
| نام همسر = | |||
| فرزندان = [[برقعی، سید محمدباقر]] | |||
| خویشاوندان = | |||
| دین = اسلام | |||
| مذهب = شیعه دوازده امامی | |||
| پیشه = عالم، ادیب، نویسنده، مؤسس دبستان و دبیرستان | |||
| درجه علمی = اجتهاد | |||
| دانشگاه = | |||
| علایق پژوهشی = ادبیات، تاریخ، علوم اسلامی | |||
| منصب = | |||
| پس از = | |||
| پیش از = | |||
| اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[حائری یزدی، عبدالکریم]] | [[نائینی، محمدحسین]] | [[اصفهانی، سید ابوالحسن]] | میرزا محمد (ارباب) | شیخ ابوالقاسم صغیر | شیخ ابوالقاسم کبیر | شیخ حسن فاضل | آقا میرزا علیاکبر حکمی یزدی}} | |||
| مشایخ = | |||
| معاصرین = | |||
| شاگردان = | |||
| اجازه اجتهاد از = | |||
| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[راهنمای دانشوران در ضبط نامها، نسبها و نسبتها]] | [[كاخ دلاویز یا تاریخ شریف رضی]] | راهنمای قم | راهنمای دینداران | کانون احساسات | مهر تابان (در سیرت امام علی(ع)) | جلوه حق (در سیرت امام علی(ع)) | بامداد روشن | ترجمه شیعه یا پدیدآورندگان فنون اسلام | چرا از مرگ بترسم (ترجمه اثر ابن مسکویه)}} | |||
| سبک نوشتاری = | |||
| وبگاه = | |||
| امضا = | |||
| کد مؤلف = | |||
}} | |||
{{کاربردهای دیگر|برقعی (ابهامزدایی)}} | |||
{{کاربردهای دیگر|قمی (ابهامزدایی)}} | |||
'''سید علیاکبر برقعی قمی''' (1278-1366ش)، عالم، ادیب و نویسنده معاصر و مؤسس دبستان و دبیرستان سنایی در سالهای 1313ش و 1315ش، است. [[حائری یزدی، عبدالکریم|آیتالله شیخ عبدالکریم حائری یزدی]] از معروفترین اساتید وی و کتاب [[راهنمای دانشوران در ضبط نامها، نسبها و نسبتها|راهنمای دانشوران]]، از مشهورترین آثار او میباشد. | |||
[[برقعی، سید محمدباقر|سید محمدباقر برقعی]] فرزند ایشان است. | |||
[[ | |||
| | |||
== ولادت == | == ولادت == | ||
| خط ۴۷: | خط ۵۲: | ||
== تحصیلات == | == تحصیلات == | ||
آموزش مقدماتى را در مکتب فراگرفت و از آن پس به تحصیل علوم عربى، دینى و ادبى پرداخت. پس از تحصیلات علوم عقلى و نقلى نزد استادان، شروع به تدریس نمود. حوزهى درسى به وجود آورد و به دانشپژوهى و دانشپرورى پرداخت. در بیست سالگى از مراجع زمان اجازه اجتهاد کسب کرد. در سال 1313ش، یک دبستان و در سال 1315ش، یک دبیرستان تأسیس کرد و هر دو را به نام سنایى موسوم ساخت. پس از ورود آیتالله العظمى حائرى یزدى به قم و تأسیس حوزهى علمیه، آیتالله برقعى یکى از مشاروان او بود و درباره مشکلات روحانیت و وضع تحصیلى طلاب با او تبادل نظر میکرد. آیتالله برقعى در زمان جنگ جهانى دوم یاور مردم بود و به تشکیل انجمن خیریه همت گماشت و از متمکنین تهران و قم کمک گرفت و در منطقهاى که سکونت داشت نانوایى