الرسائل العشر: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر

الرسائل العشر (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۶ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۱:۴۱

۱۳۲ بایت اضافه‌شده ، ۶ مه

جز

جایگزینی متن - ' ' به ''

Hbaghizadeh

دیوان‌سالاران، مدیران

۱۶۰٬۹۳۵

ویرایش

@@ خط ۸: / خط ۸: @@
 |زبان
 | زبان = عربی
-| کد کنگره =  س9ر5 65 BP
+| کد کنگره =س9ر5 65 BP
 | موضوع =
 |ناشر
@@ خط ۲۹: / خط ۲۹: @@
 [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] در رساله نخست، «المقامة السندسیة فی النسبة المصطفویة» پژوهشی در اعتقاد و ایمان پدر و مادر پیامبر(ص) انجام داده است. او روایت‌هایی را در پاکی مولد و اعتقاد به وحدانیت آن دو گواه می‌آورد و آن‌ها را با استدلال برخی از عالمان همراه می‌کند.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص11-8</ref>‏سپس بحث «اهل فترت» را پیش می‌کشد و چگونگی ایمان اجداد پیامبر را در این دوره بررسی می‌نماید.<ref>ر.ک: همان، ص17-11</ref>‏[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] در ادامه، دیدگاهی را نقد می‌کند که پدر و مادر پیامبر(ص) را در شمار اهل دوزخ می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص26-17</ref>‏
-رساله دوم،  «الدرج المنیفة فی الآباء الشریفة» را [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] درباره ایمان پدر و مادر پیامبر(ص) با اختصار و ایجاز نوشته است. او بحثی را در نحوه نجات آن دو از عذاب مطرح می‌‎کند و آرای گوناگون عالمان را بررسی می‌نماید؛ یکی این است که پدر و مادر پیامبر(ص) در ایام فترت می‌زیسته‌اند، پس، از دعوت به ایمان خبر نیافته‌اند، چون به آن دو نرسیده است؛ دیگر اینکه خداوند آن دو را هنگام حجة‌الوداع زنده کرد تا به پیامبر ایمان بیاورند؛ و سوم اینکه، آن دو بر ایمانی که به یکتایی خداوند و دین ابراهیم(ع) داشته‌اند، استوار مانده‌اند.<ref>ر.ک: همان، ص33-27</ref>‏
+رساله دوم،«الدرج المنیفة فی الآباء الشریفة» را [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] درباره ایمان پدر و مادر پیامبر(ص) با اختصار و ایجاز نوشته است. او بحثی را در نحوه نجات آن دو از عذاب مطرح می‌‎کند و آرای گوناگون عالمان را بررسی می‌نماید؛ یکی این است که پدر و مادر پیامبر(ص) در ایام فترت می‌زیسته‌اند، پس، از دعوت به ایمان خبر نیافته‌اند، چون به آن دو نرسیده است؛ دیگر اینکه خداوند آن دو را هنگام حجة‌الوداع زنده کرد تا به پیامبر ایمان بیاورند؛ و سوم اینکه، آن دو بر ایمانی که به یکتایی خداوند و دین ابراهیم(ع) داشته‌اند، استوار مانده‌اند.<ref>ر.ک: همان، ص33-27</ref>‏
-رساله سوم،  «مسالک الحنفاء فی والدی المصطفی»، [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] در این رساله، سه مسلک را در ایمان پدر و مادر پیامبر(ص) بررسی می‌کند: یکی این است که، آن دو پیش از بعثت پیامبر(ص) مُرده‌اند و عذابی در پی ندارند؛ دیگر اینکه، آن دو از اهل فترت‌اند و در روز رستاخیر به بندگی‌نمودن خداوند آزمون می‌شوند؛ و سوم اینکه خداوند آن دو را زنده می‌کند تا به پیامبر(ص) ایمان بیاورند. [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] می‌گوید: بسیاری از محدثان سومین مسلک را برگزیده‌اند.<ref>ر.ک: همان، ص94،48،45</ref>‏
