بلاغی، محمدجواد: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان = محمدجواد بلاغی

| تصویر = NUR00131.jpg

| اندازه تصویر =

| توضیح تصویر =

| نام کامل = محمدجواد بن حسن بلاغی نجفی

| نام‌های دیگر = بلاغی، جواد؛ کاتب الهدی النجفی؛ محمدجواد البلاغی

| لقب = علامه بلاغی

| تخلص =

| نسب =

| نام پدر = علامه شیخ حسن بلاغی

| رحلت = ۱۳۵۲ق / ۱۳۱۲ش / ۱۹۳۳م

| شهادت =

| مدفن = نجف

| طول عمر = ۷۰ سال

| نام همسر =

| فرزندان =

| خویشاوندان =

| دین = اسلام

| مذهب = تشیع

| پیشه = فقیه، اصولی، ادیب، مفسر

| درجه علمی = اجتهاد

| دانشگاه =

| علایق پژوهشی = تفسیر، کلام، عقاید، رد شبهات، ادیان

| منصب =

| پس از =

| پیش از =

| اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[شیرازی، محمدتقی بن محب‌علی|میرزا محمدتقی شیرازی]] | [[میرزای شیرازی، سید محمدحسن|میرزای شیرازی]] | [[همدانی، رضا بن محمدهادی|حاج آقا رضا همدانی]] | [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]] | [[صدر، سید حسن|سید حسن صدرالدین کاظمی]] | [[مامقانی، محمدحسن|شیخ محمدحسن مامقانی]] | [[نوری، حسین بن محمدتقی|میرزا حسین نوری]]}}

| شاگردان = {{فهرست جعبه عمودی | [[مرعشی، سید شهاب‌الدین|سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی]] | [[خویی، ابوالقاسم|سید ابوالقاسم خویی]] | [[میلانی، سید محمدهادی|سید محمدهادی میلانی]] | [[بحرالعلوم، محمد صادق|سید محمدصادق بحرالعلوم]] | [[محلاتی، ذبیح‌الله|ذبیح‌الله محلاتی]]}}

| اجازه اجتهاد از =

| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[آلاء الرحمن في تفسیر القرآن]] | [[الهدی إلی دین المصطفی]] | [[التوحید و التثلیث]] | [[الرحلة المدرسیة]] | [[البلاغ المبین]]}}

| سبک نوشتاری =

| وبگاه =

| امضا =

| کد مؤلف = AUTHORCODE00131AUTHORCODE

}}

'''محمدجواد بلاغى''' (۱۲۸۲-۱۳۵۲ق) فقیه، اصولی، ادیب و مفسر برجسته عراقی، از مدافعان سرسخت اسلام و تشیع در برابر یهود، مسیحیت، بابیت، بهائیت و وهابیت. در ماه رجب ۱۲۸۲ق در محله براق نجف متولد شد. پدرش علامه شیخ حسن بلاغی از روحانیان فاضل بود. پس از دوران کودکی، به حوزه نجف وارد شد و علوم مقدماتی را فراگرفت و تا ۲۴ سالگی از اساتید آن حوزه بهره برد. در سال ۱۳۰۶ق به کاظمین رفت و شش سال در آنجا به تحصیل و تهذیب پرداخت. در ۳۰ سالگی به نجف بازگشت و ۱۴ سال در درس سرآمدترین استوانه‌های علمی عصر خود از جمله [[همدانی، رضا بن محمدهادی|حاج آقا رضا همدانی]]، [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]]، [[مامقانی، محمدحسن|شیخ محمدحسن مامقانی]] و [[نوری، حسین بن محمدتقی|میرزا حسین نوری]] شرکت کرد. در سال ۱۳۲۶ق به سامرا رفت و ده سال در درس مرجع مجاهد [[شیرازی، محمدتقی بن محب‌علی|میرزا محمدتقی شیرازی]] و تا ۵۴ سالگی در درس [[میرزای شیرازی، سید محمدحسن|میرزای شیرازی]] حاضر شد. در سال ۱۳۳۶ق برای دومین بار به کاظمین رفت و به صف مجاهدان استقلال‌طلب عراق پیوست. بر زبان‌های عربی، عبری، انگلیسی و فارسی تسلط کامل داشت. از شاگردان او می‌توان به [[مرعشی، سید شهاب‌الدین|سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی]]، [[خویی، ابوالقاسم|سید ابوالقاسم خویی]]، [[میلانی، سید محمدهادی|سید محمدهادی میلانی]]، [[بحرالعلوم، محمد صادق|سید محمدصادق بحرالعلوم]] و [[محلاتی، ذبیح‌الله|ذبیح‌الله محلاتی]] اشاره کرد. آثار ارزشمندی در زمینه‌های گوناگون از خود به جای گذاشت از جمله «[[آلاء الرحمن في تفسیر القرآن]]» (تفسیر ناتمام)، «[[الهدی إلی دین المصطفی]]» در رد شبهات، «[[التوحید و التثلیث]]»، «الرحلة المدرسیة» (در رد یهود و نصارا)، «أعاجیب الأکاذیب»، «أنوار الهدی»، «البلاغ المبین»، «نصایح الهدی» (در رد بابیت و بهائیت)، «المسیح و الإنجیل» و «نسمات الهدی». سرانجام در سال ۱۳۵۲ق در ۷۰ سالگی درگذشت.