ایجاد کرد. بدین طریق به بینوایان کمک و مساعدت مینمود. در سال 1329ش، که در ایران جمعیت هواداران صلح به ریاست ملکالشعراى بهار تشکیل شد، از آیتالله برقعى خواستند که به جمعیت صلح در ایران کمک کند و او نیز اولین سخنرانى خود را در مسجد امام خمینى(ره) (شاه سابق) تهران تحت عنوان «صلح و نیروى نگهبان آن» ایراد کرد. شعار «به عدل سوگند، صلح پیروز است» بهواسطه ایشان رایج شد. به همین منظور به | آموزش مقدماتى را در مکتب فراگرفت و از آن پس به تحصیل علوم عربى، دینى و ادبى پرداخت. پس از تحصیلات علوم عقلى و نقلى نزد استادان، شروع به تدریس نمود. حوزهى درسى به وجود آورد و به دانشپژوهى و دانشپرورى پرداخت. در بیست سالگى از مراجع زمان اجازه اجتهاد کسب کرد. در سال 1313ش، یک دبستان و در سال 1315ش، یک دبیرستان تأسیس کرد و هر دو را به نام سنایى موسوم ساخت. پس از ورود آیتالله العظمى حائرى یزدى به قم و تأسیس حوزهى علمیه، آیتالله برقعى یکى از مشاروان او بود و درباره مشکلات روحانیت و وضع تحصیلى طلاب با او تبادل نظر میکرد. آیتالله برقعى در زمان جنگ جهانى دوم یاور مردم بود و به تشکیل انجمن خیریه همت گماشت و از متمکنین تهران و قم کمک گرفت و در منطقهاى که سکونت داشت نانوایى ایجاد کرد. بدین طریق به بینوایان کمک و مساعدت مینمود. در سال 1329ش، که در ایران جمعیت هواداران صلح به ریاست ملکالشعراى بهار تشکیل شد، از آیتالله برقعى خواستند که به جمعیت صلح در ایران کمک کند و او نیز اولین سخنرانى خود را در مسجد امام خمینى(ره) (شاه سابق) تهران تحت عنوان «صلح و نیروى نگهبان آن» ایراد کرد. شعار «به عدل سوگند، صلح پیروز است» بهواسطه ایشان رایج شد. به همین منظور به کنگرهى جهانى صلح دعوت شد که یک بار در پاریس و بار دیگر در وین تشکیل شد و بهعنوان یک پیشواى روحانى مسلمان سخنرانى کرد. پس از مراجعت از سفر اروپا از قم به شیراز و بعد به یزد تبعید شد و این تبعید مدت چهارده سال طول کشید. آیتالله برقعى به شعر و شاعرى علاقهمند بود و شعر هم مىگفت. قسمتى از اشعار وى از بین رفته است و فقط حدود دو هزار بیت آن گردآورى شده است. | ||
==اساتید== | ==اساتید== | ||
اساتید وی در رشتههاى مختلف غیر از اساتید علوم ادبى عبارتند از: | اساتید وی در رشتههاى مختلف غیر از اساتید علوم ادبى عبارتند از: | ||
# میرزا محمد معروف به ارباب، که علاوه بر معلومات عقلى و نقلى، محضرى | # میرزا محمد معروف به ارباب، که علاوه بر معلومات عقلى و نقلى، محضرى دوستداشتنى و بیانى دلنشین داشت؛ | ||
# عالم اصولى خبیر شیخ ابوالقاسم، معروف به صغیر؛ | # عالم اصولى خبیر شیخ ابوالقاسم، معروف به صغیر؛ | ||
# عالم بسیار مدقق، شیخ ابوالقاسم کبیر؛ | # عالم بسیار مدقق، شیخ ابوالقاسم کبیر؛ | ||
| خط ۵۷: | خط ۶۲: | ||