+رساله سوم،«مسالک الحنفاء فی والدی المصطفی»، [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] در این رساله، سه مسلک را در ایمان پدر و مادر پیامبر(ص) بررسی می‌کند: یکی این است که، آن دو پیش از بعثت پیامبر(ص) مُرده‌اند و عذابی در پی ندارند؛ دیگر اینکه، آن دو از اهل فترت‌اند و در روز رستاخیر به بندگی‌نمودن خداوند آزمون می‌شوند؛ و سوم اینکه خداوند آن دو را زنده می‌کند تا به پیامبر(ص) ایمان بیاورند. [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] می‌گوید: بسیاری از محدثان سومین مسلک را برگزیده‌اند.<ref>ر.ک: همان، ص94،48،45</ref>‏
 رساله چهارم، «نشر العلمین المنیفین فی إحیاء الأبوین الشریفین»،
-[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] در این رساله بر این نکته تأکید می‌کند که هرچند برخی عالمان خلاف دیدگاه او را دارند، او تلاش می‌نماید تا با اثبات ایمان پدر و مادر پیامبر(ص)، مردم را از گفتگو دراین‌باره بازدارد؛ مؤمنان را به شنیدن خبر نجات آن دو خشنود کند؛ و خود و آنان -با رواج‌دادن خبر ایمان آن دو-  به خوشنودی پیامبر(ص) و شفاعت آنحضرت دست یابند. او در این رساله بیش از آن‌که استدلال‌هایش را در نجات پدر و مادر پیامبر(ص) مطرح کند، حدیثی را بررسی می‌نماید که به عذاب آن دو تصریح کرده است. او این حدیث را ضعیف (و نه جعلی) می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص105-103</ref>‏
+[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] در این رساله بر این نکته تأکید می‌کند که هرچند برخی عالمان خلاف دیدگاه او را دارند، او تلاش می‌نماید تا با اثبات ایمان پدر و مادر پیامبر(ص)، مردم را از گفتگو دراین‌باره بازدارد؛ مؤمنان را به شنیدن خبر نجات آن دو خشنود کند؛ و خود و آنان -با رواج‌دادن خبر ایمان آن دو-به خوشنودی پیامبر(ص) و شفاعت آنحضرت دست یابند. او در این رساله بیش از آن‌که استدلال‌هایش را در نجات پدر و مادر پیامبر(ص) مطرح کند، حدیثی را بررسی می‌نماید که به عذاب آن دو تصریح کرده است. او این حدیث را ضعیف (و نه جعلی) می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص105-103</ref>‏
-رساله پنجم، «التعظیم و المنة فی أنَّ أبوی رسول الله فی الجنة»،
+رساله پنجم، «التعظیم و المنة فی أنَّ أبوی رسول‌الله فی الجنة»،
-[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] در این رساله به ایمان آمنه(س) مادر پیامبر(ص) می‌پردازد و او را موحّد و استوار بر دین ابراهیم(ع) می‌داند. او حدیثی را که به زنده‌شدن و اقرار او به رسالت پیامبر(ص) تصریح کرده است، ضعیف (و نه جعلی) می‌انگارد. [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] به خبری نیز دست یافته است که به موحّدبودن آمنه (س) گواهی می‌دهد.<ref>ر.ک: همان، ص134</ref>‏او همچنین با استقرائی که از مادران همه پیامبران نموده و آنان را مؤمن یافته است، خود را ناگزیر می‌داند که ایمان‌داشتن آمنه (س) را بپذیرد.<ref>ر.ک: همان، ص137</ref>‏
+[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] در این رساله به ایمان آمنه(س) مادر پیامبر(ص) می‌پردازد و او را موحّد و استوار بر دین ابراهیم(ع) می‌داند. او حدیثی را که به زنده‌شدن و اقرار او به رسالت پیامبر(ص) تصریح کرده است، ضعیف (و نه جعلی) می‌انگارد. [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] به خبری نیز دست یافته است که به موحّدبودن آمنه(س) گواهی می‌دهد.<ref>ر.ک: همان، ص134</ref>‏او همچنین با استقرائی که از مادران همه پیامبران نموده و آنان را مؤمن یافته است، خود را ناگزیر می‌داند که ایمان‌داشتن آمنه(س) را بپذیرد.<ref>ر.ک: همان، ص137</ref>‏
