شوشتری، جعفر بن حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

| اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[شیخ مرتضی انصاری]] | [[شیخ محمدحسن نجفی (صاحب جواهر)]] | [[شیخ محمدحسین اصفهانی (صاحب فصول)]] | [[شریف‌العلمای مازندرانی]] | [[شیخ علی بن جعفر کاشف‌الغطاء]]}}   

| شاگردان = [[میرزا محمد همدانی]]، [[آخوند ملا احمد نراقی]]، [[شیخ علی بن رضا کاشف‌الغطاء]]، [[ملا محمد طالقانی]]

| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[خصایص الحسینیه]] | [[منهج الرشاد]] | [[فوائد المشاهد و نتایج المقاصد]] | [[مجالس المواعظ]] | [[اصول الدین (الحدائق فی اصول الدین)]] | [[دمع العین]] | [[لوائح اللواحین]]}}   

'''جعفر شوشتری''' (۱۲۳۰-۱۳۰۳ق)، مشهور به آیت‌الله شیخ جعفر شوشتری، از فقها و مجتهدان نامدار و از واعظان تأثیرگذار شیعه در قرن سیزدهم هجری قمری بود. او از شاگردان برجسته [[انصاری، مرتضی بن محمدامین|شیخ مرتضی انصاری]] و [[صاحب جواهر، محمدحسن|صاحب جواهر]] و به‌عنوان خطیبی توانا با بیانی رسا شهرت داشت. تألیف کتاب‌های «[[خصایص الحسینیه]]» در مناقب و مصائب [[امام حسین علیه‌السلام|امام حسین(ع)]] و «منهج الرشاد» به عنوان رساله عملیه، از مهم‌ترین فعالیت‌های علمی اوست. ایشان در عین فقاهت، به دلیل منبرهای پرشور و اخلاق والا، نفوذ کلام بی‌نظیری در میان مردم و حتی حکومت قاجار داشت.

شیخ جعفر تحصیلات حوزوی خود را در کاظمین نزد اساتیدی چون شیخ اسماعیل تستری کاظمی (در اصول فقه) و شیخ عبدالنبی کاظمی (در علوم عربی) آغاز کرد. سپس برای تکمیل تحصیلات به کربلا رفت و از محضر [[حائری اصفهانی، محمدحسین|شیخ محمدحسین اصفهانی]] ([[حائری اصفهانی، محمدحسین|صاحب فصول]]) و [[شریف‌العلماء مازندرانی، محمدشریف بن حسنعلی|شریف‌العلمای مازندرانی]] بهره برد. پس از آن به نجف اشرف مهاجرت کرد و در درس فقهای بزرگی چون [[صاحب جواهر، محمدحسن|شیخ محمدحسن نجفی]] ([[صاحب جواهر، محمدحسن|صاحب جواهر]]) و به‌ویژه [[انصاری، مرتضی بن محمدامین|شیخ مرتضی انصاری]] شرکت جست و مدت طولانی از شاگردان خاص و برجسته او بود.<ref> ر.ک: واعظ خیابانی، علی، ص۳۹</ref><ref> ر.ک: قاسمی، رحیم، چ۱، ص۲۸۳</ref> او با [[آل یاسین، محمدحسن بن یاسین|شیخ محمدحسن آل یاسین کاظمی]] هم‌درس و رقیب علمی بود. سرانجام به درجه اجتهاد نائل آمد.<ref> ر.ک: امین، محسن، ج۴، ص۹۵</ref><ref> ر.ک: انصاری قمی، ناصر الدین، ج۱، ص۱۳۰-۱۳۱</ref><ref> ر.ک: موسسه فرهنگی مطالعاتی شمس الشموس، ص۲۸۱</ref><ref> ر.ک: امامی خوئی، محمدامین، ج۱، ص۴۱۵</ref>

'''عشق به امام حسین(ع):''' ارادتی ویژه به [[امام حسین علیه‌السلام|سیدالشهدا(ع)]] داشت و کتاب «خصایص الحسینیه» را پس از رویایی صادقه با آن حضرت نگاشت. در این رویا، [[امام حسین علیه‌السلام|امام حسین(ع)]] به او غذا دادند و پس از آن بیانش شیوا و حافظه‌اش قوی شد.

خصایص الحسینیه (در فضائل و مصائب امام حسین(ع))

اصول الدین (الحدائق فی اصول الدین)

* امامی خوئی، محمدامین، مرآة الشرق: موسوعة تراجم أعلام الشیعة الامامیة فی القرني الثالث عشر و الرابع عشر، قم: مکتبة آیة الله العظمی المرعشي النجفي (ره)، 1385 هجری شمسی|1427 هجری قمری|2006 میلادی  

* موسسه فرهنگی مطالعاتی شمس الشموس، افلاکیان خاک‌نشین،  تهران - ایران، شمس الشموس، 1386 هجری شمسی  

[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]