# فقیه متبحر و اصولى محقق [[حائری یزدی، عبدالکریم|آیتاللَّه شیخ عبدالکریم حائرى یزدى]] (مؤسس حوزه علمیه قم)، که 15 سال در حلقات درس ایشان شرکت نموده و استفاده کرده است؛ | # فقیه متبحر و اصولى محقق [[حائری یزدی، عبدالکریم|آیتاللَّه شیخ عبدالکریم حائرى یزدى]] (مؤسس حوزه علمیه قم)، که 15 سال در حلقات درس ایشان شرکت نموده و استفاده کرده است؛ | ||
# [[نائینی، محمدحسین|میرزا حسین نائینى]] که حقیقتاً احاطه عجیبى به چندین علم داشت؛ | # [[نائینی، محمدحسین|میرزا حسین نائینى]] که حقیقتاً احاطه عجیبى به چندین علم داشت؛ | ||
# [[اصفهانی، ابوالحسن|سید ابوالحسن اصفهانى]] (البته از این دو بزرگوار فقط در موقع توقفشان در قم که بهعنوان تبعید به سر میبردند استفاده نموده است؛ | # [[اصفهانی، سید ابوالحسن|سید ابوالحسن اصفهانى]] (البته از این دو بزرگوار فقط در موقع توقفشان در قم که بهعنوان تبعید به سر میبردند استفاده نموده است؛ | ||
# استاد یگانه و حکیم فرزانه، آقا میرزا علىاکبر حکمى یزدى (در منطق و فلسفه و هیئت)؛ | # استاد یگانه و حکیم فرزانه، آقا میرزا علىاکبر حکمى یزدى (در منطق و فلسفه و هیئت)؛ | ||
| خط ۷۷: | خط ۸۲: | ||
==وابستهها== | ==وابستهها== | ||
{{وابستهها}} | |||
[[كاخ دلاویز یا تاریخ شریف رضی]] | [[كاخ دلاویز یا تاریخ شریف رضی]] | ||
| خط ۸۵: | خط ۹۰: | ||
[[رده:زندگینامه]] | [[رده:زندگینامه]] | ||
[[رده:ادیبان]] | |||
[[رده: | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۴۹
سید علیاکبر برقعی قمی (1278-1366ش)، عالم، ادیب و نویسنده معاصر و مؤسس دبستان و دبیرستان سنایی در سالهای 1313ش و 1315ش، است. آیتالله شیخ عبدالکریم حائری یزدی از معروفترین اساتید وی و کتاب راهنمای دانشوران، از مشهورترین آثار او میباشد.
| برقعی قمی، علیاکبر | |
|---|---|
 | |
| نام کامل | سید علیاکبر برقعی قمی |
| نامهای دیگر | برقعي قمي، علي اکبر؛ کاشف |
| نام پدر | سید رضی |
| ولادت | ۱۲۷۸ شمسی / ۱۳۱۷ قمری / ۱۹۰۰ میلادی |
| محل تولد | قم، ایران |
| رحلت | ۱۳۶۶ شمسی / ۱۴۰۷ قمری / ۱۹۸۷ میلادی |
| فرزندان | برقعی، سید محمدباقر |
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه دوازده امامی |
| پیشه | عالم، ادیب، نویسنده، مؤسس دبستان و دبیرستان |
| اطلاعات علمی | |
| درجه علمی | اجتهاد |
| علایق پژوهشی | ادبیات، تاریخ، علوم اسلامی |
| اساتید |
|
| برخی آثار |
|
برای دیگر کاربردها، برقعی (ابهامزدایی) را ببینید.
برای دیگر کاربردها، قمی (ابهامزدایی) را ببینید.
سید محمدباقر برقعی فرزند ایشان است.
ولادت
«سید علیاکبر برقعی قمی»، فرزند سید رضى، از علما، ادبا و نویسندگان معاصر تهران است. وى در شب یازدهم ماه مبارک رمضان 1317ق، در شهر مقدس قم دیده به جهان گشود.