 رساله ششم، «السبل الجلیة فی الآباء العلیة» نیز درباره پدر و مادر پیامبر(ص) است، به این‌که آن دو از نجات‌یافتگان در روز رستاخیز ‌هستند و برایشان به رهایی از دوزخ و درآمدن به بهشت حکم شده است. [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] توجیه‌های گوناگونی را برای این باور نقل می‌کند.<ref>ر.ک: همان، ص165</ref>‏
@@ خط ۴۵: / خط ۴۵: @@
 رساله هفتم با نام «تنزیه الأنبیاء عن تشبیه الأغنیاء»، مشاجره‌ای را میان دو تن از مردم کوچه و بازار نقل می‌کند که یکی به دیگری می‌گوید: «ای بُزچران! و پاسخ می‌شنود که «پیامبران هم بزچران بوده‌اند.» [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] سپس بحث مبسوطی را در تعزیرشدن و یا مجازات‌نشدن گوینده این سخن ارائه کرده است.<ref>ر.ک: همان، ص181</ref>
-در رساله هشتم، «إنباه الأذکیاء فی حیاة الأنبیاء»، سیوطی زنده‌بودن پیامبر اسلام و پیامبران دیگر(علیهم‌السلام) را در گورهایشان، باور همه اهل سنت می‌داند و می‌خواهد این اعتقاد را با حدیثی که در آن گفته می‌شود که خداوند روح حضرت را به جسمش برمی‌گرداند تا ایشان بتواند پاسخ سلام‌کننده‌ها را بدهد، سازش دهد.<ref>ر.ک: همان، ص197</ref>‏[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] نخست، اخباری را که به زنده‌بودن پیامبر(ص) گواهی می‌دهند، می آورد.<ref>ر.ک: همان، ص202-197</ref>‏سپس، با پانزده استدلال به حدیثی که حیات دائمی پیامبر(ص) را نفی می‌کند، پاسخ می‌دهد.<ref>ر.ک: همان، ص211-202</ref>‏
+در رساله هشتم، «إنباه الأذکیاء فی حیاة الأنبیاء»، سیوطی زنده‌بودن پیامبر اسلام و پیامبران دیگر(علیهم‌السلام) را در گورهایشان، باور همه اهل سنت می‌داند و می‌خواهد این اعتقاد را با حدیثی که در آن گفته می‌شود که خداوند روح حضرت را به جسمش برمی‌گرداند تا ایشان بتواند پاسخ سلام‌کننده‌ها را بدهد، سازش دهد.<ref>ر.ک: همان، ص197</ref>‏[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] نخست، اخباری را که به زنده‌بودن پیامبر(ص) گواهی می‌دهند، می‌آورد.<ref>ر.ک: همان، ص202-197</ref>‏سپس، با پانزده استدلال به حدیثی که حیات دائمی پیامبر(ص) را نفی می‌کند، پاسخ می‌دهد.<ref>ر.ک: همان، ص211-202</ref>‏
 رساله نهم، «العرف الوردی فی أخبار المهدی»، را [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] با گردآوری حدیث‌ها و آثاری درباره مهدی و با خلاصه‌کردن نوشتاری از [[ابونعیم، احمد بن عبدالله|ابونعیم]] با نام «الأربعین» و همچنین، با افزودن برخی مطالب دیگر عرضه نموده است.<ref>ر.ک: همان، ص213</ref>[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر|سیوطی]] با نقل احادیث اهل سنت، به رخدادهای عصر ظهور مهدی موعود(عج) می‌پردازد. نکته‌ای که در این روایت‌ها شایان توجه است و در جای‌جای رساله دیده می‌شود، انتساب مهدی(عج) به خاندان پیامبر(ص) است.<ref>ر.ک: همان، ص253-213</ref>‏ ‏
@@ خط ۶۶: / خط ۶۶: @@
 [[عشر رسائل في التفسير و علوم القرآن]]
 [[رده:کتاب‌شناسی]]
+[[رده:اسلام، عرفان، غیره]]
+[[رده:قرآن و علوم قرآنی]]
+[[رده:درباره قرآن]]
-[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]
+[[رده:مقالات بازبینی شده2 آذر 1402]]
 [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آبان 1402 توسط سید حمید رضا حسینی هاشمی]]
 [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آبان 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]