مامقانی، محی‌الدین: تفاوت میان نسخه‌ها

| کد مؤلف = AUTHORCODE07147AUTHORCODE

}}

'''محى‌الدين مامقانى''' (۱۳۴۰-۱۴۲۹ق)، فرزند آیت‌الله [[مامقانی، عبدالله|عبدالله مامقانی]] و نواده [[مامقانی، محمدحسن|آیت‌الله محمدحسن مامقانی]] (از مراجع نجف اشرف)، فقیه، اصولی و محقق برجسته در علم رجال بود. وی در صفر سال ۱۳۴۰ق در نجف اشرف متولد شد و دروس عالی حوزه را نزد اساتید بزرگی چون آیات عظام [[حسینی شیرازی، عبدالهادی|سید عبدالهادی شیرازی]]، [[حکیم، سید محسن|سید محسن حکیم]] و [[زنجانی، محمدباقر|میرزا باقر زنجانی]] فراگرفت و به درجه اجتهاد نائل آمد. او به تربیت شاگردان و تدریس در حوزه علمیه نجف اشتغال داشت تا اینکه در سال ۱۳۹۰ق به‌دلیل فشارهای رژیم بعث عراق بر حوزه نجف، مجبور به ترک عراق شد و به تهران آمد و به تدریس فقه و اصول در مسجد ارک مشغول گردید. پس از مدتی به قم مهاجرت کرد و تمام وقت خود را به تصحیح و تحقیق کتاب بزرگ رجالی پدرش، «تنقیح المقال في علم الرجال» اختصاص داد. این دائرةالمعارف بزرگ رجالی شیعه با تحقیق و استدراکات وی و فرزندش [[مامقانی، محمدرضا|شیخ محمدرضا مامقانی]] توسط مؤسسه آل‌البیت(ع) برای احیای تراث منتشر شد. محی‌الدین مامقانی از عالمان بزرگی چون [[آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن|آقابزرگ تهرانی]]، [[اصفهانی، سید ابوالحسن|سید ابوالحسن اصفهانی]]، [[مرعشی، سید شهاب‌الدین|سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی]] و [[آل کاشف‌الغطاء، محمدحسین|شیخ محمدحسین آل کاشف‌الغطاء]] اجازه روایت داشت. از دیگر آثار او می‌توان به «مرآة الکمال لمن رام درک مصالح الأعمال»، «مرآة الرشاد»، حواشی بر شرح تجرید علامه حلی، رسائل و مکاسب شیخ انصاری اشاره کرد. وی سرانجام در صبح روز سه‌شنبه ۶ جمادی‌الثانی ۱۴۲۹ق در آستانه نودسالگی در قم درگذشت و پس از تشییع گسترده در قم و نجف اشرف، در جوار مرقد [[کمیل بن زیاد|کمیل بن زیاد نخعی(ع)]] به خاک سپرده شد.