تحصیلات
آموزش مقدماتى را در مکتب فراگرفت و از آن پس به تحصیل علوم عربى، دینى و ادبى پرداخت. پس از تحصیلات علوم عقلى و نقلى نزد استادان، شروع به تدریس نمود. حوزهى درسى به وجود آورد و به دانشپژوهى و دانشپرورى پرداخت. در بیست سالگى از مراجع زمان اجازه اجتهاد کسب کرد. در سال 1313ش، یک دبستان و در سال 1315ش، یک دبیرستان تأسیس کرد و هر دو را به نام سنایى موسوم ساخت. پس از ورود آیتالله العظمى حائرى یزدى به قم و تأسیس حوزهى علمیه، آیتالله برقعى یکى از مشاروان او بود و درباره مشکلات روحانیت و وضع تحصیلى طلاب با او تبادل نظر میکرد. آیتالله برقعى در زمان جنگ جهانى دوم یاور مردم بود و به تشکیل انجمن خیریه همت گماشت و از متمکنین تهران و قم کمک گرفت و در منطقهاى که سکونت داشت نانوایى ایجاد کرد. بدین طریق به بینوایان کمک و مساعدت مینمود. در سال 1329ش، که در ایران جمعیت هواداران صلح به ریاست ملکالشعراى بهار تشکیل شد، از آیتالله برقعى خواستند که به جمعیت صلح در ایران کمک کند و او نیز اولین سخنرانى خود را در مسجد امام خمینى(ره) (شاه سابق) تهران تحت عنوان «صلح و نیروى نگهبان آن» ایراد کرد. شعار «به عدل سوگند، صلح پیروز است» بهواسطه ایشان رایج شد. به همین منظور به کنگرهى جهانى صلح دعوت شد که یک بار در پاریس و بار دیگر در وین تشکیل شد و بهعنوان یک پیشواى روحانى مسلمان سخنرانى کرد. پس از مراجعت از سفر اروپا از قم به شیراز و بعد به یزد تبعید شد و این تبعید مدت چهارده سال طول کشید. آیتالله برقعى به شعر و شاعرى علاقهمند بود و شعر هم مىگفت. قسمتى از اشعار وى از بین رفته است و فقط حدود دو هزار بیت آن گردآورى شده است.
اساتید
اساتید وی در رشتههاى مختلف غیر از اساتید علوم ادبى عبارتند از:
- میرزا محمد معروف به ارباب، که علاوه بر معلومات عقلى و نقلى، محضرى دوستداشتنى و بیانى دلنشین داشت؛
- عالم اصولى خبیر شیخ ابوالقاسم، معروف به صغیر؛
- عالم بسیار مدقق، شیخ ابوالقاسم کبیر؛
- شیخ حسن فاضل؛
- فقیه متبحر و اصولى محقق آیتاللَّه شیخ عبدالکریم حائرى یزدى (مؤسس حوزه علمیه قم)، که 15 سال در حلقات درس ایشان شرکت نموده و استفاده کرده است؛
- میرزا حسین نائینى که حقیقتاً احاطه عجیبى به چندین علم داشت؛
- سید ابوالحسن اصفهانى (البته از این دو بزرگوار فقط در موقع توقفشان در قم که بهعنوان تبعید به سر میبردند استفاده نموده است؛
- استاد یگانه و حکیم فرزانه، آقا میرزا علىاکبر حکمى یزدى (در منطق و فلسفه و هیئت)؛
آثار
فهرست برخی از آثار ایشان عبارت است از:
- راهنماى دانشوران (سه جلد، 1329-1328)؛
- راهنماى قم (در تاریخ قم و آثار تاریخى آن، با مقدمه رشید یاسمى، 1317)؛
- راهنماى دینداران (1324)؛
- کانون احساسات (در واقعه کربلا)؛
- کاخ دلاویز (یا تاریخ شریف رضى)؛
- مهر تابان (در سیرت على(ع)، 1317)؛ز
- جلوه حق (در سیرت على بن ابىطالب، 1319)؛
- بامداد روشن (در اسرار واگذارى خلافت حضرت امام حسن(ع) به معاویه، 1320)؛
- ترجمه شیعه یا پدیدآورندگان فنون اسلام (اثر سید حسن صدر، 1319)؛
- چرا از مرگ بترسم (اثر ابن مسکویه، ترجمه لماذا أخاف الموت، 1327).