هنینگ، والتر برونو: تفاوت میان نسخه‌ها

[[بهار، مهرداد|مهرداد بهار]]، اسطوره‌شناس برجستهٔ ایرانی، در دورهٔ تحصیل خود در لندن (۱۳۳۸-۱۳۴۴) از شاگردان هنینگ بود. بهار در مقالهٔ «استادان من: هنینگ» (منتشر شده در مجلهٔ سخن) شرح مفصلی از برخوردهای علمی خود با هنینگ ارائه داده است.<ref name="noor-bahar">[https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/65338 نصرالله زاده، سیروس، یادی از مرحوم دکتر مهرداد بهار، کتاب ماه تاریخ و جغرافیا، مهر ۱۳۷۸ - شماره ۲۴، ص۳۴]</ref> بهار در این یادداشت می‌نویسد: «وقتی برای نخستین بار با او روبرو شدم، با قد کوتاه و پشت گوژ خود پشت میز کارش در مدرسه علوم شرقی و آفریقایی نشسته بود. اندامی کوچک و لاغر داشت و به هنگام تنفس ناراحتی خاصی را نشان می‌داد.»<ref name="cgie-henning" /> بهار همچنین از سخت‌گیری‌های علمی هنینگ و اطلاعات وسیع او در زبان‌ها و لهجه‌های ایرانی قدیم و جدید یاد کرده است.<ref name="cgie-henning" />

در دسامبر ۱۹۶۶، هنینگ بر اثر زمین خوردن دچار شکستگی پا شد. این حادثه باعث ایجاد ادم ریوی (pulmonary edema) گردید و سرانجام در ۸ ژانویه ۱۹۶۷ در برکلی درگذشت.<ref name="iranica-henning" /> مرگ زودهنگام این محقق بزرگ، او را از اتمام پروژه‌های بزرگی مانند فرهنگ ریشه‌شناختی زبان فارسی و فرهنگ خوارزمی بازداشت.<ref name="who-was-who" /> [[بویس، مری|مری بویس]] در سوگنامه‌ای که در Bulletin of SOAS منتشر شد، از خدمات علمی و انسانی او تجلیل کرد.<ref name="boyce-obit" /> [[یارشاطر، احسان|احسان یارشاطر]] نیز در سوگنامه‌ای هنینگ را «بزرگترین ایران‌شناس معاصر» خواند و مرگ نابهنگامش را ضایعه‌ای برای ایران و ایران‌شناسی دانست.<ref name="cgie-henning" />